Gannon Spinrad
4 Yayınlanmış Öykü
Gannon Spinrad'nin Kitapları ve Öyküleri
Ondokuz Yaşındaki Metresinin Bedeli
Romantik Kocam Aras Karamanoğlu, İstanbul'un en kötü şöhretli çapkınıydı. On dokuz yaşındaki genç kızlarla yaşadığı mevsimlik aşklarıyla tanınırdı. Beş yıl boyunca, onu nihayet yola getiren istisna olduğuma inandım.
Bu yanılsama, babamın kemik iliği nakline ihtiyacı olduğunda tuzla buz oldu. Mükemmel donör, İris adında on dokuz yaşında bir kızdı. Ameliyat günü, Aras onu hastaneye götürmek yerine yatakta onunla kalmayı seçtiği için babam öldü.
İhaneti bununla da kalmadı. Bir asansör düştüğünde, önce onu dışarı çekti ve beni düşmeye terk etti. Bir avize üzerimize çöktüğünde, kendi vücuduyla onu korudu ve ben kanlar içinde yatarken üzerimden atlayıp geçti. Hatta ölen babamın bana son hediyesini çalıp ona verdi.
Tüm bunlar olurken, babamın çoktan gittiğinden tamamen habersiz bir şekilde bana bencil ve nankör dedi.
Ben de sessizce boşanma belgelerini imzaladım ve ortadan kayboldum. Gittiğim gün bana mesaj attı.
"İyi haber, baban için başka bir donör buldum. Hadi gidelim, ameliyatı planlayalım." Çaldığı Böbrek: Ava'nın Hesaplaşması
Korku AuraTek'in kurucu ortağı ve Emre Arslan'ın sadık hayat arkadaşı Aslı Demir, her şeye sahip olduğuna inanıyordu.
Teknoloji imparatorluklarını kurdukları on yıl, sanki sonsuz bir aşkın kanıtı gibiydi.
Sonra, Emre'nin uzattığı bir latte zihnini bulandırdı ve bir kâbusu başlattı.
Kapana kısılmış halde, Emre'nin eski sevgilisi Ceyda Vural için böbreğini aldırmayı planladığını duydu.
Çaresiz fısıltılar, Emre'nin yıllar önce, sırf Ceyda için, doğmamış çocuklarını aldırmaya zorladığını da ortaya çıkardı.
Bedeninin ve aşkının bu denli hesaplı bir şekilde sömürüldüğünü fark ettiğinde dünyası başına yıkıldı.
Emre'nin soğuk umursamazlığı, Ceyda'nın kaprisleri uğruna onu terk edişi ve Ceyda'nın alayları, Aslı'nın ne kadar değersiz görüldüğünü yüzüne vurdu.
Emre'nin onu bir köprüde kasten yem olarak feda etmesinden sonra bile, canavarca zalimliği devam etti.
Sevdiği adam onu nasıl olur da kullanılıp atılacak bir kaynak olarak görebilirdi?
Bu ezici gerçek, içindeki aptalca sevgiyi söndürerek sarsılmaz bir kararlılık ateşledi.
Tüm bağlarını kopararak onu hayatından sildi, istifa etti ve paylaştıkları evi boşalttı.
Buz gibi bir kararlılıkla Aslı, Emre'nin en büyük rakibine tek bir telefon açarak şok edici yeni bir sayfa başlattı.
Artık bir kurban değil, halkın önünde intikam almaya hazır bir güç olarak ortaya çıktı. Beğenebileceğiniz diğerleri
Çirkin Gelin Sandılar, Viral Olunca Şok Oldular!
Rabbit Ben çevrede çirkinliğiyle nam salmış bir kadınım.
Kaşlarını ve gözlerini gizleyen kalın kâkülüm, yüzümü kaplayan çillerim, bir türlü üzerime oturmayan uyumsuz kıyafetlerim… herkesi benden iğrendirir.
Ama tam da bu görünüşüm, şehrin gözde varisi olarak bilinen Lu Chengyuan’ın dikkatini çekti.
Aile baskısına rağmen, herkesin "garip zevkleri var" diye alay etmesine aldırış etmeden, beni evine gelin olarak aldı.
Evliliğimizin üç yılı boyunca beni çevrede herkesin imrendiği kadını haline getirdi.
Bu durumu, dış görünüşün ötesine geçen, ruhun derinliklerine ulaşan gerçek bir aşk sanıyordum.
Ta ki Lu Chengyuan’ın çalışma odasında tesadüfen bulduğum 99 aşk mektubuna ve hayalindeki kadının adını taşıyan vakfa kadar.
İşte o zaman bu derin sevginin, hayalindeki kadına maske olmam için kurgulanmış bir yalandan ibaret olduğunu anladım.
