Kocamı ve Sahte Vârisi Bir Araya Getirdim, Şimdi Pişman!

Evelyn Whitmore'un kalbinde, Annelise Whitmore asla hayatını çalan bir sahtekâr olmamıştı. O her zaman onu cehennemden çekip çıkaran bir kardeşti.

Annelise ona kendini nasıl taşıyacağını öğretmiş, kimse onun yanında durmaya cesaret edemezken onun için ayağa kalkmıştı.

Evelyn'in kocası Nathan Langford iflas edip hayatları darmadağın olduğunda, hiç tereddüt etmeden devreye giren Annelise olmuştu.

Her şey, Nathan'ın yaralandığı o güne kadar böyle devam etti. Evelyn, her şeyi kendi gözleriyle gördü. Nathan, Annelise'i köşeye sıkıştırmıştı, sesi titriyordu. "Kardeşinin zavallı olduğunu söyledin ve beni onunla evlenmeye zorladın. Peki ya ben? Annie, hadi yeniden birlikte olalım, olur mu?"

Annelise'in gözyaşları yanaklarından süzülüyordu. "Yapamam. Zaten onun yerini aldım. Evliliğini de alamam."

Kapının dışında, Evelyn'in tüm bedeni titriyordu.

Demek kocası ve kız kardeşi başından beri birbirlerine âşıktılar.

Boşanma belgelerini imzaladı ve onların birlikte olmalarına izin vermeyi seçti.

Ama Nathan, kilometrelerce yol kat ederek peşinden koştu, elini tuttu ve geri dönmesi için yalvardı..

..

Nathan iflas ettikten sonra Evelyn, tüm çanta ve mücevherlerini sattı, borçlarını ödemesine yardım etmeye çalıştı.

Ama Nathan, parayı kabul etmedi. Bunun yerine Evelyn adına küçük bir daire satın aldı, tapuyu yalnızca onun adına yaparak, "Bu senin güvencen," dedi.

Üç yıl boyunca mücadele ettiler ama yeni şirket yine battı.

Nathan, inşaat alanlarında ağır iş yaparken sırtını sakatladı ve tekrar tekrar hastaneye kaldırıldı.

Bu kez, düşen bir taş ayağını ezmişti.

Evelyn haberi alır almaz, on bin doları tutup hastaneye koştu.

Ama oraya vardığında, Nathan'ın hastane odasında Annelise'i kollarına çektiğini ve sesinin duygularla boğulduğunu gördü. "Kardeşinin zavallı olduğunu söyledin ve beni onunla evlenmeye zorladın. Peki ya ben? Annie, hadi yeniden birlikte olalım, olur mu?"

Annelise'in gözyaşları yanaklarından süzülüyordu. "Nathan, yapamam. Evelyn çocukken kaçırıldı ve annemiz aklını kaybedip beni yetimhaneden evlat edindi. Zaten onun yerini aldım. Evliliğini de alamam."

"Ama benim sevdiğim tek kişi sensin."

Annelise daha da şiddetle ağlamaya başladı ve onu iterek uzaklaştırdı. "Hayır! Onun hiçbir şeyi kalmadı. Lütfen, ona zarar verme."

Uzun bir sessizliğin ardından Nathan, şakaklarını ovuşturdu, sesi yorgunluk ve çaresizlikle doluydu. "Langford Grup'tan ve yeni şirketten olan her şeyi devrettim. Eğer beni istemiyorsan, sorun değil. Sadece parayı al."

"Alamam," dedi Annelise, başını sallayarak ve sesinde bir parça sitemle. "Neden Evelyn'e yalan söyleyip şirketin iflas ettiğini söyledin? O şirket senin ve onun. Kabul edemem. Ve hasta numarası yapmayı bırak. O, senin için endişelenir."

"Evelyn! Evelyn! Hep umurunda olan o mu?"

Nathan'ın sesi keskin bir şekilde yükseldi, yüzünde hayal kırıklığı ve hüzün vardı. "Eğer numara yapmasaydım, beni görmeye gelir miydin? Sevdiğim kadınla evlenemedim. En azından sahip olduklarımı ona veremez miyim? Annelise! Ne yapmamı istiyorsun?"

Sözleri daha bitmeden, öne atılıp onu sertçe öptü.

Annelise paniğe kapıldı, tüm gücüyle onu iterek uzaklaştırdı ve yüzüne bir tokat attı. "Nathan, aklını mı kaçırdın? Sen Evelyn'in kocasısın. Ona ihanet edemezsin!"

Endişeyle pencereye doğru bir bakış attı.

Evelyn hemen arkasını döndü ve kaçarken tökezledi.

Lobide bir sandalyeye boş boş oturdu, elindeki para yığınına bakarken gözleri donuktu.

Zaten daireyi satmış ve onun yeni şirketini anonim olarak finanse etmişti.

On bin dolar, sokakta tezgâh açarak üç ay boyunca biriktirdiği her şeydi. Buraya gelirken, onu soymaya çalışan bir serseri tarafından tekmelenmişti bile.

