tamamlanmis

Yılbaşı gecesi, Aria Hart, Julian Lawson'un kolunda on sekiz yaşındaki bir modelle eve geldiğini izledi. Parmağındaki geç evre mide kanseri teşhisi belgesini sıktı, o ise gözünü kırpmadan onunla dalga geçti. "Onunla evlenmiyorsam, seninle mi evlenmemi bekliyorsun?"

Aria ona on yılını vermişti, karşılığında Julian'ın başka biriyle evleneceğini öğrenmişti.

Bu sefer ne tartıştı ne de savaştı. Hastaneyi aradıktan ve yurtdışında tedaviye gitmeyi kabul ettikten sonra sessizce ortadan kayboldu.

Her şeyin burada temiz bir şekilde sona ereceğini düşünüyordu, ama Aria gittikten sonra Julian tamamen aklını yitirdi.

Herkesin önünde düğününden kaçtı, tüm işlerini askıya aldı ve dünyayı dolaşarak onu aradı.

Sonunda Aria hakkında hastanede bilgi buldu.

Hemşire kaşlarını çattı. "Ailesinden biri misiniz?"

Julian aceleyle başını salladı. "Ben kocasıyım!"

Hemşire başını salladı. "Bu imkânsız. Ailesi olmadığını söyledi. Ve artık burada değil."

Yeni yılın ilk dakikalarında, Aria iki "hediye" aldı.

Biri, Julian'ın on sekiz yaşındaki bir modelle çıktığına dair dedikodu muhabirleri tarafından çekilmiş bir dizi fotoğraftı.

Ofisteki herkes Aria'ya baktı, onun eve koşup diğer kadına tokat atmasını bekledi.

Diğer "hediye" ise şehir onkoloji hastanesinden gelen bir patoloji raporuydu—mide kanseri, en kısa sürede yurtdışındaki bir tedavi merkezine transfer önerisiyle.

Etrafında fısıltılar yükseldi.

"Ne oluyor? Erkek arkadaşı yine mi aldattı?"

"Saçmalamayı bırak. On yıldır birlikteler ve hiç evlenmediler."

"Evlenmediler mi? Belki de sadece bir yedek. Bu yüzden her zaman diğer kadının peşine düşüyor."

Kaba yorumlar Aria'nın kulağına ulaştı. Onları tamamen görmezden geldi, izin aldı ve eve gitti.

Anahtar daha kilide bile girmemişti ki içeriden tatlı, şeker gibi bir kahkaha duyuldu.

Aria kapıyı itti. Yüksek topuklar ve çoraplar oturma odasının halısına dağılmıştı.

Kanepede, on sekiz yaşındaki model Lila Bennett, Julian'ın beyaz gömleğine sarılmış, çıplak ayaklarıyla kollarına kıvrılmıştı.

Ve Julian, Aria'nın on yıl boyunca sevdiği adam, başını eğip Lila'nın saçlarının tepesine bir öpücük konduruyordu, bakışları o kadar nazikti ki yabancıydı.

Onu gördüğünde, kaşları hemen çatıldı. Lila'yı kollarına daha sıkı çekti, sanki Aria'nın ona zarar vereceğinden korkuyormuş gibi.

Aria tek kelime etmedi. Sadece sessizce orada durdu. Önceki gibi patlamadı, kadına doğru atılmadı.

Lila panik içinde bir oyun oynadı. "Oh! Aria, yapmadım... Julian bu gece eve gelmeyeceğini söyledi..."

Aria, göğsündeki acı kan gibi damlarken Julian'a baktı. "Julian... bana söz vermiştin. Başka bir kadını eve getirmeyeceğini söylemiştin. Bu sınırdı."

Julian ayağa kalktı ve Lila'nın önüne geçti, sesi soğuklaştı. "Aria, bu yeri ben aldım. Burada yaşamak istemiyorsan, o zaman çık git. Beni kontrol etmeye çalışarak kimsin ki?"

Aria dondu, on yılın ağırlığı üzerine çöktü.

On beş yaşında, aşkın ne olduğunu ilk öğrendiğinde, Aria cesaretini toplayıp Julian'a açılmıştı. O, hiçbir şey söylemedi ama onun kalmasına izin verdi.

On sekiz yaşında, yurtdışına gitme fırsatı önünde duruyordu ve cazipti. Ama Julian sarhoş olduğunda, onu tutup, "Gidebilir misin?" diye boğazı düğümlenerek söylediğinde, ağladı ve vazgeçti.

Yirmi bir yaşında, biraz alkol cesaretiyle, Aria Julian'a sordu, "Biz tam olarak neyiz?" Aldığı şey, onun belirsiz cevabıydı, "Sen farklısın."