O beni hiç sevmemişti.
Artık Lu ailesinde iyiden iyiye sağlamlaştı, hayalindeki kadınla mutlu sona ulaşabilir.
Ben ise sorun çıkarmadım, anlayışla boşanma belgelerini imzaladım, sahte görünümümü çıkarıp ortadan kayboldum. Aşk Öldüğünde, Özgürlük Başladı
Willy Sandoval Kırık cam parçaları Aslıhan Soykan'ın yanağına saplandı.
"Yardım et," diye fısıldadı boğuk bir sesle telefona, ama kocası Arda Karahan öfkeyle karşılık verdi: "Aslıhan, Allah aşkına, toplantıdayım."
Ensesine inen keskin bir darbe ve ardından karanlık.
Uyandığında kan gölüne dönmüş arabasında değil, gösterişli yatak odasındaydı. Takvim, düğününden üç ay sonrasını gösteriyordu. Onu yavaş yavaş öldürmeye başlayan bir evliliğin henüz üçüncü ayını.
Arda pencerenin önünde duruyordu, sesi yumuşamıştı: "Evet Selin, bu akşam kulağa harika geliyor." Selin Demir, onun gerçek aşkı, Aslıhan'ın ilk hayatının üzerine çöken o kara gölgeydi. Aslıhan'ın göğsündeki tanıdık sızı, yerini tüyler ürpertici, yepyeni bir öfkeye bıraktı.
Yedi sefil yıl boyunca Arda'ya umutsuz, sarsılmaz bir bağlılık göstermişti.
Onun ilgisinden küçücük bir parıltı kapabilmek için soğukluğuna, pervasızca yaşadığı kaçamaklarına, duygusal istismarına katlanmıştı.
Bir kabuğa dönüşmüş, bir karikatür olmuştu. Arda'nın çevresi tarafından alay edilen, ailesi tarafından küçümsenen biri.
Bu derin adaletsizlik, onun kayıtsızlığının kör edici gerçeği, yutulması zor bir haptı. Bir zamanlar kırık olan kalbi, şimdi karşılıksız bir aşkın boş yankısından başka bir şey hissetmiyordu.
Sonra bir davette, Leman Hanım'ın küllerini içeren o acımasız olay yaşandı ve Arda, bir an bile tereddüt etmeden Aslıhan'ı itekledi, suçlamaları yankılanıyordu: "Sen bir yüz karasısın."
Aslıhan'ın başı darbenin etkisiyle dönerken o, Selin'i teselli ediyordu. Bu, bardağı taşıran son damlaydı.
Gözyaşı yoktu, öfke yoktu. Sadece buz gibi bir kararlılık. Arda'nın çatı katı dairesine küçük bir kadife kutu gönderdi. İçinde: nikah yüzüğü ve bir boşanma protokolü.
"Hayatımdan. Sonsuza. Dek. Çık. Git. İstiyorum," dedi, sesi netti. Özgür olmak için yeniden doğmuştu. Kurtarıcım Yok Edicim Oldu
Western Seas Hayatım Arda Soykan'a aitti.
On altı yaşımda, yetiştirme yurdunda kaybolmuş bir kızken beni kurtarmış, bana Nişantaşı'nda bir daire, Konservatuvar'da dersler vermiş ve ölmekte olan kardeşim Mira'nın ağır kistik fibrozis tedavisini karşılamıştı.
Mira benim dünyamdı; Arda onu hayatta tutuyordu, bu yüzden onu sevdiğime inandım.
Sonra Arda, bağımsız bir folk şarkıcısı olan Ceyda Raine ile tanıştı.
Ona takıntılı hale geldi, bunun onun "karakterini" ortaya çıkarmak için bir "oyun" olduğunu iddia etti.
"Sen benim kraliçemsin. Her zaman," diye ısrar ederdi ama gözleri tehlikeli bir hayranlıkla parlıyordu ve mideme soğuk bir yumru oturuyordu.
Ceyda için beni ihmal etmeye başladı.
Bodrum'da acı bir gecede, öfkeyle beni balkona sürükledi.
İtiraf etmeyi reddettiğimde telefonunu çıkardı, Mira'nın steril odasını, solunum cihazının alarmının çaldığını gösterdi.
Ne söylediğimi itiraf etmezsem sakince onun hayatını tehdit etti.
Kalbimin kanı çekildi.
Tek ailem olan Mira, onun için sadece bir araçtı, hayatı bir kozdu.
Beni korumaya yemin eden adam bir canavardı.
Ben onun malıydım, duygularımın bir önemi yoktu, varlığım onun kaprislerine ve yeni takıntılarına göre belirleniyordu.
