Eski Sevgilim Artık Yengem Oldu

İzabella Dobson iki aylık hamile olduğunu öğrendiği gün, aynı zamanda ölümcül karaciğer kanseri teşhisi de kondu.

Taksinin içinde otururken, doktorun sözleri kulaklarında yankılandı. "Bayan Dobson, vücudunuz çoğu insanınkinden daha zayıf. Şu an bir kürtaj, kanseri hızlandırır. Sadece üç ayınız kaldı. Neden eve gidip ailenizle kemoterapiyi konuşmuyorsunuz? Henüz çok gençsiniz..."

İzabella raporu katlayıp çantasındaki gizli bir bölmeye yerleştirdi. Koltuğa yaslanarak hüzünlü bir gülüş attı.

Ne kadar da kusursuzdu. Sadece üç ay kalmıştı.

Villanın kapısını açtığında yemek odasından kahkahalar yükseliyordu.

Başını kaldırıp baktığında, her zamanki soğuk yemek masasında iki kişi daha gördü.

İzabella donakaldı.

Son iki yıldır, Carson Gilbert ona sayısız kadını göstermişti. Farklı güzellikleri kollarında taşırken onun irkilip kaçmasını izlemeyi severdi.

Ardından, sadece bir duvarla ayrılmış odada, bütün geceleri haz içinde geçirirdi.

Nefessiz inlemeler ve kabus gibi çığlıklar, sessiz geceleri cehennemden gelen çığlıklar gibi yırtar, sinirlerini parçalar, onu perişan ederdi.

Ama bugün, ilk kez bir kadını aile yemeğine getirmişti.

Alıştığını düşünüyordu, ama göğsünde derin bir acı hissetti.

Acaba akşam yemeğini atlayıp doğrudan yukarı mı çıkmalı diye tereddüt ederken, kız onu girişte fark etti. "İzzy, sonunda geldin! Seni beklemekten çok sıkıldık!"

İzabella başını kaldırdı. Ancak o zaman kızın, babasının ikinci evliliğinden olan üvey kız kardeşi Margaret Dobson olduğunu fark etti.

Carson nasıl onunla olabilirdi ki...

Carson'un annesi, Madison Gilbert, ona sabırsız bir bakış attı. "Misafirler seni beklemek zorunda mı?"

İzabella koltuğuna çekildi ve yavaşça konuştu. "Tıbbi rapor beklenenden uzun sürdü."

Carson tam karşısında oturuyordu. Başını öne eğdi. Eskisinden daha zayıf görünüyordu, küçük yüzü neredeyse kasesine gömülecekti. "Neden birdenbire sağlık kontrolüne gitmeye karar verdin?"

İzabella çiğnemeyi durdurdu.

Margaret, Carson'a belli belirsiz bir bakış attı ve gülümsedi. "Sonuçlar nasıldı? Rahatsız edici bir şey yoktur umarım?"

"Her şey yolundaydı."

Madison homurdandı. "Dertler hiç bitmez. Ne hastalığı olabilir ki? O taş gibi sağlam. Uğursuzluk getiriyor."

İzabella'nın çatalı titredi. Gözyaşlarını tutmak için dudaklarını ısırdı.

İki yıl önce, Carson'un ağabeyi Richard Gilbert ile hastalığı sırasında ona şans getirmesi için evlenmişti. O düğün gecesi, Richard ani bir krizle öldü.

O zamandan beri, tüm Gilbert ailesi tarafından lanetli, kötü şans getiren biri olarak görülüyordu. Hakaretler ve alaylar iki yıldır günlük rutindi.

Ama aslında tüm bunların gerçek kurbanı oydu.

Üniversitedeyken, Carson ve o derin bir aşkla birbirlerine bağlıydılar, evlilik planları yapıyorlardı.

Kimse bu planların hayatının felaketini başlatacağını tahmin edemezdi.

Richard, her zaman küçük kardeşi ile rekabet halindeydi. Carson'un istediği her şeyi alırdı.

Nişanlısı da buna dahildi.

Madison, en büyük oğlunu kayırıyordu. Richard, İzabella'yı da beğendiğini söylediğinde, onu Richard ile evlenmeye zorladı.

İzabella önce reddetti, ama babasının şirketi iflasın eşiğindeydi ve çaresizce fona ihtiyacı vardı. İkna çabaları sonuçsuz kalınca, babası, eğer kabul etmezse annesinin tedavi masraflarını ödemeyi bırakmakla tehdit etti.

Birbirlerini en çok sevdikleri yıl, İzabella Carson'dan ayrıldı.

Gururlu adam, yurt odasının önünde dökülen yağmur altında diz çökerek, ayrılmamaları için defalarca yalvardı. Bacaklarına sarıldı ve neyi yanlış yaptığını sordu, değişeceğine dair söz verdi.

Fırtına üç gün üç gece sürdü. Carson, yüksek ateşle bayılana kadar orada diz çökmüş halde kaldı. Margaret, dersten dönerken onu buldu ve hastaneye götürdü.

Carson, sayıklarken bile İzabella'nın adını çağırdı. Hemşireler acıyıp onu ziyarete çağırdığında, "Eğer ölürse, hak etti" demekten başka bir şey söylemedi.

O andan itibaren, aşık düşman oldu. Carson ona tamamen nefretle doldu.

Anıdan kendini kurtaramadan önce, bir parça baharatlı et aniden kasesinde belirdi.

Margaret parlak bir gülümsemeyle, "Yengeçleri kendim yaptım. Denemelisin!" dedi.

İzabella hafifçe kaşlarını çattı. "Teşekkürler, ama alerjim var..."

"Bir lokmanın ne zararı olabilir ki?" Carson soğukça araya girdi. "Seni öldürmez ya?" Gözleri buz gibiydi, İzabella'ya bakışı açık bir alayla doluydu.

İzabella'nın nefesi kesildi.

Üniversitedeyken, yanlışlıkla yengeç yemiş ve gece yüksek ateşle şiddetli bir alerjik reaksiyon geçirmişti. Carson, onu sırtında taşıyarak en yakın hastaneye beş mil boyunca yalınayak koşmuştu.

Anılar, insanı bir anda kırılgan yapardı.

İzabella başka bir şey söylemedi. Eti aldı ve bir lokma aldı.

Madison yan taraftan gülümsedi. "Bu arada, Margaret'in otelde kalmasına gerek yok. Bol odalarımız var. Ayrıca, yakında evleneceksiniz. Bu kadar resmi olmaya gerek yok!"

Carson, masanın karşısına içgüdüsel olarak baktı.

İzabella, başını eğmiş, sanki hiçbir şey duymamış gibi etle meşguldü.

Göğsünde bir rahatsızlık hissetti. Margaret'in elini tuttu. "Mükemmel. Zaten Margaret'in ebeveynleri yarın şehre geliyor. Düğün tarihini birlikte konuşabilir ve yakında kararlaştırabiliriz."

Margaret derin bir şekilde kızardı ve Carson'a hafifçe vurdu. "Böyle önemli bir şeyi, neden daha önce söylemedin?"

İzabella'nın midesi bulanmaya başladı. Artık tutamadı. Hızla ayağa kalktı ve kasesini itti.

"Doydum." Madison'un öfkesini beklemeden, banyoya doğru koştu. Musluğu açtığı anda, ağzından suyla karışık kan lavaboya döküldü.

Baş dönmesi geçene kadar bir süre geçti. İzabella yavaşça doğruldu ve lavaboyu ve yüzündeki kanı temizledi.

Tekrar başını kaldırdığında, aynada Carson'un yüzünü gördü. "Ne yapıyorsun?"