Kocam Eski Sevgilisiyle Barıştı, Ben Ayrıldım, Şimdi Pişman!

Son iki yıl içinde Daniel Carter ile evlendikten sonra, özel fotoğraflarım dokuz kez internette hızla yayıldı, Daniel ise on kez gözaltına alınmıştı.

Çünkü küçük metresi Emily Morgan her ne zaman mutsuz olsa, özel fotoğraflarımı internete sızdırıyordu.

Ben, Claire Parker, bunu asla görmezden gelmezdim. Daniel'in karıştığı her yasadışı işi yetkililere bildiriyor ve onu bizzat parmaklıklar ardına yolluyordum.

Bu, beklenmedik bir kaçırılma olayına kadar sürdü. Onun kalbine doğrultulmuş bir kurşunu kendi bedenimle karşıladım, o ise beni kendi vücuduyla koruyarak patlamanın şiddetini üstlendi.

Hayatta kaldıktan sonra, her zaman bu kadar soğukkanlı olan adam, önümde diz çöktü ve sesi tanınmayacak kadar kısıktı.

"Sevgilim, artık birbirimizi incitmeyelim. Bundan sonra sadece birbirimize iyi olalım."

Gözümün önünde, adamlarına metresini yaşadığı şehirden gönderip bir daha karşısına çıkmamasını emretti.

Barışmamızdan üç yıl sonra, sekiz aylık hamile karnımla ona öğle yemeği götürüyordum.

Ama yolda bir araba bana çarptı. Hastane üç kez ölüm riski bildirimi yaptı, ama yine de bebeği kurtaramadılar.

Daniel apar topar hastaneye geldi, ama bana bir bakış bile atmadı. Bunun yerine, bana çarpan kadını ve çocuğunu kollarına alarak alçak bir sesle onu teselli etti.

"Korkma, seni ve çocuğunu koruyacağım."

O zaman fark ettim ki, bana çarpan kadın, üç yıl önce gönderdiği o metresiydi.

Açıklama istediğimde, Daniel bunu önemsiz bir şey gibi geçiştirdi.

"Bilerek yapmadı. Ona ve çocuğuna yüklenme. Başka bir zaman çocuk sahibi olabilirsin."

O anda nihayet anladım. Onlar çoktan yeniden bir araya gelmişlerdi.

Ona baktım ve başımı salladım.

"Merak etme. Bir daha asla olmayacak.".

.....

"Claire, ne zaman duracaksın?"

Daniel hemşireyi odaya kadar takip etti, öfkesini zor bastırıyordu.

Henüz ameliyattan çıkmış, vücuduma bağlı tüplerle yatıyordum ve nefes almak bile acı veriyordu.

Ama o, bana bakmaya bile tenezzül etmedi.

"Neden bu numarayı yapıyorsun? Her seferinde kolayca kabul ediyorsun, sonra dönüp Emily'nin peşine düşüyorsun."

Daniel'in beni aldattığı için ona olan nefretim büyüktü, ama Emily'ye asla dokunmamıştım.

Yine de Daniel, her seferinde benim Emily'yi rahatsız ettiğime karar verirdi.

Olayların aslını sormadan, "Claire, ne zaman duracaksın? Emily utangaç ve ince ruhlu biri. Senin gibi kavgacı değil," diye çıkışırdı.

Hâlâ ağrımakta olan belimi tutarak zorlukla konuştum.

"Bir kez olsun gerçekleri öğrenmeye çalışamaz mısın? Senin metresin arabayla bana çarptı. Hiçbir şey sormadan, onun başına bela olduğuma karar veriyorsun."

Daniel kaşlarını çattı. "Bunu bu kadar çirkinleştirmek zorunda mısın? Emily bilerek yapmadı. Arabada bir çocuk vardı. Tabii ki direksiyon başında biraz panikleyebilir. Bu normal. Sen ise bunu büyütüp duruyorsun. Küçük bir hataya takılıp bunu abartarak ne kazanıyorsun?"

Boğazım düğümlendi ve bir kelime bile edemedim.

Sonra, sanki bir şey aklına gelmiş gibi, acımasızca ekledi: "Hiçbir çocuğunu koruyamaman şaşırtıcı değil. Bu senin karmanın."

Kulaklarımda keskin bir çınlama yankılandı. Masadaki bardağı kaptığım gibi kafasına fırlattım.

"Daniel, gerçekten de kaybettiğimiz bebeğin suçlusunun kim olduğunu bilmiyor musun?"

Hastane odası bir anda sessizliğe büründü.

Daniel utangaç bir şekilde öksürdü.

Evlendiğimiz ilk zamanlarda, Daniel ile bir süre tatlı bir hayat sürmüştük.

Bir zamanlar, ikimize ait bir çocuğumuz olmasını hayal etmiştim.

İlk kez hamile kaldığımda, şirketi rakipleri tarafından köşeye sıkıştırılmıştı.

Ona acıdığım için sıkıcı işleri halletmesine ve insanlarla koordinasyon sağlamasına yardım ettim.

Ta ki şirkette bitkin düşüp hastaneye kaldırılana kadar hamile olduğumu öğrenemedim.

Ama bebek hayatta kalmadı.

İkinci kez hamile kaldığımda, metresi Emily'i öğrendiğim zamandı.

Daniel ile korkunç bir kavga ettik.

Duygusal şok, düşük yapmama neden oldu.

Daniel'e baktım, her kelimede sesim daha da kısılıyordu. "Söyle bana, o iki seferden hangisi seninle ilgili değildi?"

Daniel de o olayları hatırlamış gibiydi ve yüzünde kısa bir süre suçluluk belirdi.

"Evet. Kabul ediyorum, kısmen benim de suçum vardı."

Duraksadı, ama ardından ağzından çıkan sözler bıçaktan daha derin kesti.

"Ama senin hiç hatan olmadığını mı söylüyorsun? Hamile olduğunu biliyordun, ama yine de duygularını kontrol edemedin ve kendini bayılana kadar çalıştırdın. Claire, en çok suçlaman gereken kişi sensin."

Kalbim sanki kör bir darbeyle vurulmuş gibi hissetti. Onun bu kendini haklı çıkaran suçlamaları, o kadar saçma ve gülünçtü ki neredeyse kahkaha atacaktım.

Açıkça suçlu olan oydu, ama sorumluluktan kaçmak için, kocasının metresini öğrendiğinde sakin kalmadığım için beni suçluyordu.

Ağzımın kenarını çektim. "Peki, bu sefer beni neyle suçlayacaksın? Sekiz aylık hamile karnımla, metresin arabayı üzerime sürerken kaçacak halim mi vardı? Yoksa kanım onun gözünü korkuttuğu için özür mü dilemem gerekiyor?"

Daniel, alaycı sözlerimle öfkelendi, ama ne kadar cansız göründüğümü fark edince duraksadı.

"Claire, demek istediğim bu değildi." Başını suçlu bir şekilde yana çevirdi. "Bu sadece bir kazaydı. Bundan sonra, Emily'nin çocuğunu kendi çocuğunmuş gibi büyütebilirsin. Bunu bir çeşit telafi olarak gör."

Ona inanamayarak baktım. Bana, gayrimeşru çocuğunu büyütmemi bir tazminat olarak mı sunuyordu?

O anda, onun gerçekte kim olduğunu nihayet gördüm. O hiçbir zaman beni umursamamıştı ve hiçbir zaman çocuklarımızı da umursamamıştı.

"Sözde tazminatını istemiyorum!" diye neredeyse çığlık attım.