Boşandıktan Sonra, Kocamın Ezeli Rakibiyle Zirveye Yürüdüm

Beklenmedik düşük olayından üç gün sonra kocam George Wood, üvey kız kardeşim Savannah Ahmed'i eve getirdi. Savannah sekiz aylık hamileydi.

Üvey annem Julia Ahmed, "Aile mirasımızı sürdürmek için bir çocuğa ihtiyacımız var," dedi.

Babam ekledi, "Clara, hoşgörüyü öğrenmen gerekiyor."

Savannah bir kaza geçirdiğinde, George beni hastaneye sürükledi ve "Savannah'yı kurtarmalıyız, gerekirse Clara'nın son damla kanını bile vererek. Clara, hâlâ işe yarar olduğunu bilmek seni mutlu etmeli," dedi. George'un soğuk sözleri kalbime saplandı. "Şimdi gidebilirsin."

Hastane koridorunda yalnızca yatarken, ölümü bekliyordum ama kimse George'un en büyük rakibiyle, adeta cehennemden gelen bir şeytan gibi anlaşma yaptığımı bilmiyordu.

...

"Savannah benim çocuğumu taşıyor," dedi George, Savannah'nın elini tutarak.

Sesi duygusuzdu ama kalbime buz gibi bir hançer gibi saplandı.

Bir hafta önce, ameliyat masasında yatarken doktor üzgün bir sesle, "Üzgünüm, Bayan Wood. Kazara düşükten kaynaklanan aşırı kanama nedeniyle, rahminiz ciddi şekilde zarar gördü. Gelecekte yeniden hamile kalmanız zor olacak," dedi. Sözleri hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu.

Bayılana kadar ağladım. George elimden sıkıca tutmuş ve çok nazik bir sesle, "Clara, önemli değil. İster çocuk yap, ister yapma, sen her zaman benim tek eşim olacaksın. Seni seviyorum," demişti.

Ama şimdi, babam ve Julia'nın önünde Savannah ile olan "iyi haberi" açıkladı.

Julia hemen abartılı bir sevinçle yetişti. Savannah'ya koşarak gidip şişmiş karnını nazikçe okşadı. "Harikasın Savannah. Gerçekten ailemiz için büyük bir değer oldun," dedi.

Bana sahte bir gülümsemeyle döndü, ama gözleri meydan okuma doluydu. "Bunu umursamayacaksın, değil mi Clara?" Sonuçta, George Wood ailesinin tek varisi. Bir çocuğa ihtiyacı var."

Vücudumdan bir ürperti geçti ve George'a inanamaz bir şekilde baktım. "George, dalga geçiyorsun… değil mi?

"Hayır, değilim." George beni böldü. Ceketinin cebinden bir belge çıkardı ve sehpanın üzerine attı. "Bu babalık testi raporu. Savannah benim çocuğumu taşıyor."

Belgeler dağıldığında, görüşüm bulanıklaştı.

Savannah otuz iki haftalık hamileydi. Sekiz ay önce...

Demek uzun zamandır Savannah ile bir ilişkisi vardı.

O geç gece "fazla mesai" seansları ve ani "iş gezileri" muhtemelen hepsi yalandı.

George, alayla, "Bebek doğduğunda, onu senin çocuğun olarak ilan edeceğim, daha önce söz verdiğim gibi. Hiç kimse senin yerini almayacak. Clara, sonsuza dek Bayan Wood olacaksın," dedi. Ancak bir tazminat olarak, "Araştırma sonuçlarını ve patentlerini Savannah'ya devretmelisin," dedi.

Julia hemen heyecanla sesine yükseklik ekledi, "Evet, Clara. George'un sana ne kadar değer verdiğine bak! Böylelikle, hamilelik sıkıntılarına katlanmak zorunda kalmayacaksın ve pozisyonunu koruyabilirsin. Ve Savannah, ilaç araştırma enstitüsünde staj yapma hayalini gerçekleştirebilir. Kabul etmelisin."

Babamı gözüme kestirdim. Koltukta oturup kahvesinden yavaşça bir yudum aldı. "Clara, hoşgörüyü öğrenmen gerekiyor. Çok bencil olma."

Sahte yüzlere bakarken kapana kısılmış hissettim. Julia'nın açgözlülüğü, babamın kayıtsızlığı ve George'un ihaneti, beni geçilmez bir ağ gibi çevrelemiş gibiydi. Boğuluyor gibiydim.

Araştırma sonuçlarım sayısız uykusuz gece ve muazzam çabanın meyvesiydi, fakat onlar bunları böylece almak istiyorlardı.

"Hayır. Kabul etmiyorum."

Herkesin yüzü anında karardı.

"Clara, çok bencilsin. " Julia beni azarladı.

Babam kaşlarını çattı ve sert bir şekilde, "Nankörlük etme. Tüm aileyi bu kadar önemsiz bir şeyle mi mahvedeceksin?" dedi.

"Üzgünüm, her şey benim hatam. Lütfen kızmayın." Savannah tekrar numarasını yaptı. Sahte şefkati ve kırılganlığı çok iyi taklit ediyordu. "Bebek doğunca ayrılacağım, Clara. Lütfen kavga etmeyelim. Buraya gelirken çiçekçiden bu gülleri aldım. En sevdiklerin olduğunu hatırlıyorum. Umarım beni affedersin."

Savannah, sağlık raporumu görmüştü ve polene alerjim olduğunu çok iyi biliyordu.

Eline aldığı çiçeklerden kaçındım ve çıkıştım, "Uzak dur!"

Elimi kaldırdığımda, Savannah sertçe itilmiş gibi göründü ve ağır bir şekilde yere düştü.

"Ah—" "Savannah!" Julia çığlık attı ve Savannah'yı tutmak için koştu. Sonra bana kin dolu bir bakış atarak, "Clara, neden Savannah'yı ittin? O hamile," dedi.

"Yapmadım..." Sözümü bitiremeden boğazım kasıldı ve astımım ortaya çıkmak üzereydi.

"Numara yapıyor gibi davranıyor." Babam öfkeden titriyordu.

"Çiçekleri buradan uzaklaştır!" Yerdeki düşmüş güllere tekme attım, onları kendimden uzağa taşımaya çalıştım.

Ama hareketim, sadece öfkelerini alevlendirdi.

Babam buketi alıp yüzüme fırlattı. "Çok ileri gittin, Clara."

George'un yüzü solgunlaşmıştı. "Savannah'dan özür dile."

"Hayır! Yardım edin! Ben…"

Hepsi polene karşı şiddetli alerjim olduğunu biliyorlardı.

"Yine numara yapıyor," dedi babam soğukça.

"Onu boş verin. Savannah'yı hemen hastaneye götürün. İyi görünmüyor," dedi Julia endişeyle.

Savannah, George'un gömleğine tutundu ve titreyen bir sesle, "Bebek iyi olacak mı? George, çok korkuyorum," diye sordu.

"Merak etme. Kısa sürede hastanede olacağız."

Hepsi Savannah'yı götürürken, geriye bakmadılar.

Yere yığıldım ve ciğerlerim sınırına kadar sıkışmıştı.

Güçlü bir hayatta kalma içgüdüsüyle telefonuma doğru sürünmeye çabaladım, o numarayı çevirdim ve son gücümle yardım çığlığı attım. "Lütfen… yardım edin!"