tamamlandı

Bulutkent Hapishanesi'nin içinde, temmuz sıcağı öylesine bunaltıcıydı ki nefes almak neredeyse imkânsızdı.

Kolundaki göz alıcı yara izini saklamak için elbisesinin kolunu aşağı bıraktığı anda, bir infaz memurunun sesi yankılandı: "Maya, Aydın ailesinden biri seni almaya geldi!"

Hareketi yarıda kesildi, eli olduğu yerde donup kaldı.

"Aydın ailesi" sözlerini yeniden duymak, ağzında hem tanıdık hem acı bir tat bırakmıştı.

Bir zamanlar Aydın ailesinin kızı olarak bilinirdi.

Her şey dört yıl önce, polis kapılarını çalıp Rıza Aydın ile Sibel Aydın'ın öz kızları Selin Aydın'ı bulduklarını açıkladıklarında paramparça oldu.

Bir göz açıp kapayıncaya kadar Maya'nın kimliği elinden çekip alındı. Artık ona bir sahtekâr, bir düzmece damgası vurulmuştu.

Gerçek anne babası ise çok uzun zaman önce hayata veda etmişti. Dışarıya karşı görüntüyü kurtarmak için Aydınlar sahte bir kabulleniş sergiledi. Herkese, Maya'yı hâlâ aileden biri olarak gördüklerini ilan ettiler.

Oysa on yedi yıl boyunca bu eve tanıklık eden biri gerçeği elbette bilirdi. Rıza ile Sibel her daim iş girişimlerinin peşindeydi. Maya, o evde bir evlattan çok misafir gibi yaşamıştı.

Derken Selin geri döndü ve bir anda tüm dünyaları onun etrafında şekillendi.

Ardından Işık Saçan Mücevherler olayı patlak verdi. Selin, paha biçilmez bir mücevheri çalıp suçu Maya'nın üstüne yıktı. Bu apaçık bir kumpastı ama Aydınlar bunu umursamadı. Selin'in sözlerine en ufak bir kuşku duymadan inandılar. Hatta bununla da kalmayıp ona arka çıktılar. Kamuoyunun önünde suçlamalar yönelttiler ve bunu öylesine rahat yaptılar ki Maya'nın kendini savunacak zerre kadar şansı kalmadı.

Işık Saçan Mücevherler, Demir Grubu'na aitti. Demirler yalnızca güçlü olmakla kalmıyordu. Bulutkent'te neredeyse kraliyet ailesi gibi bir konumdaydılar. Aydınlar, gerçek kızları bile olmayan biri uğruna onları karşılarına almayı asla göze alamazdı.

Maya'nın adını Aydın ailesinin nüfusundan sildiler, kamuoyuna onu Yılmaz adında zorluklarla boğuşan bir aileden aldıklarını söylediler ve hiç vakit kaybetmeden hapishaneye gönderdiler.

Bu anıyı hatırladığında, Maya'nın parmak eklemleri gerildi; tırnakları avucunun içine geçer gibi oldu.

Selin'in işlediği bir suç yüzünden dört yıl boyunca parmaklıklar ardında ayakta kalmıştı.

Ve şimdi, o ceza nihayet sona ermişti. Artık özgürlüğüne kavuşuyordu.

...

Hapishane kapılarının hemen dışında, gazetecilerden oluşan kalabalık huzursuz bir enerjiyle kaynıyordu.

Sıcak hava dalga dalga yayılıyor, her yüzde sabırsızlık açıkça okunuyordu.

Derken, nihayet devasa kapılar gıcırdayarak açıldı.

Maya, hapse atıldığı gün üzerindeki sade kıyafetin aynısıyla güneş ışığına adım attı.

Sibel, Maya'yı görür görmez, yüzü yıllar önce kaybolmuş bir çocuğa kavuşmuş gibi aydınlandı. Mikrofon sallayan, kameralar patlatan muhabir sürüsüyle çevrili halde aceleyle ona doğru ilerledi.

Maya bu sahnenin tamamını izledi ve neredeyse gözlerini devirecekti.

"Maya, canım kızım, seni eve götürmek için geldim," dedi Sibel; gözleri dolmuş, sesi boğazında düğümlenmişti.

Yakındaki birkaç muhabir bile bu duygusal gösteri karşısında sempati dolu mırıltılar fısıldadı.

Aldırış etmeyen Maya, bakışlarını onun üzerinde sabitleyip soğuk bir sesle konuştu: "Yanılıyor olmalısınız, Bayan Aydın. Ben sizin kızınız değilim."