Onun İhaneti Mafya İntikamım

Kocamı, ölen kardeşinin hamile metresinin ayaklarına masaj yaparken gördüğüm o an, evliliğimin tabutuna son çivinin çakıldığını biliyordum.

Sözde “ailevi bir görev” kisvesi altında o kadını evimize taşımış, yeminlerimizi hiçe sayarak onun rahatını benimkinin önüne koyuşunu izlemeye beni mecbur bırakmıştı.

Son ihanet ise, annemin paha biçilmez kolyesini çalıp kasten kırmasıyla geldi.

Bu saygısızlığı için ona tokat attığımda, kocam onu savunmak için benim yüzüme bir tokat patlattı.

Başka bir Ağa'nın kızına el kaldırarak kutsal bir onur kuralını çiğnemişti. Bu bir savaş ilanıydı.

Gözlerinin içine baktım ve annemin mezarı üzerine yemin ettim ki, tüm ailesinden kanlı bir intikam alacaktım.

Sonra babama tek bir telefon açtım ve kocamın imparatorluğunun yıkılışı başladı.

Bölüm 1

Alara’nın Ağzından:

Kocamı, ölen kardeşinin hamile metresinin ayaklarına masaj yaparken gördüğüm o an, evliliğimin bittiğini ve onun hayatının da bitmek üzere olduğunu anlamıştım.

Sancak’ın sağ kolu ve kardeşten öte gördüğü Mert’in toprağa verilişinin üzerinden bir ay geçmişti. Karamanoğlu malikanesinin üzerine ağır, sessiz bir keder çökmüş, her koridorda bir hayalet gibi dolaşır olmuştu. Sancak bu kederi ikinci bir deri gibi giyiyordu; zaten buz gibi olan duruşunun üzerine bir kat daha buz eklenmişti. O, gücü tüm İstanbul’a yayılan, korku ve acımasızlığıyla nam salmış Karamanoğlu ailesinin Reisi’ydi. Yas onu yumuşatmamış, aksine daha da katı, daha da ulaşılmaz yapmıştı.

Sonra Selin Vural geldi.

Kapımızda küçük bir valiz ve şişmeye başlamış karnıyla beliriverdi. Bebeğin Mert’ten olduğunu iddia ediyordu. Bu dünyada ondan kalan son parçaymış.

Sancak bunu sorgulamadı bile. Sadece bizimle yaşayacağını duyurdu.

“Bu bir aile sorumluluğu,” demişti, sesi dümdüzdü, kara gözleri hiçbir şey ele vermiyordu. Geniş, ruhsuz salonumuzda duruyordu, kalesindeki bir kral gibi fermanlar veriyordu.

Babam, Mirza Ağa Çakırbeyli de oradaydı. Tek kaşını sorgularcasına kaldırmıştı; Sancak’ın ya fark etmediği ya da görmezden geldiği belli belirsiz bir onaylamama ifadesiydi bu. Benim itirazım ise boğazımda düğümlenip kalmıştı.

“Onun korunmaya ihtiyacı var, Alara. O bir Karamanoğlu taşıyor.”

Nihayet sesimi bulduğumda, cılız çıkmıştı. “Korunmak başka bir şey, Sancak. Onun burada, bizim evimizde yaşaması…”

Sözümü kesti. “Bu ailenin bütünlüğü için. Tartışma bitmiştir.”

İşte o an, onun karısı, Reis’in karısı olma statüm bir anda küçüldü. Ben artık bir demirbaştım, mimarinin bir parçasıydım ama bir ortak değildim.

Selin’in istilası ilk başta sinsiceydi. Sessiz manipülasyonun bir şaheseriydi. İpek sabahlıklar içinde bir hayaletti, her zaman yanlış zamanda doğru yerde olmayı başarıyordu.

Taşındıktan birkaç gün sonra, ilkini gördüm. Sancak ana banyodan çıkmıştı, beline alçaktan bir havlu sarmıştı, siyah saçlarından mermer zemine sular damlıyordu. Selin tam orada duruyordu, elinde temiz, yumuşacık bir havlu uzatıyordu.