tamamlandı

"Yıllar boyunca sayısız fırtına atlattınız. Evine hoş geldin, Aylin."

Kutlama yemeğinde, mükemmel dikilmiş bir takım elbise giymiş genç bir adam gözlerini Aylin Aslan'dan ayırmak istemiyordu.

Uhrevi bir güzelliğe sahipti, keskin yüz hatları hassasiyetle şekillendirilmiş ve soğukkanlı bir tarafsızlık aurasıyla sarılmıştı. Delici gözleri içsel düşüncelerine dair hiçbir şey göstermiyordu ve konuştuğunda sesi aynı kutup soğukluğunu taşıyordu. "Şimdi gidiyorum."

Yusuf Yalçın, genç adam, hiç tereddüt etmeden anı yakaladı. "Sizi eve bırakmama izin verin."

Aylin hiç direnmedi.

Araba gecenin içinde süzülüyordu. Yusuf onun profiline göz atarken şehrin ışıkları bulanıklaşıyordu. "Şirkete ne zaman dönmeyi planlıyorsunuz? İmparatorluğumuz gelişmeye devam ediyor."

Ortaklıkları yıllar önce tesadüfi bir proje sayesinde başlamıştı ve Yusuf, Aylin'in parlaklığına ilk elden tanık olmuştu. Onu güçlerini birleştirmeye ikna etmiş ve birlikte artık tüm sektöre hakim olan bir şirket kurmuşlardı.

Aylin ölçülü tonunu korudu. "Doğru zaman geldiğinde karar vereceğim. Şimdilik sadece eve ulaşmak istiyorum."

"Tamamen anlaşıldı. Derya ile tekrar bir araya gelmek için sabırsızlanıyor olmalısın. Şüphesiz gelişiyor. Bu yıllar boyunca tüm premium projeleri teyzenizin kocasına yönlendirdim." Yusuf'un sırıtışı tanınmak için eğilirken genişledi.

Aylin ve ikiz kardeşi Derya Aslan henüz altı yaşındayken ebeveynlerini kaybetmiş ve halaları Melis Tuna her ikisine de bakmak için devreye girmişti.

Aylin başını hafifçe sallayarak onu onayladı. "Bunu takdir ediyorum."

Narin parmakları boğazında duran kiraz çiçeği kolyesini buldu ve tıklayarak açtığında Derya ile çekilmiş değerli bir fotoğrafı ortaya çıktı.

Aylin'in ifadesi görüntüde soğukkanlılığını korurken Derya'nın gülümsemesi saf bir neşeyle parlıyordu.

Kız kardeşinin ışıltılı yüzünü inceleyen Aylin, yüz hatlarının alışılmadık bir sıcaklıkla yumuşadığını hissetti.

Ebeveynlerinin trajik ölümünden sonra Aylin ve Derya birbirlerinin tüm dünyası haline gelmişti. Derya her zaman ailelerinin güneş ışığı olmuş, girdiği her odayı aydınlatmıştı.

Aylin on iki yaşındayken, hayatının yedi yılını alan gizli bir operasyon için hükümet tarafından seçilmişti. Artık görev sona erdiğine göre, sonunda Derya'ya dönebilirdi.

Devletten aldığı neredeyse her maaşı kız kardeşine göndererek Derya'nın rahat ve güven içinde yaşamasını sağlamıştı.

Aylin'in gülümsemesine tanık olan Yusuf'un gözleri hayretle açıldı.

Efsanevi buz kraliçesi gerçekten gülümsüyor muydu?

Aylin'in kız kardeşi hakkındaki merakı dramatik bir şekilde yoğunlaştı.

Araba, her evin titizlikle korunan kendi bahçesine sahip olduğu lüks bir konut topluluğuna yaklaştı.

Araç kayarak bir evin önünde durdu.

Burası Aylin'in ailesinin onlara miras bıraktığı, şimdi Melis ve Derya arasında paylaşılan evdi.

Ev sıcak bir ışıkla parlıyor, neşeli kahkahaların sesiyle canlanıyordu.

Derya güzelce gelişiyor gibi görünüyordu.

Aylin bu düşünceyle ön bahçeye geçerken nazik gülümsemesini korudu.

Arazinin köşesinde yıpranmış bir köpek kulübesi duruyordu.

Gölgelerin arasında biri yanına diz çökmüş.

Aylin loş akşam ışığında kişinin yüz hatlarını seçemiyordu ama yere konmuş kaptan doğrudan yiyecek almasını izledi.

Neden biri köpek kulübesinin yanında yemek yesin ki?

Aylin temkinli bir şekilde yaklaşırken endişeyle alnını buruşturdu.

Figür irkilmiş gibi göründü ve hızla köpek kulübesine girdi.

Aylin'in şaşkınlığı derinleşti. Sonra sığınağın içinden yumuşak, titrek bir ses yükseldi. "Lütfen bana bir daha vurma. Hata yapmayacağım. Çok daha dikkatli olacağım..."