Escape

[XIAN]

Sa lugar ng Matayog St. ay payapa at masagana ang mga tao rito, nang bigla na lamang mayroong lumaganap na masamang balita. Sa hindi inaasahan pangyayari— ang pagkawala nang-iilang bata sa kanilang lugar. Ang sabi ng iilan ay nag-iiwan ito ng isang papel sa pulang sobre at ang laging nakalagay ang 'BRAVO ECHO ROMEO ECHO ALPHA DELTA YANKEE'.

Nag-uulat si Helleisya Santiago dito sa Matayog St. Pampanga.

"KUYA, ALAM MO NA BA ANG BALITA?" takang tanong ni Elle.

"Oo, Elle, kaya sana ay dobleng ingat ang gawin ninyo. Lalo ka na, Thea, dahil kakanuod ko lang kanina ng balita. Kaya sana talagang mag-ingat kayo," maawtoridad kong saad.

Payak at maayos naman ang pamumuhay namin. Ako si Xian Synthecia ang kuya ni Elle at Thea. Ang mga magulang naman namin ay nasa Baguio abala sa business. Umu-uwi naman sila kapag wala ngmasyadong dapat gawin or day-off.

Patuloy lamang sa paglalaro ang nakababata nilang kapatid kung kaya't lumapit na si Elle.

"Baby Thea, 'wag nanglalabas kung hindi importante, ha?" puno ng pag-aalala sabi ni Elle.

"Opo, Ate," saad nito.

Kasi kung hindi nila alam ang peligro bakit sila mag-iingat. Batid nila ang peligro, kaya't dobleng pag-iingat ang ginagawa nila lalo na ang Kuya nila na si Xian dahil sa kanya iniwan ang dalawa niyang kapatid, dahil inaasikaso ng mga magulang nila ang kanilang business sa Baguio.

FIRST CASE

Batid kong hindi madali ang ganitong sitwasyon, at alam ko na baka may mapahamak sa kanila. Ngunit hangga't nandito ako, hindi ko hahayaan na gawin ito ng suspek sa mga kapatid ko.

Lalo na mga babae pa man din sila.

Simula nang malaman ko ang iniiwan nilang mensahe na 'BRAVE ECHO ROMEO ECHO ALPHA DELTA YANKEE' na ang ibig sabihin ay BE READY! Natuklasan ko ito base na rin sa bawat letra nito at sa palatandaan na iniwan nila.

"Maging handa at mapanuri kayo."

Takot at kaba ang nanalaytay sa akin, ngunit ayoko magpakain sa ganitong sistema dahil buhay ang nakasalalay dito.Isinantabi ko muna ang lahat, huminga ng malalim, at lumabas muna ako para makapagpahangin.Sa hindi kalayuan ng aming bahay, ay may mga pulis akong nakita.

Lumabas ako upang tingnan iyon, at doon ko nakita ang isang matandang babae na batid ko na nasa apat-napu't walong gulang ang edad.

Ramdam ko ang kalungkutan at pangungulila nito. Lumapit pa ako upang mas masaksihan ang eksena, at akala kong madugong pangyayari ang aking masisilayan.Ngunit, kataka-taka dahil walang ro'ng iniwan kundi ang video lamang ng anak nito sa cellphone.

"Bata, pasensya na hindi ka p'wede rito," saad ng isang pulis.

"Nasa tamang edad na po ako at batid kong may maitutulong ako," saad ko.

Nakita kong abala ang ilang mga pulis. Mga apat sila. Naghahanap sila ng mga ebidensya, dahil parang magaling ang kumuha sa anak ng babaeng matanda na umiiyak ngayon.

Ipagtatabuyan na sana niya ako, nang makita ko ang isang bagay na alam kong makakatulong sa amin. Bukod sa cellphone na iniwan ng suspect, ay may pulang sobre na naman siyang iniwan. Kinuha ko ito sa lapag at doon nakalatag ang mga codes na medyo pamilyar sa akin.

"2 15 4 5 7 1"

Madilim na lugar—puno ng kagamitan.

Hanapin na't baka ikaw ay abutin ng katapusan.

Sa tabi ay dama ang katahimikan, at ang bibig niyang tuluyan ng naposasan.

Hindi ko alam ang pinupunto nito, pero batid ko nahindi pa nailalayo ng suspect ang batang nawawala ngayon. "Miss, anong oras po ba nawala ang anak niyo?" may pagtatakang tanong ko.

Ewan ko, pero tila naguluhan ang babae sa biglaang pagtatanong ko, pero walang anu-ano ay sumagot din naman ito.

"Naglalaro kasi si Via kanina 'yung anak ko. Bandang 10:00 ng umaga iyon, pagkatapos ay lumabas ako ng pasado 12:00 imedya—wala na ang anak ko," pahayag nito sabay hagulgol.

Tumingin ako sa relo ko at pasado 3:00 na ng hapon, kung tatansyahin ang oras na lumipas ay 3 oras na ang nakalilipas. Hindi pa sana pwedeng maghanap dahil wala sa bente-kwatro ang lumilipas.

Napatingin na rin ako sa papel na iniwan nito,at pilit na iniisip kung anong kahulugan nito.

Kasi kung basehan ito, sa letra na sunud-sunod ay masasabi kong baka makatulong ito.

Umupo muna 'ko sa gilid,habang sila ay patuloy na humahanap ng ebidensya at kinakausap ang ina ni Via.

Inalala ko ang A1726 codes. Kinuha ko ang cellphone ko, at doon sinubukang i-crack ang numerong binigay niya. Ang numerong dalawa (2) ay pangalawa,kaya't kung sa alpabetiko, aynasa letrang B ito. Sumunod ang labing-lima (15) ito'y letrang O, ang pang-apat (4) ay D, ang pang-lima (5) ay E, ang numerong pito (7) ay G, at ang uno (1) naman ay A.

B O D E G A

At kung babalikan ko ang palatandaan ay hindi ito kaya...

Napatayo ako at dali-daling nagtanong sa Ina nito.

"Ginang, may bodega po ba kayo?" tanong ko.

"Bakit, Iho? Mayroon! Katabi niya ang puno ng saging namin." Sabay turo nito.

"Maaari niyo po ba akong samahan?" saad ko.

Nagtaka ang mga pulis, ngunit sumunod din sila. Nagtungo nga kami sa bodegakung saan, puno ng mga gamit at sobrang tahimik. May isang kabinet doon at hindi ko na sinayang ang oras binuksan ko ito at doon ko nakita si Via na walang malay at nakatalukbong ang bibig ng panyo.

"Anak!" sigaw ng ina niya na labis ang pagkasabik sa anak.

Lumapit ang ina at inalis ang panyo sa bibig ng anak niya. Tinulungan na rin siya ng isa pang pulis para magising ang bata.

Laking gulat nila nang malaman ko ito kaya't sinaad ko ang bawat detalye sa kanila at nalaman nga nila na may maitutulong nga ako.

"Thank you, Mr.Xian! Ngayon ay case closed na ito. Salamat sa iyong tulong," saad ng heneral.