aşk denen

Kadın her zaman ilk defa sevdiğine mi vermelidir?

Şiddetli bir acı saplandığı anda, Ezgi Köse bunun artık mümkün olmadığını anladı—o işin ucu kaçmıştı.

Yabancı bir adamın onu zorla alıkoyması karşısında, gözyaşlarına boğuldu; gözleri karardı. İçgüdüleri 'kaç' diye haykırıyordu ama zayıf, sersemleşmiş bedeni elini kolunu bağlamıştı. Yapabildiği tek şey, kâbusa boyun eğip umutsuzluğa kapılmaktı.

Sonunda kaçış olmadığını kabullenince dişlerini sıktı, yüreği ağzında korkusunu belli etmemeye çalıştı. Boğazı düğümlenmiş bir sesle mırıldandı: "En azından korunma kullan."

Üzerindeki adam bir an duraksadı, ama tek kelime etmedi. Aksine, hareketleri daha da sertleşti.

Ne kadar sürdüğünü bilmiyordu. Tamamen yorgun düşüp bilincini yitirdi.

Ertesi sabah uyandığında süit bomboş, yaprak kımıldamıyordu. Dağınık yatak ve vücudundaki sızı açıkça söylüyordu: Bu bir kâbus değildi. Gerçekten olmuştu.

Her şey ince ince planlanmıştı. Sıradan bir iş toplantısı olması gereken şey, kurulan bir pusuya dönmüştü. İçki üstüne içki dayadılar; ayakta zor durana dek içirdiler, sonra da o odaya sürüklenip istismar edilmesi için gönderildi.

Gece tuzağa düştüğünü kavradığında, yarı bilinçli halde iş seyahatinden yeni dönen kocası Kenan Koç'u düşündü. Defalarca mesaj attı, durmadan aradı. Sonunda açtığında, sesi buz gibiydi, uzak. "Meşgulüm. Polisi ara."

Hâlâ, o sözler kulaklarında çınlıyordu.

Birkaç kelimeyle, paylaştıkları tüm sevgiyi ve elde avuçta kalan gururunu yerle yeksan etmişti.

Yüreğindeki sızı buz keserken dudaklarından acı bir kahkaha döküldü. Battaniyeyi usulca kenara itip yataktan doğruldu.

Tam o sırada, bir kartvizit çarşaflardan kayıp yere düştü.

Olduğu yerde çakılı kaldı. Kartı yavaşça aldı ve logoyu görür görmez kanı dondu.

Koç Holding'den bir karttı.

Oda loştu; adamın yüzünü hiç görmemişti. Ama aklının ucundan bile geçmemişti: Geçen geceki adam Kenan'ın şirketiyle bağlantılı olabilirdi.

Kenan'ın bu işte parmağı olabilir miydi?

...