Gama'nın İhaneti, Alfa'nın İntikamcı Eşi

Beş yıl boyunca kader eşim Kuzey'i sevdim. Alfa'nın kızı olarak, nüfuzumu kullanarak onu sıradan bir savaşçıdan sürümüzün üçüncü komutanlığına yükselttim. Bağımızın Ay Tanrıçası'nın bir lütfu olduğuna inanıyordum.

Bu inanç, devriye sırasında Sürünsüzler'in beni pusuya düşürmesiyle paramparça oldu. Boğazıma gümüş bir bıçak dayadıklarında zihin bağımızdan ona çığlıklar attım ama asla cevap vermedi. Sonradan öğrendim ki, o benim yalvarışlarımı üvey kız kardeşimle yataktayken görmezden gelmişti.

Bir sürü balosunda onunla yüzleştiğimde, yüzüme bir tokat atmadan önce beni herkesin önünde küçük düşürdü. Onu reddetmek için o kelimeleri söyledikten sonra, beni tutuklatıp zindanlara attırdı.

Onun emriyle, mahkumlar günlerce bana işkence etti. Beni aç bıraktılar, gümüşle kestiler ve soğukta taş bir sütuna bağlı bıraktılar. Ruhumu adadığım adam, benim tamamen kırılmamı istiyordu.

O pis zeminde yatarken sonunda anladım. Beni hiç sevmemişti; sadece ona verdiğim gücü sevmişti.

Üç ay sonra, onu Eşleşme Törenime davet ettim. Bunun büyük barışmaları olduğuna inanarak yüzünde bir gülümsemeyle geldi. Ben koridorda yürürken en ön sıradan izledi, ona sırtımı döndüm ve elimi güçlü bir rakip Alfa'nın, yani gerçek İkinci Şans Eşimin eline koydum. Bu bir affediş değildi. Bu bir intikamdı.

Bölüm 1

LARA'NIN AĞZINDAN:

Çarşaflar bacaklarımıza dolanmıştı, bedenlerimizin sıcaklığıyla hala ılıktı. Kuzey'in kokusu, o tanıdık çam ve nemli toprak karışımı, ikinci bir ten gibi üzerime sinmişti. Beş yıldır soluduğum, bir zamanlar geleceğim olduğuna inandığım bir kokuydu bu.

O duştayken, kapının altından buhar sızarken gözlerimi kapadım ve Zihin Bağı'yla uzandım. Zihin Bağı, bir sürüdeki tüm üyeleri birbirine bağlayan, tek bir kelime etmeden kalpten kalbe konuşmayı sağlayan sessiz, görünmez bir ipliktir. Bir Alfa ve ailesi arasındaki bağ en güçlüsüdür.

"Baba, tamamdır," diye gönderdim düşüncelerimi, doğrudan babam Alfa Rober Karahan'a. "Karay Sürüsü ile ittifakı kabul ediyorum. Ama şartım geçerli."

Bağdan önce bir endişe dalgası, ardından sert bir onay geldi. "Emin misin, küçük kurdum? Onların Alfa'sıyla evlenmek büyük bir fedakarlık."

"Tek yol bu," diye cevapladım, zihnimde bile sesim kararlıydı. Ona asıl sebebi söylemedim. Kalbimin göğsümde donmuş bir taşa döndüğünü söylemedim.

Banyonun kapısı açıldı ve Kuzey, kalçalarına sardığı bir havluyla dışarı çıktı. Su damlacıkları kaslı göğsüne yapışmıştı. Çok güzeldi ve onu görmek içimde hayali bir sızıya, artık ölmüş bir aşkın anısına neden oldu.

Yatağa geldi, üzerime eğildi. Boynumu kokladı, tanıdık kokusu tenime işledi, bir zamanlar değer verdiğim sahiplenici bir iddia. Şimdi ise bir damga gibiydi.

"Benim gibi kokuyorsun," diye mırıldandı, sesi alçak bir gürlemeydi. "Olması gerektiği gibi."

Beş yıl boyunca onu sevmiştim. Alfa'nın kızı olarak nüfuzumu kullanarak onu basit bir savaşçıdan sürünün Gama'sı, yani üçüncü komutanı olmaya yükseltmiştim. O benim Kader Eşimdi, ruhumun diğer yarısı, Ay Tanrıçası'nın bizzat benim için seçtiği kişiydi. Aşkımızın kader olduğunu sanmıştım.

