Aldatmayı Bırak: Hanımefendi Artık Ağabeyinle Evli

Nişan töreni başlamadan önce, Bowen Green ortalıkta yoktu.

Bana sadece bir mesaj bırakmıştı. "Rosie kalp krizi geçirdi. Onun yanında olmam lazım. Bugünkü düğün törenini benim yerime Bowen idare etsin. Zaten herkes için bir prosedürden ibaret."

Gelinliğimle, hastanede Rosie Price ile kucaklaşan fotoğrafına baktım. Tırnaklarım avucuma battı.

O an öfkemi göstermedim.

Kapı açıldı ve Brice içeri girdi, siyah bir takım elbise giymişti. Uzun boylu ve heybetliydi, gözlerinde bastırılmış bir karanlık dönüyordu.

Zalim olduğu söylentileri dolaşan Brice'a baktım ve aniden gülümsedim. "Brice, benimle evlenmeye cesaretin var mı?"

Brice'ın gözleri derinleşti, bir kurt gibi bana kilitlendi. "Leyla Yates, bunu sen istedin.".

..

Green ve Yates aileleri arasındaki nişan partisi gösterişli bir etkinlikti, yarımadadaki tüm otelleri kiralamışlardı.

Bowen yanımda duruyordu ve telefonunun ekranı aydınlandığında ona bir göz attı.

Üzerinde "Rosie" ismi yanıp sönüyordu.

Hemen kaşlarını çattı ve her zamanki kayıtsız tavrını bir kenara bıraktı.

Aramayı hemen yanıtladı. İfadesi dramatik bir şekilde değişti. "Göğüs ağrın mı var? Orada kal. Hemen geliyorum."

Telefonu kapattı ve gitmek üzereydi. Çok acele ediyordu.

Onu durdurmak için elimi uzattım.

Bowen duraksadı ve bana geri baktı. Sinirli görünüyordu. "Bırak Leyla. Bu önemli."

İnatla kolunu tuttum ve manşet düğmesinin metal kenarı avucuma acı veriyordu. "Bowen, bugün o kapıdan çıkarsan, bizim için geri dönüş yok."

Evliliğimiz sadece iki aile arasındaki bir birliktelikti. Bowen beni hiç sevmedi. Bunu hep biliyordum.

Yine de yıllarca çıktıktan sonra, bana karşı bir şeyler hissettiğini naifçe inanmıştım.

Ama Bowen beni şiddetle itti. Bakışı, bir yabancıya bakıyormuş gibi soğuktu. Beni öyle bir kuvvetle itti ki, geriye doğru sendeleyip, üzerinde şampanya kulesi olan masanın kenarına çarptım.

"Leyla, çıkar için evleniyoruz. Beni kontrol etmeye ne hakkın var? Kendini fazla ciddiye alma!" Nişan yüzüğünü parmağından çıkardı ve bir kenara fırlattı.

Elmas yüzük havada süzüldü ve tam da baş masada oturan adamın kollarına düştü.

O Brice'tı.

Green ailesinin en büyük oğlu, Bowen'ın üvey kardeşi. Brice, Bowen'ın sayısız karışıklıklarını temizlemişti.

Brice yüzüğü parmaklarıyla aldı ve ifadesi anlaşılmazdı.

Bowen, Brice'a bile bakmadı. Eski haliyle aceleyle, "Brice, benim yerime idare et. Leyla'nın yumuşak kalpli olduğunu biliyorsun. Biraz kandırırsan iyi olur," dedi.

Bununla birlikte, Bowen balo salonundan çıktı, arkasına bile bakmadan.

Kapılar büyük bir gürültüyle kapandı.

Misafirler şaşkınlıkla patladı.

Oda alaycı kahkahalar ve küçümseme ile doldu, beni boğuyordu.

Orada durdum ve avucum boştu.

Brice bana doğru yürüdü. Onun devasa gölgesi beni tamamen sardı.

Bana baktı ve derin gözleri, anlayamadığım duygularla doluydu.

"Leyla Yates." İlk kez tam adımla hitap etti.

Daha önce her zaman Bowen'ın izinden giderek bana "yenge" gibi davranmış, mesafeli ama nazik olmuştu.

Brice bir adım daha yaklaştı ve kişisel alanıma girdi.

Hafif sandal ağacı ve sigara kokusu, tehditkar bir şekilde etrafı sardı.

"Ne dersin, damadı değiştirelim mi, Leyla?"