icon 0
icon YÜKLE
rightIcon
icon Okuma Geçmişi
rightIcon
icon Çıkış Yap
rightIcon
icon Uygulamayı Edinin
rightIcon

Üç Yıl Sonra Eski Kocamdan İntikam Aldım

Bölüm 4 4.Bölüm

Kelime Sayısı: 470    |    Yayın tarihi: 05/12/2025

vaalanı'nda VIP geçişinden güneş gözl

a Theo

bisesi içindeydi, etkileyici h

diye yumuşak b

i çıkararak

ak, "Bay Norris, bir hedefin peşindeyken sad

ilbur, şehrin güneyindeki araziyi satın almayı kutlamak için şehir

n büyük reklam

Wilbur ve N

çift gibi gör

n Chapman tutkulu bir

ir aşk iç

r kahkah

klerimin kenarını

, geri

saat yedide, Chapman Grup'un al

figürler arasında parlaya

tutuşarak ziyafet

sin dikkati

fsanevi varisiydi ve nadiren

sem de hâlâ Alina'nı

"Yanındaki kadın kim? Muhteşem v

dık görünüy

na iflas edip uzun zaman önce ortadan kaybolmadı mı?" "Yurt dışında öldüğünü du

dı, adeta bir k

tebrik sözlerini kabul etmek için

duyunca Wi

kadehi o anda

oldu ve gözlerinde bir

k adım adım onla

e net bir şekilde tıklıyor ve h

nız?" Wilbur'a gülüms

larak uzak tutmak için tasar

na dikkat

ve inanmazlık aynı a

Sesi ti

dece onun etrafında dönen beceriksiz eski

nıtayım. Ben Alina Hayes, Norris Grubu'nun CEO'suyum, ülkedeki tüm operasyon

irden k

üzü hemen s

ri attı ve nered

yaklaştım. Gülümsemem derinleşti ve daha da soğuklaştı. "Aslında yurt dışında öldüm mü? Yoksa ayaklarının

ı ve benimle olan ilişki

ı bir parıltıyla

tmediğiniz için teşekkür ederim. Aksi takd

Uygulamadan Bonusunuzu Talep Edin

Üç Yıl Sonra Eski Kocamdan İntikam Aldım
Üç Yıl Sonra Eski Kocamdan İntikam Aldım
“Wilbur'la evliliğimin üçüncü yılında, ailemin şirketi bir gecede iflas etti. Boşanma belgelerini yüzüme fırlattı, bakışları buz gibiydi ve küçümsüyordu. "Senin gibi işe yaramaz bir savurgan, artık benim eşim olmayı hak etmiyor." Yanındaki arkadaşları yüksek sesle güldü: "Wilbur, nihayet o yükten kurtuldun." Tek bir kelime etmeden belgeleri imzaladım, yanıma hiçbir şey almadan oradan ayrıldım ve hayatlarından bir daha haber veremeden kayboldum. Herkes onu kendimi aşağılayacak kadar sevdiğimi, onsuz yaşayamayacağımı ve mutlaka fikrini değiştirmesini bekleyeceğimi sanıyordu. Üç yıl sonra, gizemli bir konsorsiyumun temsilcisi olarak geri döndüm ve aniden onun şirketinin en büyük hissedarı haline geldim. Zafer yemeğinde beni bir köşeye sıkıştırdı, yüzünde kendinden emin bir gülümsemeyle. "Oyunların yeterince oynandı mı? Tüm bu karmaşayı çıkarmanın tek amacı beni pişman etmekti, değil mi? Peki, sen kazandın. Şimdi benimle eve gel." Konsorsiyumun gerçek varisinin yanında dimdik durdum, gülümsemem ışıl ışıldı. "Bana öğrettiğin ilk ders şuydu: 'Değersiz şeyler, geride bırakılmalı.'"”