kaderin bedeli

Rakip kabile tarafından kaçırıldığımda, liderim kader ortağıyla birlikte gün doğumunu izliyordu.

Telefonu aldığında, kaçıranlarla ilgisiz bir ses tonuyla konuştu. "Onu gözaltında tutun. Dersini alsın ve beni rahatsız etmeyi bıraksın."

O ölüm kalım anında başka seçeneğim kalmamıştı.

Rakip grubun liderine sarıldım, sesim titriyordu. "Lütfen... beni öldürmeyin. Dediğiniz her şeyi yaparım."

Liderim sonunda beni hatırladığında, rakip grubun lideri kollarında uyuyan yüzüme bakarak gülümsedi. "Çok geç. Şimdi seninle gitmeye gücü yok."

...

Alpha Locke Fowler ile onuncu yılımda, sonunda Ay Tanrıçası önünde benimle yemin etmeyi kabul etti.

Çok mutluydum ve onun için bir hediye hazırladım.

Onu otel süitinde bulduğumda, adamlarıyla rahatça sohbet ediyordu.

"Yarın gerçekten Julie ile yemin mi edeceksin?" diye sordu biri.

"Kesinlikle hayır," diye yanıtladı Locke. "Çocuk doğuramayan bir kadın mı? Benim eşim olmaya hakkı yok."

Başka bir ses güldü. "Gerçeği öğrenince seni terk etmekten korkmuyor musun? "

Locke küçümseyerek gülümsedi. "Önce beni terk edebilmesi lazım. Fırtına gibi gitse bile, üç gün içinde geri dönmek için diz çöküp yalvaracak. Bahse var mısın?"

Kahkahalar patladı. "Evet, onun hiç direnci yok," diye ekledi biri.

Alaycı kahkahaları arasında bedenim buz kesti ve çıktım.

Ertesi gün yemin töreninde, Locke herkesin hayran bakışları altında, özel dikim takım elbisesiyle ortada duruyordu.

En sade elbisemle yaklaştım.

Beni gördüğünde yüzü karardı. "Bu kadar önemli bir günde, beni utandırmaya mı çalışıyorsun?"

Ona kararlı bir şekilde baktım. "Başlayalım."

Bakışı buz gibi ve keskindi.

Aniden döndü ve kalabalıktan Debbie Tucker'ı çekti.

Bunu yaparken, pelerini düştü ve gözlerimi kamaştıran muhteşem bir gelinlik ortaya çıktı.

"Onurlu Ay Tanrıçası, ben Locke Fowler, Debbie Tucker'ı kaderimdeki eşim olarak ilan ediyorum. Bağımıza tanık ol!"

Herkes üçümüze bakıyordu.