Ona yalanı söyledim ama aşağılanma mutlak oldu.
Planlanmamış hamileliğim düşükle sonuçlandı ve bunu benim "itaatsizliğime" bağladı.
Ama asıl kırılma noktası Mira'ydı.
Ben çığlık atarken, güvenlik görevlilerinin ölmekte olan kardeşimin yaşam desteğini çekmesine izin verdi.
Mira öldü. Bebeğim gitmişti. Arda'ya olan aşkım onlarla birlikte öldü.
O benim celladımdı. Kaçmak zorundaydım. Düşükleri, Karanlık Sırları
Dore Canaday Üç yıl boyunca tam dört düşük yaptım. Her biri, başarısızlığımın acımasız birer hatırlatıcısıydı. Kocam Arda ise her seferinde yas tutan eş rolünü mükemmel oynadı, kulağıma rahatlatıcı sözler fısıldadı ve bir dahaki sefere her şeyin farklı olacağına dair sözler verdi.
Bu sefer farklıydı. Arda'nın endişesi, beni altın bir kafese hapsederek kontrole dönüştü. Bunun benim ve bebeğin güvenliği için olduğunu, biyolojik babam olan Milletvekili Demir Karamanoğlu'nun veliahtıyla evli olmanın getirdiği stresten kaynaklandığını iddia etti.
Güvenim, bir öğleden sonra Arda ve evlatlık kız kardeşim Selin'i bahçede duyduğumda paramparça oldu. Selin'in kucağında bir bebek vardı ve Arda'nın aylardır görmediğim o yumuşak gülümsemesi onlara yönelikti. Selin'in benim "düşüklerim" hakkındaki sahte üzüntüsü, korkunç bir gerçeği ortaya çıkardı: Kayıplarım, Arda'nın siyasi geleceğini güvence altına almak ve benim değil, kendi oğullarının Karamanoğlu hanedanlığını devralmasını sağlamak için kurdukları planın bir parçasıydı.
Annemle babam, yani Milletvekili Karamanoğlu ve Berrin, onlara katıldığında ihanet daha da derinleşti. Selin'i ve bebeği kucaklayarak suç ortaklıklarını doğruladılar. Bütün hayatım, evliliğim, çektiğim onca acı, hepsi korkunç, dikkatle kurgulanmış birer yalandan ibaretti. Arda'nın her rahatlatıcı dokunuşu, her endişeli bakışı birer performanstı.
Ben sadece bir araçtım, bir emanetçiydim. Yuvama konan guguk kuşu Selin her şeyimi çalmıştı: annemi babamı, kocamı, geleceğimi ve şimdi de çocuklarımı. Gerçek yüzüme bir tokat gibi çarptı: Kaybettiğim dört bebek kaza değildi; onlar Arda ve Selin'in hırslarının sunağında kurban edilmişlerdi.
Aklım başımdan gitti. Bunu nasıl yapabilirlerdi? Beni koruması gereken kendi ailem, nasıl olur da bana karşı bu kadar zalimce bir komplo kurabilirdi? Adaletsizlik içimi yaktı, geride boş, acıyan bir hiçlik bıraktı.
Ağlayacak gözyaşım kalmamıştı. Sadece eylem vardı. Hastaneyi arayıp kürtaj için randevu aldım. Sonra eski dans akademimi aradım, Paris'teki uluslararası koreografi programına başvurdum. Gidiyordum. Uçurum İhanetinden Kopmaz Aşka
Layla Beş yıllık kocam Mert, beni romantik bir uçurum kenarı pikniğine götüreceğini söyledi. Bana bir kadeh şampanya doldurdu, gülümsemesi güneş kadar sıcaktı. Birlikte geçirdiğimiz hayatımızı kutlamak için olduğunu söyledi.
Ama manzaraya hayran kalırken, elleri sırtıma çarptı. Dünya, aşağıdaki vadiye doğru yuvarlanırken gökyüzü ve kayaların bulanık bir görüntüsüne dönüştü.
Kırık dökük ve kanlar içinde uyandım, tam zamanında yukarıdan sesini duydum. Yalnız değildi. Metresiydi, adını duydum: Cansu.
"O... gitti mi?" diye sordu.
"Çok yüksekten düştü," Mert'in sesi düzdü, duygudan yoksundu. "Kimse sağ çıkamazdı. Cesedi bulduklarında, trajik bir kaza gibi görünecek. Zavallı, dengesiz Aylin, kenara çok yaklaşmış."
Sözlerindeki sıradan acımasızlık, darbeden daha kötüydü. Benim ölüm ilanımı çoktan yazmış, ben fırtınada ölüme terk edilirken, sonumun hikayesini kurgulamıştı.
