ihanet

986 gecedir evlilik yatağım benim değildi.

Kocam, İstanbul'un en büyük emlak imparatorluklarından birinin varisi olan Korhan Emiroğlu, bir hayaletin esiri olmuştu. O hayaletin kız kardeşi İvana ise benim celladımdı. Her gece, kâbus gördüğünü iddia ederek kapımızı tırmalar, Korhan da onu içeri alıp yatak odamızdaki divana yedek bir yorgan sererdi.

Bir gece İvana çığlık atarak beni işaret etti, "Beni öldürmeye çalıştı! Ben uyurken gizlice içeri sızıp boğazımı sıktı!"

Korhan, bir an bile düşünmeden bana kükredi, "Ceyda! Ne yaptın sen?" Benim tarafımı dinlemek için yüzüme bile bakmadı.

Daha sonra, en sevdiğim olan fıstıklı bir makaronla özür dilemeye çalıştı. Ama içi, benim ölümcül alerjim olan badem ezmesiyle doluydu.

Boğazım düğümlenip gözlerim kararırken, İvana internetteki yorumlar yüzünden panik atak geçirdiğini iddia ederek tekrar çığlık attı. Korhan, benim can çekişen hırıltılarım ve onun sahte krizleri arasında bir seçim yapmak zorundaydı. Ve o, İvana'yı seçti. Onu kucağında taşıyarak uzaklaştı ve beni kendi başıma hayatta kalma mücadelesiyle bir başıma bıraktı.

Hastaneye asla geri dönmedi. Beni taburcu etmesi için asistanını gönderdi. Eve döndüğümde gönlümü almaya çalıştı, ama sonra babamın son hediyesi olan parfüm orgumu İvana'nın "tasarım stüdyosu" için ona vermemi istedi.

Reddettim, ama yine de aldı. Ertesi sabah İvana, babamın özel yapım parfümünün bir şişesini "yanlışlıkla" kırdı. Babamdan bana kalan son somut hatıraydı o.

Kanayan ellerimle, paramparça olmuş kalbimle Korhan'a baktım. İvana'yı arkasına çekip benden korudu, sesi buz gibiydi: "Yeter artık Ceyda. Histerik davranıyorsun. İvana'yı üzüyorsun."

İşte o an, son umut kırıntısı da öldü.

Artık bitmiştim.

Fransa'dan baş parfümör olma teklifini kabul ettim, pasaportumu yeniledim ve kaçışımı planladım.

Bölüm 1

Bu, 986. geceydi.

Tam 986 gecedir, evlilik yatağım benim değildi. Aslında hiçbir zaman tam olarak bizim olmamıştı.

Ses ilk başta belli belirsizdi, yatak odamızın maun kapısından gelen hafif bir tırmalama sesi. Kendi kalp atışımdan daha iyi bildiğim bir sesti bu.

Kocam Korhan Emiroğlu yanımda kımıldandı. Adı şehirdeki gökdelenlerin yarısının üzerine kazınmış bir adamdı. Ama bu odada, o sadece bir hayaletin musallat olduğu bir adamdı.

"Ceyda," diye fısıldadı, sesi uyku mahmurluğu ve tanıdık, yorgun bir dehşetle boğuktu. "Geldi."

Cevap vermedim. Sadece gözlerimi kapalı tuttum, uyuyormuş gibi yaptım. Son üç yıldır ustalaştığım işe yaramaz bir savunma mekanizmasıydı bu.

Kapı gıcırdayarak açıldı.

Korhan'ın ölen nişanlısı Elenor'a ait ipek bir sabahlığa bürünmüş küçük bir siluet içeri süzüldü. Bu, Elenor'un küçük kız kardeşi İvana'ydı. Ruhen görümcem, gerçekte ise başımın belası.

Göğsüne dantel kenarlı bir yastık bastırmıştı. Elenor'un yastığıydı. İvana, uyumasına yardımcı olan tek şeyin, ablasının ölüm kâbuslarını uzak tutan tek şeyin bu olduğunu iddia ediyordu.

Neredeyse üç yıl önce bunu ilk yaptığında çığlık atmıştım. Korhan ona değil, bana öfkelenmişti.

"İvana, bu kabul edilemez," demişti, onunla yatağımızın arasına girerken sesi kararlıydı. "Burası karımın odası. Bizim odamız."

Onu odadan çıkarmış ve ertesi gün kredi kartlarını iptal etmişti.

O gece İvana o kadar şiddetli bir panik atak geçirmişti ki Korhan ambulans çağırmak zorunda kalmıştı. Doktorlar, yaşadığı stresin travma sonrası stres bozukluğunu tehlikeli bir şekilde tetiklediğini söylemişti.

Ertesi gece, kapıdaki tırmalama sesi geri döndü.

Bu sefer Korhan onu geri göndermedi. Suçluluk duygusuyla ağırlaşan bir sesle içini çekti ve yataktan kalktı.

"Sadece bu gece için, Ceyda," diye yalvarmıştı bana. "Anksiyetesi tavan yapmış durumda."

Odamızın köşesindeki divanın üzerine yedek bir yorgan ve yeni bir yastık sermişti.

Bu gece de, son 985 gecedir olduğu gibi, aynısını yaptı. Yatağımızdan kalktı, yatak ağırlığı altında kaydı ve artık onun için hazır tuttuğu yatak takımlarını almak için dolaba yürüdü. Artık yüzüme bile bakmıyordu. Uyanık olduğumu biliyordu. Sadece bunu görmezden gelmeyi seçiyordu.

İvana, kocaman, yaş dolu gözlerle onu izliyordu; kırılgan, yıkılmış bir kızın mükemmel bir portresiydi. Yirmi üç yaşındaydı ama dehşete düşmüş bir çocuk rolünü oynuyordu.

Eskiden bir şeyler hissederdim. Öfke. Aşağılanma. Çaresizlik. Şimdi ise sadece derin, oyuk bir soğukluk hissediyordum. Korhan'a duyduğum aşk, bir zamanlar kor bir ateşken, şimdi sönmek üzere olan bir köz yatağına dönmüştü.