Elodie Goddess of All

Letizia Zarnaih Montefalco povs:

Ingatan mo ang kwintas na iyan, Zia. Huwag na huwag mong ibebenta o ipamimigay kahit gaano pa kahirap ang sitwasyon na kahaharapin mo. Iyan lang ang tanging susi mo tungo sa iyong buhay na hinahanap, ang iyong magulang, pag-ibig at kapalaran -

Napamulagat ako sa maingay na tunog ng orasan.

"Napaniginipan ko nanaman si Mother Superior. Haysh, super miss ko na sya," napabuntong hininga na lang ako at pinunasan ang pagpatak ng butil ng luha na tumulo sa mata ka.

"Kaumaga-umaga Zia nagdradrama ka nanaman haysh," suway ko pa sa sarili at kaagad na nagtungo sa banyo upang maligo.

7:00 am

May field trip class kami ngayon. At napili ng teacher namin na sa Baguio pumunta. Yes! Sa wakas makakagala din sa malayo-layong lugar.

8:30 am kami susundiin sa kanya-kanya naming bahay. Pagka patak ng 9:30 am pa lang ang aalis ang bus papunta sa pupuntahan namin na lugar na 5 oras ang byahe.

"Zia hija bilisan mo dyan at baka malate ka. "rinig kong bilin ni Mother Lorelie.

"Opo, malapit na po ako matapos. Sandali na lang po mother,"tugon ko rito.

Ng maalala ko nanamang paulit-ulit kong panaginip ay muli kong narinig ang tula.

Isang makinang na bituin

Babagsak mula sa kalawakan

Isang mundong maningning

Ang makapagpabago sa kapalaran

Sa ikalabing-isang buwan ng taon

Sa pagbukas ng bagong henerasyon

Walong elemento ng panahon

Isang makapangyarihan ay aahon

Isang kwintas na dyamante

Proteksyon nyang malahigante

Kagandahan nyang mala elegante

Bibihagin ang tatlong prinsipe

Lumabas na ako ng cr ng matapos ako, ngunit ang tula ay patuloy ko pa ding naririnig.

Sinubukan kung balewalain but still it's making my headache. "Ano bang nangyayari? Shit! " bulalas ko pa.

Napatingin ako sa liwanag na nanggagaling sa kwintas ko. It's a literaly pure diamond. But... How did happen na lumiwanag ito ng sandali lang.. O baka naghahacullinate nanaman ako.

Dali-dali na akong nagbihis at pilit tinataboy ang kung ano man ang nasa isip ko.

"Arggh! " impit na sigaw ko at napahawak ako sa ulo ko ng hindi ko na mapigilan ang sakit at kirot na dulot ng tuloy tuloy na pagdaloy ng tula sa isipan ko na kung ano-ano na ang nababangit.

Hindi ko na marinig ang ingay sa paligid at di ko na namalayan na pumasok na pala ang mga madre sa kwarto ka na puno ng pag-aalala.

"Letizia, hija-ay dyos kung mahabagin ano ang nangyari sayo? "kaagad nya akong dinaluhan.

"M-mother Lorelie, please tulungan nyo ako. H-hindi ko n-na k-kaya... " utal na pagsusumamo ko at humigpit ang kapit ko kay mother lorelie na yumakap sa akin.

Alas-tres ng umaga

Ang huling araw nya

Pagkabukang liwayway

Sa mundo na ito'y mahihiwalay

Ito ay oras mo na

Mahal na prinsesa

Harapin ang tadhana

Ng tulad mong itinakda

"Kayanin mo hija, kaya mo yan. Waksiin mo ang ano mang gumugulo sa isip mo. Kung gugustuhin mo, makakaya mo. Andito lang kami. Magtiwala ka sa diyos." pagbibigay lakas loob nya sa akin.

I don't know how long I stayed in that situation but I heard from them that I passed out after they did some spiritual healing.

"Hija, nariyan na ang bus ng school nyo. Sigurado ka bang kaya mo, ha? "saad ni Mother Lorelie.

Nilingon ko sya at tinanguan. "Ayos lang po ako mother.. Kaya ko na po. Siguro dala lang po iyon ng masamang panaginip ko," tugon ko sa kanya tsaka ko kinuha ang bag ko ay lumapit sa kanya.

Niyakap ko syang mahigpit. "Maraming salamat po mother... Ingat po kayo, mamimiss ko pa kayo,"saad ko bago kumalas ng yakap.

Hinarap nya ako at hinawakan sa magkabilang-balikat. "Kinakabahan ako sayo, para ka namang nagpapaalam," makahulugang sabi nito, ngumiti lang ako ng matipid

"Mother naman, syempre po aalis po ako at mawawala ng tatlong araw. Mamiss ko po kayo nun super."sabi ko, bahagya na lang nya akong tinawanan

"O sya, o sya.. Pumanaog ka na't naghihintay na ang bus sayo,"saad nito sa akin.

Siguro nga dala lang iyon ng panaginip. Hindi ko din maintindihan kung bakit nakaramdam ako ng lungkot sa pag-alis ko. Hindi naman ito ang unang beses ko na umalis ng malayo sa kanila.

Hindi naman ko naman dinala ang buong bahay sa bagahe ko. 9 pares na damit na susuutin araw araw ang dala ko, hygiene, bible, books, foods, emergency kit at itong iPhone ko di tulad ng iba kung kaklase na halos buong bahay na ata ang dinala. Asusual mayayaman naman sila kaya no worries. Carry na nila yun.

Sumakay na ako sa bus.. At sa huling pagkakataon ay kumaway ako sa mga madre sa kumbento bilang tanda ng pamamaalam.

Sinira na ang pinto ng bus at nag-umpisa ng umandar. Nilibot ko ang aking paningin at humanap ng maoupuan.

Gotcha!