tamamlandı

Kız kardeşimle birlikte, ıssız bir yolda mahsur kalmıştık. Sekiz aylık hamileydim ve lastiğimiz patlamıştı. Tam o sırada bir kamyonun farları bizi ışığına hapsetti.

Kamyon bizden kaçmak için manevra yapmıyordu.

Bizi hedef alıyordu.

Çarpışma, tam bir yıkım senfonisiydi. Hamile karnımı yırtan korkunç bir acıyla, kan ve korkuyla boğulan bir sesle kocam Kaan'ı aradım.

"Kaan… kaza… bebek… bebekte bir sorun var."

Ama sesinde panik yoktu. Arka planda üvey kız kardeşi Fulya'nın baş ağrısından sızlandığını duydum.

Sonra Kaan'ın buz gibi sesi geldi.

"Bu kadar drama yapmayı kes. Muhtemelen sadece kaldırıma çarptın. Fulya'nın bana ihtiyacı var."

Telefonu kapattı. Beni değil, onu seçmişti. Baldızını değil, onu. Kendi doğmamış çocuğunu bile hiçe sayıp onu seçmişti.

Hastanede gözlerimi açtığımda iki gerçekle yüzleştim. Dünyaca ünlü bir piyanist olan kız kardeşim, bir daha asla piyano çalamayacaktı. Ve sekiz aydır taşıdığım oğlumuz... artık yoktu.

Onların mükemmel hayatlarındaki küçük birer pürüz olduğumuzu sanıyorlardı.

Ama yanılıyorlardı. Biz onların kıyameti olacaktık.

Bölüm 1

Gülce Karahan POV:

Kocama yaptığım ilk arama sesli mesaja düştü. İkincisi de. Üçüncüsünde, o farlar bizi ıssız yolun kenarına çivileyen kör edici güneşlere dönüştüğünde, nihayet anladım.

Evliliğim bir yalandı.

Daha birkaç saat önce, Ceyda ve ben İstanbul jet sosyetesinin magazin sayfalarının parlayan yıldızlarıydık. Karahan kardeşler, peri masalı gibi bir son hayal eden her kadının kıskandığı isimlerdik. Küçük ülkeleri satın alıp satabilecek bir şirket imparatorluğunun varisleri olan Demirkan ikizleri Kaan ve Can ile evlenmiştik. Hayatlarımızın garanti altında, konfor ve hayranlıkla dolu altın kaplama kafeslerde geçmesi gerekiyordu.

Bu gece, o altın kaplama soyulmuş ve altından ucuz, paslı demir çıkmıştı.

"Durmuyorlar, Gülce," diye fısıldadı Ceyda. Sesi, benimkini yansıtan bir korkuyla gergindi. O yetenekli, milyonlara sigortalı, bir piyanoyu ağlatabilen elleri, duran arabamızın direksiyonunu sıkıyordu.

Telefonumu kavradım, parmağım Kaan'ın isminin üzerinde asılı kalmıştı. Sekiz aylık hamileliğimin sakar hareketlerimle hiç ilgisi olmayan, keskin ve asitli bir mide bulantısı dalgası boğazıma yükseldi. İçimdeki bebek, o minik, ısrarcı yaşam kıpırtısı, sanki paniğimi hissetmiş gibi kaburgalarıma bir tekme attı.

Aç şu telefonu, Kaan. Lütfen, sadece aç.

Aramızdaki zihinsel bağ, bir zamanlar paylaşılan düşünce ve duyguların canlı bir akımıyken şimdi sessizdi. Her zaman böyle değildi. Başlangıçta, zihni bana açık bir kitaptı; güvencelerle ve benim bağlılık sandığım vahşi, sahiplenici bir sevgiyle doluydu. Ama son zamanlarda, özellikle üvey kız kardeşi Fulya geri döndüğünden beri, bağımız önce zayıflamış, sonra sessizleşmiş ve şimdi... hiçbir şey yoktu. Boş bir odaya bağırmak gibiydi.

Kamyon hızlandı. Bizden kaçmak için manevra yapmıyordu. Bizi hedef alıyordu.

Nefesim kesildi. "Can'ı tekrar dene," diye Ceyda'yı dürttüm, sesim zar zor duyulan bir titremeden ibaretti.

Başını iki yana salladı, parmak boğumları bembeyazdı. "Denedim. O da Kaan'la aynı şeyi söyledi. Meşgullermiş."

Meşgul. Bu kelime bir tokat gibiydi. Fulya'yı teselli etmekle meşgullerdi, çünkü eski erkek arkadaşıyla küçük bir tartışma yaşamıştı. Kaan'ın son kısa, sinirli aramasındaki sesi kulaklarımda çınladı. "Tanrı aşkına, Gülce, patlak bir lastikle başa çıkamıyor musun? Fulya panik atak geçiriyor. Şu anda onun ihtiyaçları öncelikli."