Eşin Nihai İntikamı

Yirmi yıllık kocam Can Altan'ın bana verdiği son şey bir intihar mektubuydu.

Ama bana yazılmamıştı. Koruyucu ailesinin kızı, evliliğimize en başından beri bir karabasan gibi çöken Beren Soykan içindi.

Kafasına bir kurşun sıkmıştı ve son nefesiyle tüm teknoloji imparatorluğumuzu, yani benim hayatımın eserini, o kadına ve ailesine bırakmıştı.

Her zaman o vardı. Can, Beren'in uydurduğu bir başka kriz yüzünden onun yanına koşarken, çocuğumuzun bozuk bir arabada donarak ölmesinin sebebi de oydu.

Tüm hayatım ona karşı bir savaştı ve ben bu savaşı çoktan kaybetmiştim.

Tükenmiş bir halde gözlerimi kapadım ve tekrar açtığımda bir genç kızdım. Yetiştirme yurdundaydım, tam da zengin Altan ailesinin koruyucu aile olmak için bir çocuk seçmeye geldiği o güne dönmüştüm.

Odanın karşısında, tanıdık, acı dolu gözlere sahip bir çocuk tam bana bakıyordu. Can.

En az benim kadar şok olmuş görünüyordu.

"Eva," diye fısıldadı, yüzü bembeyazdı. "Çok üzgünüm. Bu sefer seni kurtaracağım. Söz veriyorum."

Dudaklarımdan acı bir kahkaha dökülecekti neredeyse. Beni kurtarmaya son söz verdiğinde, oğlumuz küçücük bir tabutun içindeydi.

Bölüm 1

Yirmi yıllık kocam Can Altan'ın bana verdiği son şey bir intihar mektubuydu.

Bana yazılmamıştı. Koruyucu ailesinin kızı, yirmi yıllık sefil evliliğime musallat olan kadın Beren Soykan içindi.

Zarif el yazısıyla, "Beren," diye yazıyordu, "Özür dilerim. Seni koruyamadım. Her şeyi sana ve ailene bırakıyorum. Beni affet."

Soğuk, ruhsuz ofiste duruyordum, barut kokusu hâlâ havadaydı. Kafasına bir kurşun sıkmıştı ve son düşünceleri başka bir kadınaydı. Her şey, mimarı olduğum teknoloji imparatorluğumuz, hayatımın eseri, artık onundu.

Her zaman o vardı. Her kriz Beren'in gözyaşları, Beren'in ihtiyaçları, Beren'in uydurma dramaları etrafında dönerdi. Çocuğumuzun ölüm sebebi de oydu; Can, Beren'in tehdit edildiğini iddia etmesi üzerine onun yanına koştuğu için, ücra bir yolda bozuk bir arabada donarak ölmüştü.

Tüm hayatım ona karşı bir savaştı ve ben bu savaşı az önce kaybetmiştim.

Gözlerimi kapadım, bir yorgunluk dalgası üzerime çöktü. Keder, ciğerlerimdeki havayı ezen fiziksel bir ağırlıktı. Sonra göğsümde keskin bir acı, kör edici bir ışık ve dünya dağıldı.

Antiseptik ve ucuz çorba kokusu alıyordum. Gözlerimi açtım. Kalabalık bir odada, topak topak olmuş bir yatakta yatıyordum. Duvarlar iç karartıcı bir bej rengindeydi, köşelerden soyuluyordu. Kalbim göğüs kafesime çarpıyordu. Burayı biliyordum. Burası Fatih Sevgi Yuvası'ydı. Ellerim küçücüktü, vücudum cılız ve yabancıydı. Yeniden bir genç kızdım.

Sisin içinden bir ses duyuldu. "Eva, kalk! Altanlar geldi!"

Aniden doğruldum. Bugün. Zengin Altan ailesinin koruyucu aile olmak için bir çocuk seçmeye geldiği o gündü. Hayatımın Can'ınkiyle iç içe geçtiği gün.

Odanın karşısında, tanıdık koyu saçları ve acı dolu gözleriyle bir çocuk tam bana bakıyordu. Can. En az benim kadar şok olmuş görünüyordu.

"Eva," diye fısıldadı, yüzü bembeyazdı. "Çok üzgünüm. Bu sefer seni kurtaracağım. Söz veriyorum."

Beni kurtarmak mı? Dudaklarımdan acı bir kahkaha dökülecekti neredeyse. Beni kurtarmaya son söz verdiğinde, oğlumuz küçücük bir tabutun içindeydi.

İlk hayatımda, bu yerden kaçmak için çaresizdim. Hırslı ve zekiydim ve Altanları tek çıkış biletim olarak görüyordum. Haftalarca onları araştırmış, ilgi alanlarını, kişiliklerini, bir çocukta ne aradıklarını öğrenmiştim. Mükemmel küçük bir konuşma hazırlamıştım. En temiz, yine de eski püskü elbisemi giymiştim. Onların mükemmel seçimi olmaya kararlıydım.

Ve olacaktım da.

Ama sonra Can ortaya çıkmış, arkasından burnunu çeken, acınası görünümlü bir kızı sürüklüyordu. Beren Soykan.