acımasız

On yıllık kocam Alp Karahan, buzdan oyulmuş bir adamdı. Evliliğimiz, ailemi kurtarmak için yapılmış bir iş anlaşmasıydı ve benim asıl görevim, onun sonu gelmeyen metreslerinin gönlünü sessizce alıp onları susturmaktı.

Ama sonra, tek bir telefon görüşmesi o kasvetli hayatımı paramparça etti. Hastane, ölmek üzere olan kız kardeşim Ceyda için mükemmel bir kök hücre donörü bulmuştu. Onu kurtarabilirdik.

Hayat kurtaracak bu nakle onay vermesi için Alp'e yalvardım. Ama o, Karmen adındaki yeni gözdesi olan bir influencer'ın büyüsüne kapılmış, beni reddetmişti.

Çaresizce yaptığım aramaları görmezden geldi. Sonunda karşısına çıktığımda ise Karmen, kız kardeşimin kendisine kaba davrandığına dair zehirli bir yalan fısıldadı.

Alp, sadece onun sözüne dayanarak ölümcül darbeyi vurdu. "Ceyda'nın doktor ekibini geri çekiyorum," dedi buz gibi bir sesle. "Nakil iptal."

Telefonum tekrar çaldı. Arayan hastaneydi. Kız kardeşim ölmüştü. Artık yük olmak istemediğini söyleyen bir not bırakmıştı.

Onu o öldürmüştü. Sanki bıçağı kendi elleriyle saplamış gibiydi.

Acım öfkeye dönüştü. Onunla yüzleştiğimde önce beni boğmaya çalıştı, sonra da en değerli dronuna bana bir nörotoksin enjekte ettirdi. Korumalarının "eğlenmesi" için beni atölyesinin zemininde felçli bir halde bıraktı.

Çaresizce sonumu beklerken kapı gıcırtıyla aralandı. On beş yıldır görmediğim bir adam yanıma diz çöktü, yüzünde dehşet dolu bir ifade vardı.

"Ada? Tanrım, sana ne yaptı?"

Bölüm 1

Kocam Alp Karahan, buzdan oyulmuş bir adamdı. Nadir bulunan, yüksek teknolojili dronlar üzerine kurulu bir teknoloji imparatorluğunu yönetiyordu ve kalbi de taptığı o makineler kadar soğuk ve metalikti.

Evliliğimiz aşkla ilgili değildi. On yıl önce ailemi iflastan kurtarmak için imzalanmış bir iş anlaşması, bir sözleşmeydi. Onların kurtuluşu karşılığında, onun karısı oldum; bu unvan, bir mülkten daha fazlası anlamına gelmiyordu.

Görevlerimin önemli bir kısmı onun ilişkilerini yönetmekti. İşlerini değil, kadınlarını. Bugün sıra, umut dolu, kocaman gözleri olan genç bir oyuncudaydı. Beş yıldızlı bir otelin lobisinin sakin bir köşesinde çeki ona uzattım.

"Bu, ayırdığın zaman ve sessizliğin için yeterli olacaktır," dedim ruhsuz bir sesle.

Rakamlara, sonra tekrar bana baktı. Gözlerinde bir anlık bir acıma ifadesi belirdi. "Bundan nefret ediyor olmalısın."

Cevap vermedim. Sadece çeki tasarım çantasına sıkıştırıp Alp'in uzun metresler listesindeki bir başka hayalet olarak uzaklaşmasını izledim.

Arabada beni bekliyordu, bir tablete bakıyordu, ben binerken başını bile kaldırmadı. Varlığı, o küçük alanı ağır, boğucu bir soğuklukla doldurdu.

Bu bizim rutinimizdi, on yıldır ruhumu yavaş yavaş kemiren bir ihmal ve görev dansıydı. Ama içimdeki küçük, aptal bir parça hâlâ gençken aşık olduğum çocuğu, bir gün beni göreceğini umduğum adamı hatırlıyordu. O umut artık neredeyse ölmüştü.

Karmen Yalçın'ın gelişi son darbe oldu. O bir influencer'dı; masumiyet dolu kocaman gözleri ve mütevazı bir geçmiş hakkında özenle kurgulanmış bir hikayesi vardı. Alp ona hayran kalmıştı. Beni nasıl sakladığının aksine, onu etrafında bir gurur nişanesi gibi gezdiriyordu.

Telefonumun titreşimi, arabadaki gergin sessizliği bozdu. Arayan hastaneydi.

"Ada? Kardeşin Ceyda ile ilgili."

Kalbim durdu. Ceyda, benim tatlı, yetenekli küçük kardeşim, nadir bir kan hastalığı yüzünden ışığı sönen gelecek vaat eden bir moda tasarımcısıydı.