tamamlanmis

Ben Asya Koray, siyasi bir hanedanın asi gazetecisiydim. Tek kaçışım, buzdan ve mantıktan yoğrulmuş güçlü bir CEO olan Demir Arslan ile yaşadığım gizli ve tutkulu bir ilişkiydi. O bana "benim güzel felaketim" derdi; onun lüks rezidansının duvarları arasına hapsedilmiş bir fırtına.

Ama ilişkimiz bir yalan üzerine kuruluydu. Onun beni sadece başka bir kadına, babamın özel kalem müdürünün kırılgan kızı Ceylin'e olan ödenemez borcuna karşılık bir iyilik olarak "evcilleştirdiğini" keşfettim.

Herkesin önünde beni değil, onu seçti. Gözyaşlarını bana hiç göstermediği bir şefkatle sildi. Onu korudu, onu savundu ve ben bir avcı tarafından köşeye sıkıştırıldığımda, onun yanına koşmak için beni terk etti. En büyük ihanet ise, "dersimi almam gerektiğini" tıslayarak beni hapse attırıp dövdürmesiyle geldi.

Son darbe bir araba kazası sırasında geldi. Bir an bile tereddüt etmeden kendini Ceylin'in önüne attı, vücuduyla ona siper oldu ve beni çarpışmayla tek başıma yüzleşmek için bıraktı. Ben onun aşkı değildim; feda etmeye hazır olduğu bir yüktüm.

Bir hastane yatağında kırık dökük yatarken sonunda anladım. Ben onun güzel felaketi değildim; onun aptalıydım. Ben de yapabileceğim tek şeyi yaptım. Onun mükemmel dünyasını yakıp kül ettim, bana huzur vaat eden iyi kalpli bir milyarderin evlilik teklifini kabul ettim ve aşkımızın küllerini arkamda bırakarak yeni bir hayata başlamak için çekip gittim.

Bölüm 1

Asya Koray bir çelişkiydi.

Kamuoyu için o, Koray siyaset hanedanının joker kartıydı; imzasını taşıyan her haberin babası Bakan Turgut Koray için sürekli bir endişe kaynağı olduğu araştırmacı bir gazeteciydi. Zekiydi, asiydi ve bir baş belasıydı.

Gölgede, şehrin üzerindeki bir rezidansın steril sessizliğinde ise bambaşka biriydi. Burada o bir sırdı, bir tutkuydu, Demir Arslan'ın dünyasının dört duvarı arasına hapsedilmiş bir fırtınaydı.

Teknoloji güvenlik devi Arslan Sistemleri'nin CEO'su Demir Arslan, buzdan ve mantıktan yoğrulmuş bir adamdı. Gücü kontrollüydü, duyguları kilitli bir kasadaydı. Ailesinin temsil ettiği her şeydi, ama tamamen kendi bildiğini okuyan bir adamdı.

İlişkileri yakıcı, umutsuz bir şeydi; asla bir araya gelmemesi gereken iki dünyanın çarpışmasıydı. Bu onun tek kaçışıydı.

Ve bitmek üzereydi.

Asya, onun yatağında uzanıyordu, sabahın ilk ışıkları tavandan tabana pencerelerden süzülüyordu. Babasının ihtiyaç duyduğu bir adamı, yolsuz bir sendika patronunu yok etmeyi planlıyordu; bu adamın ifşası Bakan'ın son yasa tasarısını rayından çıkaracaktı. İyi bir haberdi. Aynı zamanda kendi ailesine karşı bir savaş ilanıydı.

Onu giyinirken izledi. Yumuşak pamuklu gömleğinin yerini, jilet gibi, kolalı iş kıyafeti aldı. Dönüşüm her zaman hızlıydı; sevgili kayboluyor, CEO onun yerinde beliriyordu.

"Kal," dedi, kelime sessiz odada yumuşak bir yalvarıştı.

Arkasını dönmedi. Sadece karanlık pencerenin yansımasında kravatını düzeltti.

"Saat yedide yönetim kurulu toplantım var."

"İptal et."

Sonunda döndü, yüzü okunaksızdı. "Bunu yapamayacağımı biliyorsun."

Bu umursamazlık tanıdık bir acıydı. Çantasını almasını, hareketlerinin kesin ve ekonomik olmasını izledi. Veda öpücüğü yoktu, oyalanan bir dokunuş yoktu. Hiçbir zaman olmamıştı.

"Demir," diye tekrar denedi, midesine çaresizlikten bir yumru oturdu.

"Sonra konuşuruz," dedi ve sonra gitmişti. Kapı tık diye kapandı, onu devasa, boş alanda yalnız bıraktı. Sonra. Onun 'sonra' vaatleri asla gerçekleşmeyen hayaletlerdi.

Odanın soğukluğu kemiklerine işledi. Beklemedi. Kendi telefonunu kaptı ve babasının özel kalem müdürünü aradı, sesi sert ve netti.

"Babama kabul ettiğimi söyle."

Hattın diğer ucunda bir anlık şok sessizliği oldu. "Siz... Can Tekin teklifini mi kabul ediyorsunuz?"

"Evet," dedi Asya, gözleri boştu. "Can Tekin ile evlilik ittifakı. Yapacağım."

Teklif haftalardır masadaydı; Bakan Koray'ın, gizemli teknoloji milyarderinden büyük bir kampanya bağışı sağlamak için tasarladığı siyasi bir manevraydı. Bu bir satılıktı ve ürün kendisiydi.

"Bir şartım var," diye ekledi, sesi alçak, tehlikeli bir tona büründü.

"Her ne ise, Asya Hanım. Bakan Bey çok sevinecek."

"Bugün duyurulmasını istiyorum. Bu sabah. Basın bülteninin bir saat içinde yayınlanmasını istiyorum."

"Elbette," diye kekeledi adam, sevinçten havalara uçarak. "Hallettim bilin."

Telefonu kapattı, kararının kesinliği bir kefen gibi üzerine çöktü. Bir kafesi diğeriyle takas etmişti.

Eşyalarını toplarken, gözü komodinin üzerindeki ikinci bir telefona takıldı. Demir'in kişisel cihazı. Onu asla geride bırakmazdı. Üzerine soğuk bir korku çöktü. Telefonu aldı. Ekran yeni bir mesajla aydınlandı.

Ceylin Soykan'dandı.

Mesaj basit, aldatıcı bir şekilde tatlıydı. "İyi misin, Demir? O kadın yanındaymış diye duydum. Seni çok mu üzdü?"

Ceylin. Babasının özel kalem müdürünün kırılgan, ceylan gözlü kızı. Demir'in ödenemez bir borcu olduğu kadın. Yıllar önce Ceylin, Demir'in kariyerini daha başlamadan bitirecek bir kurumsal casusluk skandalının suçunu üstlenmişti. O zamandan beri ona borçluydu ve Ceylin bu gerçeği cerrahi bir hassasiyetle kullanıyordu.

Asya'nın zihni bir ay öncesine gitti; bir haber peşinde koşarken bir kaynağın güvenlik görevlileri tarafından hırpalanmıştı. Demir'in kapısına morluklar içinde ve sarsılmış bir halde gelmişti. Demir ona bakmış, yüzü soğuk bir mantık maskesiyle kaplı, bir dahaki sefere daha dikkatli olmasını söylemişti. Canının yanıp yanmadığını hiç sormamıştı.

Ama Ceylin için her zaman endişe vardı. Her zaman yumuşak bir dokunuş.