Küllerinden Doğan Kraliçe: Reddedilmiş Bir Luna'nın İntikamı

Aria'nın Bakış Açısı:

"Beni asla sevmeyecek, Baba," dedim, sesim beni bile ürküten kesin bir kararlılıkla yankılanırken. "Başkasını arzulayan bir adamın acıması ve mecburiyeti yerine, bana saygı duyan güçlü bir müttefikin sadakatine sahip olmayı tercih ederim. Kaelen'ın aşkı bir gösteriden ibaret ve ben artık onun seyircisi olmayı reddediyorum."

Babam Alfa Alistair, keskin gözleriyle yüzümü inceleyerek bana baktı. Çocuksu bir kapris görmedi, yalnızca soğuk ve katı bir kararlılık gördü. Paramparça olmuş planların ağırlığıyla yüklü bir sesle iç çekti. "Eğer isteğin buysa, öyle olsun. Ama Kaelen, Lyra ve diğerleri… onların ihaneti çok derin."

"Biliyorum," diye cevap verdim. "Bu yüzden bir ricam var. Bu sürünün Alfası olarak bir emir vermeni istiyorum. Tüm erişimlerini dondur. Kurumsal hesaplarını, sürü kaynaklarını, eğitim ayrıcalıklarını. Her şeyi. Ayaklarının altındaki zeminin çekilmesinin nasıl bir his olduğunu anlasınlar."

Gözlerinde tehlikeli bir parıltıyla yavaşça başını salladı. "Yapılacak. Ve Damien ile gerçekleşecek birleşme töreninde resmen sürgün edilecekler. Silver Moon'un bir kızına ihanet etmenin bedelini öğrenecekler."

İçime kasvetli bir tatmin duygusu yerleşti. Neşe değildi, ama bir başlangıçtı.

Çalışma odasından çıkarken, üzerimden büyük bir ağırlık kalkmış gibi hafiflemiş hissettim. Görkemli, sarmal merdivenlerden inerken Lyra'nın aşağıda beklediğini gördüm. Sözde masumiyetini vurgulayan sade, beyaz bir elbise giymişti; yüzü tatlı bir endişe maskesiydi.

"Aria!" diye seslendi, sesi vıcık vıcık tatlıydı. "Tam da seni bulmaya geliyordum. Dövüş antrenmanına birlikte gidelim! Karşılıklı çalışmayalı çok uzun zaman oldu."

Koluma girmek için hareketlendi. Kaelen'ın üzerinde kokusunu aldığım o bayıltıcı yasemin kokusu şimdi üzerime doğru yayıldı ve midemin bulandığını hissettim. Yanmışım gibi kolumu hızla geri çektim.

"Bana dokunma," diye hırladım.

Geri çevirişimin şiddeti azdı ama Lyra bunu kullandı. Tiyatrovari bir nefes alışla, sahte bir şaşkınlıkla açılmış gözleriyle geriye doğru sendeledi. Topuğu basamağın kenarına takıldı ve kalan birkaç basamaktan dramatik bir şekilde yuvarlanırken kulak tırmalayıcı bir çığlık attı.

Daha cilalı mermer zemine çarpmadan önce Kaelen oradaydı. Ham gücün karanlık bir gölgesi gibi bir anlık bulanıklıkla hareket ederek, yere düşmeden hemen önce onu yakaladı. Onu kollarında tuttu; gözleri bana asla, bir kez bile göstermediği çılgınca bir şefkatle doluydu.

Büyük salonda dinlenmekte olan diğer savaşçılar bir anda ayağa fırladı.

"Aria! Senin neyin var?" diye kükredi Beta olan Ronan, yüzü öfkeden çarpılmıştı. "O sadece bir Omega! Kötü bir niyeti yoktu!"

Kaelen'ın kollarında Lyra hıçkırarak ağlamaya başladı. "Hayır, Ronan, onu suçlama. Benim suçumdu. Sakarlık ettim. Aria öyle demek istemedi." Onun bu sahte savunması öfkelerinin alevini yalnızca körükledi; beni zalim, şımarık prenses, kendisini ise masum kurban olarak gösterdi.

Kaelen başını kaldırıp bana baktı, gözleri bir kış fırtınası kadar soğuktu. Sesli tek bir kelime bile etmedi. Bunun yerine, sesi Zihin Bağı'mızın içinden keskin ve acımasızca geçti.

Beni hayal kırıklığına uğratıyorsun.

Ardından arkasını döndü, Lyra'yı sanki değerli bir camdan yapılmış gibi taşıyarak, bana tek bir kelime bile söyleme fırsatı vermeden uzaklaştı.

O gün öğleden sonra, eğitim alanında Lyra'yı çoktan orada buldum; gösteriş olsun diye ayak bileğine küçük bir bandaj sarılmıştı. Bana aşırı tatlı bir gülümseme sundu. "Ah, Aria, lütfen sana engel olmama izin verme. Bunun Kaelen ağabeyle senin özel vaktin olduğunu biliyorum."

Onu görmezden geldim, ısınma hareketlerime odaklandım. Ama bu imkânsızdı.

Kaelen onun yanına yapışıp kalmıştı. Duruşunu düzeltti, elleri kızın belinde oyalandı. Kendi vücudu onun vücuduna yaslanacak şekilde bir savunma hareketi gösterdi. Kız "incinmiş" bileğinden dolayı sahte bir acıyla yüzünü buruşturduğunda, hemen toprak zeminde tek dizinin üzerine çöktü.

"Buraya," dedi, sesi yumuşaktı. "Ayağını omzuma koy. Tekrar sarayım."

Narin ayağını onun geniş omzuna koydu ve Kaelen bir cerrahın dikkatiyle onunla ilgilendi.

Bu manzara içimi tırmaladı. Yıllar önceki ilk gerçek dövüş antrenmanımı hatırladım. Sert bir şekilde düşmüş ve omzumu çıkarmıştım. Babamın sesi Zihin Bağı'ndan bir kırbaç gibi şaklayana kadar Kaelen kollarını kavuşturmuş, yüzünde sıkılmış bir ifadeyle öylece durmuştu.

Kaelen! Yanına git! Bu bir Alfa Emri!

Bir Alfa Emri. Bir Alfa'nın sesindeki, daha alt rütbedeki kurt adamları itaate zorlayan o karşı konulmaz güç. Kaelen vurulmuş gibi irkilmişti. Hareketleri kırgınlıkla kaskatı kesilmiş bir halde yanıma gelmiş ve bana yardım etmişti. Gözlerindeki aşağılanma ve isteksizlik hafızama kazınmıştı.

Bana yardım etmeye zorlanmıştı. Ama Lyra için isteyerek diz çökmüştü.

Ve o anda, dondurucu bir kesinlikle sadece doğru kararı vermediğimi anladım. Mümkün olan tek kararı vermiştim.