mafyayla zoraki evlılık

Beş yıl boyunca kocam Kutay Aslanbey, tüm dünyaya üvey kardeşimi öldüren bir katil olduğumu söyleyerek beni bir rehabilitasyon merkezine kapattı.

Serbest bırakıldığım gün beni bekliyordu. Yaptığı ilk şey, daha kaldırımdan bile inemeden arabasını doğrudan üzerime sürmek oldu.

Anlaşılan, cezam daha yeni başlıyordu. Bir zamanlar evim dediğim malikaneye döndüğümüzde, beni bir köpek kulübesine kilitledi. Alnım mermer zeminde kanayana kadar "ölü" kardeşimin portresinin önünde af dilemeye zorladı. "Kirli kanımın" benimle son bulmasını sağlamak için bana bir iksir içirdi.

Hatta isyanıma "ders" olsun diye, beni bir geceliğine ahlaksız bir iş ortağına vermeye bile kalktı.

Ama en acımasız gerçek daha ortaya çıkmamıştı. Üvey kardeşim Kumsal, hayattaydı. Beş yıllık cehennemim, onun sapık oyununun bir parçasıydı. Ve tek yaşama sebebim olan küçük kardeşim Aras, aşağılanmama tanık olduğunda, onu taş merdivenlerden aşağı attırdı.

Kocam, onun ölümünü izledi ve hiçbir şey yapmadı.

Aldığım yaralar ve kırık bir kalple ölürken, kendimi bir hastane penceresinden attım. Son düşüncem bir intikam yeminiydi.

Gözlerimi tekrar açtım. Serbest bırakıldığım güne geri dönmüştüm. Müdürün sesi ifadesizdi. "Kocanız her şeyi ayarladı. Sizi bekliyor."

Bu sefer bekleyen ben olacaktım. Onu ve bana haksızlık eden herkesi cehennemin dibine sürüklemek için.

Bölüm 1

Rehabilitasyon merkezi, İstanbul'un kıyısında, insanları silmek için tasarlanmış, steril, beyaz bir kutuydu. Beş yıl boyunca benim dünyam olmuştu. Duvarlar çıplaktı, hava dezenfektan ve çaresizlik kokuyordu ve tek manzaram bir parça gri gökyüzüydü.

Cilalı zemindeki yansımama baktım. Çökük gözlü, solgun tenli, zayıf bir yüz bana bakıyordu. Giydiğim bol üniforma, kemikli vücudumun üzerinde asılı duruyordu. Artık İstanbul sosyetesinin gözbebeği Asya Karahan olmadığımın sürekli bir hatırlatıcısıydı. Ben bir numaraydım, bir hastaydım, bir katildim.

Beş yıl önce kocam Kutay Aslanbey beni buraya kapattırmıştı. Bunu, üvey kardeşim Kumsal Sancaktar'ı öldürmekle suçlandıktan sonra yapmıştı. Dünyaya bunun bir merhamet eylemi, yıkılmış karısının korkunç suçunun kefaretini ödemesi için bir şans olduğunu söylemişti.

Çıplak dizlerim soğuk, sert zemine bastırırken diz çöktüm. Bu tanıdık bir acıydı. Önümde Kumsal'ın gülümseyen, çerçeveli bir fotoğrafı vardı. Bu benim günlük ritüelim, zorunlu kefaretimdi. Her sabah iki saat, her akşam iki saat onun önünde diz çökmek zorundaydım.

Bin sekiz yüz yirmi beş gün. Her birini saymıştım.

Kapının sertçe çalınması sessizliği bozdu. Müdür, ifadesiz yüzüyle içeri girdi.

"Kalk, Karahan. Serbest bırakılıyorsun."

Başım hızla kalktı. Serbest bırakılmak mı? Kelime yabancı, imkansız geliyordu.

"Kocanız her şeyi ayarladı. Sizi bekliyor."

Beş yıl. Beni sevmesi gereken adam tarafından yönetilen bu yaşayan cehennemde beş yıl. Herkesin, sevgili baldızını öldüren kadından boşanmadığı için dindar, merhametli bir aziz olarak gördüğü adam. Gerçeği görmüyorlardı. Kutay'ı tanımıyorlardı.

O bir aziz değildi. O, benim arafımı titizlikle hazırlayan şeytanın ta kendisiydi.

Alışılmadık güneşe karşı gözlerimi kırpıştırarak merkezden dışarı yürüdüm. Dost bir yüz, bir aile üyesi, herhangi birini görmeyi bekliyordum. Ama kaldırım boştu. Arkadaşlarım beni terk etmişti. Ailem beni reddetmişti. Tamamen yalnızdım.

Müdür bana küçük bir kutu uzattı. "Bay Aslanbey'in talimatları. Kefaretinize evde devam etmenizi söyledi. Bu her zaman yanınızda olmalı."

İçinde Kumsal'ın aynı çerçeveli fotoğrafı vardı. Soğuk bir dehşet içimi kapladı. Hapishane değişiyordu ama ceza aynı kalıyordu.

Siyah bir araba yanaştı. Aslanbey ailesinin şoförü, eskiden beni sıcak bir gülümsemeyle karşılayan adam, şimdi kapıyı tutarken bana açık bir aşağılamayla bakıyordu. Bir zamanlar evim dediğim malikaneye dönüş yolculuğu sessiz geçti. Ev tam da hatırladığım gibiydi, gösterişli ve soğuk. Ama şimdi, ben onun hanımı değildim. Ben onun esiriydim.

Hizmetçiler ve uşak sıraya dizilmişti, fısıltıları yılan tıslaması gibiydi. Bana acımayla değil, küçümsemeyle bakıyorlardı.

"Sonunda çıkmış."