Fated to meet again

PATRICIA’S POV

“Oh my God! Papictureeeee po!!”

Para akong baliw na nagsisigaw dito sa gitna ng mall dahil sa nakita ko. Nga pala, nandito ako ngayon sa SM Calamba. Sabe nila may mall tour daw ang isang sikat na loveteam na iniidolo ko sakto naman nagpunta ako.

“Hi, kumusta? Sure, nasaan phone mo?” sabi ni Ate Kath sabay abot ng phone ko with matching nginig pa ng kamay. Sobrang speechless talaga ako. Unexpected ika nga nila. Finally, may picture na ako kasama nila. Ganito pala talaga ang feeling.

AHHHHHHHHHCCKKKK!!

“Hoy, Patchot!! Gumising ka na dyan tanghali na.” narinig kong sigaw ng Nanay ko.

What the heck! Panaginip lang pala. Nanlulumo akong bumangon at inayos ang aking higaan.

“Ito na po, Ma.” sagot ko naman kay Mama.

Ako nga pala si Patricia Jhoy Letran, 7 years old. At ‘yong tumawag sa akin kanina, nanay ko yun, Gabriela Jacquelyn Letran. Ganda ng tawag niya saken di ba? Patchot.

“Magandang buhay, universeeee!!” pagbati ko sa kanila habang bumababa ako ng hagdan.

“Hoy, Patchot,” tawag saken ni Mama, “Bilisan mo na dyan, kumain ka na at sasamahan mo pa ako.”

“Saan po, Ma?” tanong ko naman sa kanya.

“Dumating na kase yung bestfriend ko galing Paris. Tagal na naming hindi nagkikita tsaka gusto ka makilala,” sagot naman ni Mama. Kaya naman dali-dali ako sa pagkain ng tanghalian at naligo na.

Pagkatapos ko maligo ay deretso na ko sa pamimili ng susuotin kong damit. “Eto kaya bagay kaya ‘to saken, kulay pink na may mga flowers at butterflies? Hmmmm”. Ilang minuto ang aking itinagal sa pagpili ng damit na susuotin ko.

“Patchoottt!!! Ano ba ang tagal mo naman pumili ng isusuot?!” So, ayan na naman ang sigaw ng aking ina.

“Eto na po, maaaa!!” Hayst eto na nga lang. Girly ng dating ko. Si mama kasi ih madaling-madali parang mawawalan ng relief. Pagkatapos ko mag-ayos ay bumaba na ako.

“Ma, ano tara na? Ganda ko ba dito?”

“Oo naman,Patchot. Ang ganda ng ayos mo,” tuwang-tuwa na sabi ni mama.

“Aba, ang ganda ng ayos ng anak ko ngayon ah. Pitong taon pa lang pero nagdadalaga na,” biglang sabe ni Papa. Siya nga pala si Primo Ace Letran, ang aking napakagwapong tatay. Pangalan pa lang nakakakilig na.

“Papa minsan lang ako mag-ayos. Pagbigyan niyo na.” Nakasimangot pa ko niyan.

“Hay nako kayong dalawa itigil niyo na ‘yan. Tara na, Patreng. Primo ikaw muna bahala sa bahay.” Bilin ni Mama kay Papa.

“No problem, love,” sabay halik sa noo ni Mama. Oh di ba, nakakakilig sila?