Üzerime bir umutsuzluk dalgası çöktü, ama sonra başka bir şey alevlendi: bembeyaz, öfkeli bir hiddet.
Tam görüşüm bulanmaya başlarken, farlar yağmuru yardı. Lüks bir arabadan bir adam indi. Mert değildi. O, kocamın en nefret ettiği rakibi, Mert'i benim kadar yok etmek isteyebilecek tek adam, Caner Demir'di. Onun Saplantısından Kaçmak, Aşkı Bulmak
Jude Nefes nefese uyandım, ilk hayatımın anısı hala taptazeydi: Nişanlım Arda, bir kaza sonucu hafızasını kaybettikten sonra Selin adında bir kadının zihnini zehirlemesiyle boğulmamı soğukkanlılıkla izliyordu.
Bu sefer, o meşum tekne gezisinden önce kaçmak için bir planım vardı. Ama kapı zili çaldı. Arda'ydı, eve erken gelmişti. Ve kolunda Selin vardı. Yatta "küçük bir kaza" geçirdiğini iddia etti ama gözleri berraktı. Beni hatırlıyordu. Hafızasını kaybetmemişti.
Yine de o kadını evimize getirdi, annemin vefatından sonra stüdyo olarak kullandığım odaya yerleştirdi. Annemle babamdan kalan paha biçilmez hatıraların çöpe atılmasını emretti. Karşı çıktığımda beni duvara fırlattı. Selin "yanlışlıkla" aile fotoğrafımızı paramparça ettiğinde ise bana tokat atıp bardaktan boşanırcasına yağan yağmurda beni evin dışında kilitledi.
İlk hayatımda, onun bu zalimliğini hafıza kaybına bağlayabilirdim. Kendime onun da bir kurban olduğunu söylemiştim. Ama şimdi, her şeyi hatırlıyordu; çocukluğumuzu, aşkımızı, verdiğimiz sözleri. Bu, manipüle edilen bir adam değildi. Bu, bana bilerek ve isteyerek işkence etmeyi seçen bir canavardı.
Selin, annemden kalan son hediyeyi de parçaladığında, sonunda delirdim ve ona saldırdım. Arda'nın tepkisi anında oldu. Korumalarına beni bodrumdaki ses yalıtımlı bir odaya sürükletip bir sandalyeye bağlattı. Elektrik vücudumu dağlarken anladım. İkinci şansım bir kaçış değildi. Bu, cehennemin yeni bir seviyesiydi ve bu sefer, işkencecim ne yaptığının tamamen farkındaydı. Elde Tutamadığı Karısı
Rabbit Ada Yılmaz'ın Arda Kaya ile olan evliliği bomboş bir kabuktan ibaretti.
Arda, toplum içinde büyüleyici bir adam, evde ise bir hayaletti. Ada'yı devasa yataklarında tek başına bırakır, bir kadının özlemle aradığı bağın kemirgen yalnızlığını hissetmesine neden olurdu. Bir akşam, onun e-postalarını buldu.
Arkadaşı Ceyda Vural ile "Biz" başlıklı bir yazışma, Arda'nın kahredici itirafını gözler önüne seriyordu: "Benim canım Ceyda'm, bu bekleyiş bir işkence. Hakkında konuştuğumuz geleceği nihayet kurabileceğimiz günün hayalini kuruyorum."
Arda, Ada ile "itibar" için evlendiğini soğuk bir şekilde itiraf ediyor ve ekliyordu: "Ceyda ile fiziksel hiçbir şey olmadı. Henüz."
Daha sonra, Ceyda'yı kurtarmak için Ada'nın böbreği karşılığında tam bir boşanma anlaşması teklif ederek, kelimenin tam anlamıyla özgürlüğünün bedelini ödemesini istedi.
Ameliyattan sonra Ada, Arda'nın Ceyda'ya olan sarsılmaz bağlılığına tanık oldu; bu, acımasız bir tezat oluşturuyordu.
Arda'nın mutlak kayıtsızlığı, bir restoran yangını sırasında Ceyda'yı siper edip Ada'nın arkasına bile bakmadan tek başına kaçmasına izin verdiğinde kesinleşti.
Bir adam nasıl bu kadar kalpsiz olabilirdi?
Son darbe ise Arda'nın sarhoşken Ada'nın "hiçbir anlam ifade etmediğini" ve evliliklerinin Ceyda'nın yakın kalmak için kurduğu bir plan olduğunu itiraf etmesiyle geldi.
Bu hesaplı ihanet, aralarındaki son bağı da kopardı.
Ada, keskin bir netlik ve derin bir rahatlamayla arkasını dönüp gitti; hayatını geri almaya ve gerçek aşkı bulmaya hazırdı.