tamamlandı

Üç yıl boyunca Demir Altan'ın karısıydım; bu, onun bana zorla kabul ettirdiği bir unvandı. Ama amansız, takıntılı aşkı yavaş yavaş kalbimi kazanmaya başlamıştı. Hatta çocuğumuza hamileydim ve nihayet birlikte bir gelecek umut etmeye cüret etmiştim.

Fakat pozitif gebelik testini aldığım gün, bana takıntılı olan o adam gitmişti. Herkesin gözü önünde, Ceyda Sancak adında genç bir stajyerin peşine düşmüş, bir zamanlar kalbimi kazanmak için kullandığı o görkemli romantik jestleri şimdi ona yağdırıyordu.

Ceyda'yı kazanmak için, annemin beni terk ettiğine dair çarpıtılmış bir hikayeyi sızdırarak halkı bana karşı kışkırttı. Beni Ceyda'yı zehirlemekle suçladı ve babasıyla bir olup, bebeğimizin hayatını tehlikeye atan riskli bir babalık testine zorladı.

Ceyda'yı zafere ulaşmış bir kahraman gibi göstermek için, anneme para verip canlı yayında bana "altın avcısı" dedirttiği bir TV programı düzenledi.

Sahnede şokun etkisiyle acı içinde yere yığıldığımda, yardım çığlıklarımı duymazdan geldi. O, "bileği kırılan" Ceyda'yı teselli etmekle çok meşguldü.

O gün çocuğumuzu kaybettim.

Hastanede tek başıma yatarken, babasının ondan boşanmamı talep ettiğini duydum. Kardeşi evrakları getirdi. Bir an bile düşünmeden imzaladım.

Ne parasını ne de özürlerini istiyordum. Sadece hayatından sonsuza dek silinip gitmek istiyordum.

Bölüm 1

Üç yıl boyunca Demir Altan'ın karısıydım; bu, onun bana zorla kabul ettirdiği bir unvandı. O süre içinde, kalbimin etrafına ördüğüm soğuk duvarlar çatlamaya başlamıştı. Onun aşkı amansız bir fırtınaydı ve ben, tüm mantığıma karşı gelerek, o fırtınada bir sığınak bulmaya başlamıştım. Hatta ben de onu sevmeye başlıyordum.

Doktorun hamileliğimi doğruladığı gün, içimde gerçek bir umut ışığı parladı. Bir zamanlar kasvetli bir manzaradan ibaret olan geleceğimiz, yeni, capcanlı bir şeylerin vaadini taşıyor gibiydi.

Ama eve döndüğümde, bana takıntılı olan o adam gitmişti.

Demir mesafeliydi. Geceleri eve gelmeyi bıraktı. Gözlerindeki sıcaklığın yerini tüyler ürpertici bir kayıtsızlık almıştı.

Sonra haberler patladı. Yerel bir radyo istasyonunda çalışan Ceyda Sancak adında genç bir stajyerin peşindeydi. Ona, eskiden benim için yaptığı türden görkemli jestler yağdırıyordu.

Ceyda, özgürlüğüne her şeyden çok değer veren, son derece bağımsız bir kadındı. Tıpkı benim eskiden olduğum gibi.

Onun Ceyda'ya söylediği sözleri magazin sütunlarında ve sosyal medyada tekrar tekrar duydum.

"Kanatlarının altındaki daimi rüzgâr ben olacağım. Ne kadar uzağa uçarsan uç, seni takip edeceğim."

Bu, bir zamanlar bana söylediği şeylerin acı bir yankısıydı.

"Bu şehirde mavi gül yetişmez derler ama ben sırf senin için onları yeşerteceğim. O zaman beni sevmeyeceğine inanmıyorum."

Bahçemizde, kendi elleriyle ektiği mavi güller solmaya başlamıştı. Bir bahçe makası alıp bir tanesini kestim. Dalın kırılırken çıkardığı ses, bir son gibiydi. Aptalca umudum da onunla birlikte ölüyordu.

Ceyda için yaptığı halka açık gösteriler sürekli bir işkenceydi. Kalabalık bir sokak köşesinde, herkesin gözü önünde onun için yemek pişirdi. O sırada ben, aile yemeklerinde tek başıma oturuyor, akrabalarımın keskin eleştirilerine ve acıyan bakışlarına katlanıyordum.

"Demir neden burada değil, Elif? Bir erkeğin özgürlüğe ihtiyacı vardır ama bu kadarı da fazla."