Onu Etiketlediğinde, Sınıf S Yargıyla Karşılaştı

Gümüş Ay Sürüsü'nün toplantı salonu, bira ve ter kokusuyla doluydu; öyle ki nem, ciğerlerimin isyan etmesine neden oluyordu.

Ben, Elena Kingsley, girişte duruyordum, kalabalığın ortasında sıkışıp kalmış iki kişiye bakıyordum.

Nişanlım Lucas Hale, göğsü çıplaktı, kaslarının üzerinden ter damlıyordu.

Ve Sarah Quinn, sözde en iyi arkadaşım, ona sarılmıştı, sanki bir sarmaşık gibi.

Boynunun arterine açılmış, hâlâ kan sızan taze, kızıl bir ısırık vardı.

Bu, bir Alfa'nın sonsuz bağlılık işaretiydi, doğrudan ruha kazınmış bir yemin.

Lucas'ın yandaşları beni fark ettiğinde, hiç susmadılar. Aksine, daha da yüksek sesle ıslık çaldılar.

"Hey, bakın kim gelmiş, gelecekteki liderimiz!"

"Elena, buraya gel! Bu, dün geceki cesaret cezasının son noktasıydı!"

Lucas nihayet beni fark etti, eli hâlâ Sarah'nın beline yapışmıştı. Hiç suçluluk hissetmiyor gibiydi.

"Burada ne yapıyorsun?"

Sarah'nın boynundaki yarayı işaret ettim. "Bu ne anlama geliyor?"

Lucas cevap veremeden, Sarah lafa girdi. "Elena, yanlış anlama. Sarhoştuk, gerçek mi cesaret mi oynuyorduk. Lucas kaybetti ve ceza, rastgele bir kızı işaretlemekti. Lucas'ın nasıl biri olduğunu bilirsin. Buradaki diğer dişi kurtlara bile bakmazdı. Bu yüzden... gönüllü olmak zorunda kaldım."

Lucas'a baktım, bir şeyler söylemesini bekliyordum—herhangi bir şey.

Ama o, sadece kaşlarını çattı. "Elena, cidden mi? Sadece şakalaşıyorduk. Sarah bana yardımcı oluyordu. Ne yani, yerine bir yabancıyı mı işaretlememi isterdin? Ona teşekkür etmelisin."

"Teşekkür mü etmeliyim?" Midem öyle bir burkuldu ki neredeyse kusacaktım. "Türümüzün en kutsal işaretini bir parti cezasına mı çevirdiniz?"

Yakınlarda biri alaycı bir kahkaha patlattı.

"Hadi ama Elena, bu eski düşünce. Kimse artık o eski efsanelere inanmıyor."

Sarah, Lucas'ın göğsünden başını kaldırdı, gözleri meydan okurcasına parlıyordu.

"Elena, kıskanmıyorsun değil mi? Sadece Lucas'ın Alfa dayanıklılığını test etmenize yardımcı oluyordum. İnkâr edemezsin… Lucas dün gece inanılmazdı."

Sarah son kelimeyi uzatarak, Lucas'a bakışlarını öyle bir süzdü ki tüylerim diken diken oldu. Lucas hemen kabardı, övgülerin tadını çıkarıyordu.

Lucas çenesini kaldırdı, cömertmiş gibi davranarak.

"Yeter, Elena, olay çıkarmayı bırak. Beni arkadaşların önünde küçük düşürüyorsun. Bu haftaki... Sarah ile geçici sıcaklık sona erdiğinde, Şifacı işareti silecek. Sonra onu reddedeceğim ve önümüzdeki ayki Luna Taç Giyme Törenimizi sanki hiçbir şey olmamış gibi yapabiliriz."

Sesi öyle keskin bir küçümseme taşıyordu ki kesip geçiyordu. "Ayrıca, sen bir Beta'sın. Feromon yok, çiftleşme işaretine içgüdüsel bir tepki yok. Senin bu kadar yoğunluğa ihtiyacın yok, değil mi?"

Benim onun için ne olduğum buydu işte—evlatlık alınmış bir Beta yetim, sonuçlarına katlanmadan üzerinden geçebileceği biri.

Onların zavallı performansını izlemeyi bıraktım ve parmağımdan aytaşı yüzüğünü çıkardım.

Çöp kutusuna doğru yürüdüm. Salondaki herkesin gözü üzerimdeyken elimi açtım.

Yüzük doğrudan kusmuk ve buruşmuş kağıt yığınına düştü.

"Zaten kirliyse yıkamaya gerek yok. At gitsin."

Salon sessizliğe büründü.

Lucas'ın alaycı gülüşü kayboldu. Sarah'yı kenara iterek bağırdı. "Elena! Bunun anlamı ne?"

"Kelimenin tam anlamı." Sesimi buz gibi tuttum. "Lucas, işimiz bitti."

Bununla birlikte döndüm ve uzaklaştım.

Lucas peşimden gelmeye çalıştı, ama Sarah kolunu yakaladı.

Sarah, kulağına eğilip fısıldadı, "Lucas, sakin ol. Sadece huysuzluk yapıyor, hepsi bu. O bir yetim. Sensiz, mahvolur. Üç gün ver—ağlayarak ve yalvararak geri dönecek."

Lucas dondu, ardından arkamdan tüm zehirini toplayarak bağırdı, "Elena! Bugün o kapıdan çıkarsan, bir daha geri dönme!"

Arkamda daha yüksek bir kahkaha dalgası patladı.

Geriye bakmadım.

Doğrudan salondan çıktım, telefonumu çıkardım ve yıllardır aramadığım bir numarayı çevirdim.

"Alo."

Diğer uçtaki ses yaşlıydı, ama otoriteyle örülmüştü.

"Majesteleri? Siz misiniz?"

"Benim." Sesim kararlı, tamamen sakindi. "Babamı bilgilendir—deneme sona erdi. Eve dönüyorum. "