aşkım artık sana ait değil

Bir adamın yankılanan sesi odanın sessizliğini adeta bıçak gibi kesti. "Ağrıyor mu?"

Ağır, düzensiz nefesler havayı yoğunlaştırdı. Üzerinde eğilmişti, her kası gergin, altında sıkışmış kadından bir yanıt almaya çalışıyordu. O direniyordu, bedeni katı ve inatçı, adamı tekrar tekrar denemeye zorluyordu.

Belki de içkinin etkisiyle duyuları körelmişti, ama adamın eli kadının ince beline kaydı, onu nazikçe kendine doğru yönlendirerek aralarındaki gerginliği hafifletmeye çalışıyordu.

Ancak, şafak ışıkları karışık çarşafların üstüne döküldüğünde iki figür sonunda sessizliğe büründü, yorgunluk ikisini de ele geçirdi.

Sessizlik, banyoda suyun tıslamasıyla bozuldu. Eylül Karataş kıpırdandı, uykunun derinliklerinden çıktı. Battaniyeye sıkıca sarılmış halde, kendini kucakladı, dün geceye ait parçaları bir araya getirmeye çalışarak.

Dün, Koral Dinç ile nişanını kutlamıştı.

Aileleri, iş dünyasının ileri gelenlerinin katıldığı görkemli bir davet düzenlemek için ellerinden geleni yapmıştı.

Gece çökmüştü, Koral'ın arkadaşları içki için bir araya geldiğinde. Eylül, retlerini dile getiremediğinden, bardak üstüne bardak kabul etti, ta ki oda bulanıklaşana kadar.

Hatırladığı son şey, Koral'ın onu en üstteki başkanlık süitine nazikçe yönlendirmesiydi.

Alkolün sisinde gerisi kayboldu—sadece ara sıra yüzeye çıkan parçalar: ateşli dokunuşlar, düzensiz nefesler ve tutkulu bir gece.

Banyodaki su kesildiğinde ani bir sessizlik çöktü. Kapı açıldı, sıcak buhar dalgası dışarı yayıldı. Bir adam çıktı, kalçalarına düşük bir havlu asılı, güçlü yapısı belirgin—geniş omuzları ince bir bele daralan, kaslı vücut üzerinde su damlaları geziniyordu.

Eylül, nişanlısıyla dün geceki ilk yakın deneyimini hatırlayarak kızardı ve hızla başka tarafa baktı, kalbi hızla atarken karanlıkta yaşanan yoğun anları tekrar yaşamamaya çalışıyordu.

"Uyandın mı?" Ender Özkan kaşını kaldırdı, bakışlarını örtülerin altında kıvrılmış halde duran Eylül'e kilitledi. Şimdi bile, yumuşak yanaklarında hafif bir kızarıklık vardı, cildi o kadar kusursuzdu ki, tek bir dokunuşun iz bırakabileceğini hayal ediyordu. Tamamen büyülenmiş görünüyordu, gözleri avcı bir memnuniyetle parlıyordu.

Eylül'ün sesi sessizliği bozduğunda içini bir ürperti sardı. Bu Koral'ın sesi değildi!

Başını hızla kaldırdı, adamla göz göze geldi—ve anında fırtınalı, derin bakışlarıyla belirgin bir hakimiyet yayıyordu.

Şok yüzündeki rengi çekti. Onun özelliklerini tanıdığı an nefesi kesildi ve düşünceleri dağıldı, panik göğsünde yükseldi. Geniş gözlerinden sessizce süzülen gözyaşları karışık çarşafları lekeliyordu.

Gerçek bir anda Eylül'e vurdu—dün geceki tüm sıcaklık ve mutluluk izleri hiç tanımadığı bir adamdan gelmişti.

Bütün bedeni titredi, sessiz hıçkırıklarla sarsıldı, gözyaşları yanaklarından döküldü. Panik ve umutsuzluk onu yuttu, cevaplar arayışına itti. Titreyen elleri havada uçuştu, tekrar tekrar işaret diliyle sordu.

"Sen kimsin? Burada neden varsın? Gerçekten dün gece benimle olan sen miydin?"

Ender göz kırptı, onun konuşamadığını fark ettiğinde yüzünde bir şaşkınlık belirdi.

Artık anlaşılıyordu—dün geceki sessiz çığlıkları ve sessiz acıları.

Ona baktı, gözleri karanlık ve okunamaz, odadaki gerilim her kalp atışında yoğunlaşıyordu.

Ağır bir nefes alarak, Ender parmaklarını şakaklarına bastırdı, baş ağrısını ve göğsünde yanan öfke dalgasıyla mücadele etti. Ülkeye adımını zar zor atmışken, eski arkadaşları onu barda köşeye sıkıştırmış, içkilerle boğmuş ve ayrılığı için teselli hediyesi olarak bir otel anahtarı vermişti.

Oda gölgelerle doluydu, hava aşırı birçok içkiden dolayı ağırdı. Onun nasıl eğildiğini, o ilk, beklenmedik öpücüğü çaldığını hâlâ hatırlayabiliyordu. Heyecan onu sürükledi, ve sarhoşluğunda kim olduğunu kontrol etmeden cazibeye teslim oldu.

Şimdi, gözleri açık ve şaşkın halde onu gördüğünde, aniden panik yapmasını anlayamıyordu—özellikle ilk hamleyi o yapmışken.

Ender elini saçlarından geçirdi, dudakları alaycı bir yarım gülümsemeye döndü. "Ne söylemeye çalışıyorsan, anlamıyorum. Sadece üstünü giy ve çık."

Eylül, sonsuza kadar örtülerin altında saklanamayacağını fark etti. Hızla giyinmeye koyuldu, yırtık iç çamaşırlarıyla uğraştı ve yapabildiği kadarını kabullendi.

Sonunda, kendini onun önünde dik durmaya zorladı.

Ender pencerenin yanında oyalanırken, karşısındaki manzaradan şaşkına dönmüştü.

Sabahın sessiz ışığında, Eylül orada duruyordu—özellikleri narin, gözleri ürkütücü bir parlaklıkta, dudakları ısırılmış ve hafifçe şişmiş. Koyu saçları sırtından vahşi bir şekilde dökülüyor, gözlerinin altındaki maskara lekelenmiş, hâlâ ağlamaktan kırmızı kalmış. Dağınık halde bile, açıklanamaz bir cazibesi vardı, kırılgan ama büyüleyici.

Arkasındaki yatak kaotik bir karmaşa içindeydi, beyaz çarşaflar buruşmuş ve üzerinde canlı kırmızı bir iz vardı, Ender'in göğsünde bir şeyleri sıkıştırarak gerçeği ona vurdu—dün gece onun ilk deneyimi olmuştu.