Gözyaşları aniden yere düştü ve göğsündeki acı nefes almasını zorlaştırdı.

Evelyn ilk kez Whitmore ailesine döndüğünde, ailesi Richard ve Margaret Whitmore, ona bir bakış atmıştı—bir deri bir kemik, kahyanın arkasına saklanmış—ve yüzleri kararmış bir şekilde odadan çıkmışlardı. Kendi kızlarının bu kadar perişan olmasını kabul edememişlerdi.

Ona bir parça şeker veren, ona sabırla görgü kurallarını öğreten ve uyum sağlamayı öğreten Annelise olmuştu.

Hizmetçiler onun Whitmore ailesine ait olmadığını fısıldadığında, Annelise öfkelenmiş ve hepsini işten kovmuştu.

Elit okulda, sınıf arkadaşları kitaplarını yere attığında, Evelyn'in arkasında duran Nathan olmuştu. O andan sonra, kimse ona tepeden bakmaya cesaret edememişti.

Whitmore ve Langford aileleri arasındaki nişan töreninde, herkes Evelyn'in rezil olmasını, Nathan'ın vazgeçmesini beklemişti. Ama o, Evelyn'in elini tutmuş ve tüm misafirlerin önünde, ona hayatı boyunca bakacağına dair söz vermişti.

Karanlık bir kafesten onu çıkaran, ikisi olmuştu.

Evelyn gözyaşlarını sildi. Bu kadar bencil olamazdı. İkisinin de hayatını mahvedemezdi.

Derin bir nefes aldı ve hastane odasına doğru yürüdü.

Annelise, kıyafetindeki kanı görünce irkildi. "Evelyn, sana ne oldu? Neden bu kadar çok kan var?"

Evelyn, kolunu aşağı çekip sıradan bir gülümseme takındı.

"Bir şeyim yok. Çıkarken kaydım, hepsi bu. "

O sırada Nathan, Annelise'den bakışlarını Evelyn'e çevirdi, kaşları çatıldı. "Neden daha dikkatli olmadın? Bir doktor baksın."

Evelyn, elindeki parayı uzattı. "Küçük bir yara. Yarın iyileşirim. Bu, hastane masrafları için."

Nathan, elindeki buruşmuş banknotlara—birlikte karışmış birler, beşler ve yüzlere—baktı, ifadesi karmaşık bir hâl aldı ve içinde garip bir rahatsızlık hissetti. "Sana sokakta tezgâh açmamanı söylememiş miydim? Sana her ay gönderdiğim para yetmiyor mu?"

"Yetiyor..." Uzun kirpikleri, gözlerindeki sızıyı gizledi ve başka bir şey söylemedi.

Annelise, onu birkaç saniye inceledikten sonra dikkatlice konuştu: "Evelyn, yeni mi geldin? Bir şey... gördün mü?"

Odadaki hava buz gibi oldu.

Annelise'in gözlerindeki paniği, Nathan'ın sıkılan yumruklarını gördü.

Evelyn'in gözünde, Annelise ve Nathan birlikte büyümüştü. Aralarına giren kişi o olmuştu.

Başını geriye yasladı, gözyaşlarının dökülmesini engellemeye çalıştı. "Yeni geldim. Trafik yoğundu, bu yüzden biraz geç kaldım. Bir şey mi oldu, Annelise?"

İkisi bir bakıştı ve gözle görülür şekilde rahatladı.

"Hiçbir şey."

Evelyn hemen konuştu: "Annelise, Whitmore malikanesinde bir süre kalabilir miyiz?"

Annelise, şaşkınlıkla donakaldı. "Tabii, ama orada yaşamaktan rahatsız olduğunu söylememiş miydin?"

Nathan'ın gözlerindeki ani sevinci fark etti ve yumuşak bir gülümsemeyle cevap verdi: "Seni özledim."

Böylece, Nathan hasta numarası yapmayı bırakabilirdi.

Yarım saat boyunca diken üstünde oturduktan sonra, kıyafet almak bahanesiyle odadan kaçtı.

Küçük kiralık dairede, Nathan'a ait neredeyse hiçbir şey yoktu. Her zaman işinin yoğun olduğunu ve nadiren eve geldiğini söylerdi.

Şimdi Evelyn, bunun nedenini anlamıştı. Eve gelememesi değildi. Gelmek istemiyordu.

Evlilik yüzüğünü ve imzalı boşanma belgelerini masanın üzerine koydu, ardından bir telefon açtı. "Merhaba, uzak bir bölgeye öğretmenlik başvurusu yapmak istiyorum."

Diğer tarafta kısa bir duraklamanın ardından ciddi bir ses cevap verdi: "Hanımefendi, uzak bölgelerdeki şartlar çok zorludur. Uzun bir süre şehirden ve ailenizden uzak kalmanız gerekebilir. Başvurmak istediğinize emin misiniz?"

"Eminim."

"Pekâlâ. Lütfen yedi gün içinde başkent havaalanına gelin. "