Küllerden Doğuş İkinci Şans

Çocukluğumdan beri nişanlım Demir Vural'a aşıktım. Evliliğimizin, iki aile imparatorluğu arasındaki birleşmeyi mühürleyecek mükemmel bir son olması gerekiyordu.

Önceki hayatımda, o yanan sanat atölyemin önünde üvey kardeşim Jale ile durmuş ve benim ölüşümü izlemişti.

Duman beni boğarken, derim sıcaktan kavrulurken ona çığlık attım. "Demir, lütfen! Yardım et!"

Jale, yüzünde sahte bir dehşet ifadesiyle onun koluna yapıştı. "Çok tehlikeli! Yaralanacaksın! Gitmeliyiz!"

Ve o dinledi. Bana son bir kez baktı, gözleri her alevden daha derine işleyen bir acımayla doluydu ve sonra arkasını dönüp kaçtı, beni yanmaya terk etti.

Ölene kadar anlamadım. Beni her zaman koruyacağına söz veren çocuk, yanarak ölüşümü izlemişti. Benim koşulsuz sevgim, onun kardeşimle birlikte olabilmesi için ödediğim bedeldi.

Gözlerimi tekrar açtığımda, yatak odamdaydım. Bir saat sonra aile yönetim kurulu toplantısına katılmam gerekiyordu. Bu sefer, dosdoğru masanın başına yürüdüm ve "Nişanı bozuyorum," dedim.

Bölüm 1

Arıkan ailesinin yönetim kurulu odasının ağır meşe kapısı, maun masadaki kristal kadehleri titreten bir güçle açıldı.

Hazan Arıkan kapıda duruyordu. Yüzü solgundu, makyajsızdı ve normalde sıcak ve nazik olan gözleri, buz parçaları kadar soğuk ve sertti.

Doğrudan, babasının şaşkın bir ifadeyle oturduğu masanın başına yürüdü.

"Nişanı bozmak istiyorum."

Sesi dümdüzdü, tek bir duygu kırıntısı bile yoktu. Arıkan Holding ile Vural imparatorluğu arasındaki yaklaşan birleşme hakkındaki sessiz sohbet uğultusunu bir bıçak gibi kesti.

Babası Rıfat Arıkan ona baktı. "Hazan, ne diyorsun sen? Saçmalama. Demir birazdan burada olur."

"Saçmalamıyorum," dedi, bakışları toplanmış aile üyelerinin üzerinde gezindi. "Demir Vural'la evlenmeyeceğim."

"Bu sadece seninle ilgili değil, Hazan," dedi babası, sesi yükselerek. "Bu, on yıldır üzerinde çalışılan bir birleşmeyle ilgili. Bu ailenin geleceğiyle ilgili."

O hayat, onunla ve üvey kardeşiyle ilişkileri hakkında yüzleştiği an sona ermişti. Yüzleşme çirkinleşmiş ve kaos içinde sanat atölyesinde bir yangın çıkmıştı.

Son hatırladığı şey, o onu yanmaya terk ederken hissettiği kavurucu acı ve ardından... siyah, sessiz bir boşluktu. Ta ki bu sabah kendi yatağında bir nefesle uyanana, güneş parlayana, kuşlar cıvıldayana ve takvim iki yıl öncesinden bir tarihi gösterene kadar. Bu bir rüya değildi. Bu ikinci bir şanstı.

Yangını hatırladı. Ciğerlerini dolduran keskin dumanı, tenindeki kavurucu sıcağı. Çocukluğundan beri sevdiği adam, nişanlısı Demir için çığlık attığını hatırladı.

Oradaydı. Sanat atölyesinin kapısının önünde durmuştu, yüzü alevlerle aydınlanıyordu. Ve yanında üvey kardeşi Jale vardı.

"Demir, lütfen! Yardım et!" diye bağırmıştı, sesi yırtılarak.

Jale, yüzünde sahte bir dehşet ifadesiyle onun koluna yapışmıştı. "Demir, çok tehlikeli! Yaralanacaksın! Gitmeliyiz!"

Ve o dinlemişti. Hazan'a son bir kez bakmıştı, gözleri her alevden daha derine işleyen bir acımayla doluydu ve sonra arkasını dönüp kaçmış, onu ölüme terk etmişti.

Anı o kadar canlıydı ki midesi bulandı. Nazik doğasının bedeli buydu. Koşulsuz sevgisinin ödülü buydu.

"Beni sevmiyor," dedi Hazan, sesi hala sinir bozucu bir şekilde sakindi. "Jale'ye aşık."

Masanın karşı tarafından bir şaşkınlık nidası geldi.

Üvey kardeşi Jale Norman başını kaldırdı, geniş, masum gözleri yaşlarla doldu. "Hazan, böyle bir şeyi nasıl söylersin? Demir sana tapıyor. Ben... ben sadece senin kardeşinim."

"Sakın bana kardeşim demeye cüret etme," diye çıkıştı Hazan, sesi sonunda bir öfke kıvılcımıyla çatlayarak.

"Hazan, yeter!" Rıfat Arıkan elini masaya vurdu.

Jale sessizce ağlamaya başladı, bu ailedeki erkeklerin her zaman işe yarayan narin, kalp kırıcı bir sesti. "Kazandan beri Demir senin için çok endişelendi. Her saat aradı. Yeni tablon için istediğin o sınırlı üretim pigmenti bulmak için bütün gece uyanık kaldı."

Hazan neredeyse gülecekti. Pigment. Evet, onu onun için bulmuştu.

Ayrıca Jale için nadir bir elmas bulmuştu.