Ne kadar da aptalmışım.

Üç gün önce, bu yanılsama paramparça oldu. Devriyede pusuya düşürüldüm, vahşetle yaşayan sürünsüz kurtlar olan Sürünsüzler tarafından kaçırıldım. Beni pis kamplarına sürüklediler, liderleri boğazıma gümüş bir bıçak dayadı ve eşimle bir Zihin Bağı açtı.

"Kuzey!" diye çığlık atmıştım zihnimde, dehşetim kanayan bir yaraydı. "Sürünsüzler... beni yakaladılar... lütfen..."

Sessizlik.

Sürünsüz lideri güldü, zihin sesi benimkine yapışkan bir yağ gibi bulaştı. "Cevap vermiyor, küçük prenses. Meşgul mü acaba?"

Bütün gece onu çağırdım. Bütün gece sadece sessizlik vardı. Sonunda kendi başıma, umutsuz ve kanlı bir kaçışla kurtuldum ve bir uçurumdan aşağı itildim. Kendi sürü savaşçılarım beni vadinin dibinde, kırık ve kanlar içinde buldu.

Revirde uyandığımda babam yanımdaydı. Yüzü asıktı. Bana her şeyi anlattı. Kuzey bir görevde değildi. Uyumuyordu. Bütün geceyi üvey kız kardeşim Ela ile geçirmişti. O, Ela'nın yatağındayken benim yardım çığlıklarımı görmezden gelmişti.

O anda, beş yıllık aşk küle döndü. Onun yerinde filizlenen tek şey, soğuk, keskin bir intikam ihtiyacıydı.

Şimdi, yatağımızda yatarken, Kuzey'in dudakları benimkileri buldu. Öpücüğü açgözlüydü ama hiçbir şey hissetmedim. Tam dili dudaklarımı yalarken, zihnimde bir düşünce belirdi. Bu Ela'ydı, sesi sürünün genel Zihin Bağı'nda Kuzey'e yönelik hastalıklı tatlı bir zehirdi.

"Kuzey, gelebilir misin? Sanırım kulübemin dışında Sürünsüzler var. Korkuyorum."

Kuzey anında benden çekildi. "Gitmem gerek," dedi, bacaklarını yataktan indirmişti bile. "Sürü işi."

Kot pantolonunu ve tişörtünü giyerken yüzüme bile bakmadı. Çoktan gitmişti, zihni çoktan onunlaydı.

Eli kapı koluna dokunduğunda, aramızdaki boşluğa fısıldadım, duyamayacağı kadar sessizce.

"Artık sana ihtiyacım yok."

Sırtı bana dönük bir şekilde durakladı. "Ne dedin?"

"Hiçbir şey," dedim, sesim cam gibi pürüzsüzdü. "Git. Sürünün Gama'sına ihtiyacı var."

Kapının tık sesi duyulduğu an telefonuma uzandım.

"Onun yanına gidiyor. Takip et," diye en güvendiğim savaşçılardan birine mesaj attım. "Video istiyorum."

Cevap anında geldi. "Emredersiniz, müstakbel Luna."

On dakikadan az bir süre sonra telefonum titredi. Bir video dosyası. Elimi titremeden açtım.

Ekran, kalbimin son parçasını da kıran bir görüntüyle aydınlandı. Kuzey, benim Kuzey'im, Ela'yı ormanın kenarında bir ağaca bastırıyordu. Dudakları onunkilerin üzerindeydi. Ama beni asıl mahveden, savaşçının gelişmiş duyma yeteneğiyle yakaladığı sözleriydi.

"Ay Tanrıçası adına yemin ederim ki," diye mırıldanıyordu tenine, bir zamanlar bana ettiği, sadece gerçek bir eşe edilen o kutsal yemini. "Sensin. Her zaman sendin."

Görüşüm bulanıklaştı. Telefonu düşürdüm ve yavaşça, metodik bir şekilde odadaki ona ait her şeyi toplamaya başladım. Kıyafetlerini, kitaplarını, ilk yıldönümümüzde benim için oyduğu o aptal ahşap kurdu. Sürü yaşlılarıyla onun için nasıl savaştığımı, alt tabakadan gelmesini savunduğumu, kader bağımızın tek önemli şey olduğunda ısrar ettiğimi hatırladım.

Aşk gitmişti. Şimdi sadece intikam ateşi kalmıştı. Ve her şeyi yakıp kül etmesine izin verecektim.