Küllerinden Doğan Beyaz Kurt: Reddedilen Eşin Dönüşü

Kaelen'ın Bakış Açısı:

*Evet, Alfam.*

Yanıt Zihin Bağı üzerinden geldi; net ve anındaydı. Fazla netti. Caelia'nın kabullenişi o kadar hızlı, mesajlarına her zaman sinen duygudan öylesine yoksundu ki içimdeki kurdun yabancı bir huzursuzlukla gezinmesine neden oldu.

Bu hissi bastırdım. Bu iyiydi. İstediğim buydu. Rahatlama. Bu his buydu işte.

"Gördün mü? İyi karşıladı," dedim ofisimin penceresinin yanında durup geceye bakan Jax'e. "Plan işe yaradı."

Jax döndü, ifadesi hâlâ huzursuzdu. "Bilmiyorum Kaelen. O pes edecek biri değil. Bu daha çok fırtına öncesi sessizlik gibi hissettiriyor. Muhtemelen seni geri kazanmak için dramatik bir sahne planlıyordur."

Çenem kasıldı. Haklıydı. Caelia inatçıydı. Bana olan tutkusu yıllardır sürünün dilindeydi; hayatımın tatlı ama nihayetinde uygunsuz bir gerçeğiydi. Bunu sonuna kadar götürmeliydim, Seraphina için. Seraphina'ya tamamen, kesin bir şekilde ona ait olduğumu göstermeliydim.

Seraphina'nın kokusunun hatırası—kır çiçekleri ve yaz yağmuru—duyularımı doldurdu. Bu kokuyu ilk kez yıllar önce, sınır bölgelerinin yakınında, kurdumun anında *eş* olarak sahiplendiği uçup giden bir koku olarak almıştım. Yıllarımı kaynağını arayarak geçirmiştim ve birkaç ay önce onu bulmuştum. Onda.

Caelia'nın kokusu ise, vanilya ve ay çiçeği yapraklarının hoş ama sıradan bir karışımı, kafa karıştırıcı bir dikkat dağınıklığıydı. Kurdum bunu görmezden geliyordu ama insan tarafım onun yanındayken her zaman garip bir huzur hissediyordu. Kökünü kazımam gereken bir zayıflık.

Ofis kapısı hızla açılıp duvara çarptı. Betam ve en yakın arkadaşım olan Ronan orada duruyordu, gözleri öfkeyle alev alevdi.

"Ne yaptın sen, Kaelen?" diye hırladı, sesi boğuk bir homurtuydu.

"Gerekeni yaptım," diye yanıtladım, onunla yüzleşmek için ayağa kalkarak. "Onun hayaline son verdim."

"Onu aşağılayarak mı? Sahte bir eş ve sahte bir çocuk uydurarak mı?" Ronan bir adım öne çıktı, iri cüssesi tehdit saçıyordu. "O benim kardeşim, Kaelen! Senin koruman altındaki bir Omega!"

Cevap veremeden, zihnimde yumuşak, kadınsı bir ses yankılandı. *Kaelen, sevgilim? Yavru uyandı ve beslenmesi gerekiyor. Yarın benimle pazara gelebilir misin? Bunun daha inandırıcı görünmesi için bazı şeyler almamız lazım.* Seraphina'ydı. Zihinsel sesi yıpranmış sinirlerime merhem gibi geldi.

Görevim açıktı. Seçtiğim eşim bana ihtiyaç duyuyordu.

En eski dostum olan Ronan'a baktım ve sesim alçak, gürleyen bir emir tonuna büründü. Alfa Emri. "Geri çekileceksin, Beta."

Sesimdeki güç ona fiziksel bir darbe gibi çarptı. Ronan donakaldı, kasları kilitlendi, çenesi sessiz bir meydan okuma hırıltısıyla kasıldı. Direniyordu, Beta gücü Alfa otoritemle savaşıyordu ama bu kazanamayacağı bir savaştı. Gözleri nefretle yansa da bedeni boyun eğmek zorunda kaldı.

"Bunu sonra konuşacağız," dedim soğuk bir şekilde, ona arkamı dönerek. Onu kendi yarattığım bir kafeste felç olmuş halde bırakıp ofisten çıktım.

Ben çıkarken Jax ve diğer Gammalar hızla etrafını sardı. Kapının ardından boğuk seslerini duydum. "Aptallık etme Ronan." "O Alfa." "Zamanla atlatır."

Seslerini dışarıda bıraktım. Anlamıyorlardı. Hiçbiri Seraphina'ya karşı hissettiğim çekimi anlamıyordu. Bu, kaderin ördüğü bir bağdı ve hiçbir şeyin—ve hiç kimsenin—önüne geçmesine izin vermeyecektim.

Birkaç gün sonra sürü, Ronan'ın doğum günü kutlaması için toplandı. Ana salonda düzenlenen büyük bir etkinlikti. Kolumda Seraphina ile, taşıma çantasındaki ödünç alınmış Başıboş yavruyu tutarak içeri girdim. Yavru sessizdi, sızlanmasını önlemek için hafif bir bitkiyle sakinleştirilmişti.

Sürü üyeleri önümüzde ikiye ayrıldı, başları saygıyla eğildi. Gözlerim kalabalığı taradı, tek bir kişiyi arıyordu. Onu arkalarda, diğer birkaç Omega ile sessizce konuşurken buldum. Caelia.

Farklı görünüyordu. Her zamanki parlak gözlü iyimserliği gitmiş, yerini sakin, neredeyse soğuk bir ağırbaşlılığa bırakmıştı. Bu huzursuz ediciydi.

Seraphina'yı doğrudan onun yanına götürdüm. Bu herkesin önünde olmalıydı. Kesin olmalıydı.

"Caelia," dedim, sesimi yakındakilerin duyabileceği şekilde ayarlayarak. "Seni seçtiğim Luna olan Seraphina ile tanıştırmak istiyorum." Taşıma çantasını işaret ettim. "Bu da oğlumuz."

Bütün salon nefesini tutmuş gibiydi. Bütün gözler, paramparça etmek üzere olduğum Omega kızın üzerindeydi.

Ama o paramparça olmadı. Benden Seraphina'ya baktı, ifadesi okunaksızdı. Sonra, bir Omega'nın Luna'sına sunduğu türden, zarif ve resmi bir teslimiyet reveransıyla eğildi.

Sesi tek bir titreme bile olmaksızın net ve kararlıydı. "Bu bir onurdur, gelecekteki Lunam."

Rolünü kusursuzca oynayan Seraphina, nazik elini Caelia'nın omzuna koydu. "Teşekkür ederim Caelia. Bunun senin için zor olduğunu biliyorum." Sesi tatlıydı ama gözlerinde bir zafer pırıltısı vardı. "Umarım önümüzdeki ay yapılacak İşaretleme Törenimize gelirsin. Kaelen için... ve benim için çok şey ifade eder."

Davet, bıçağın son bir kez çevrilmesiydi. Ruhumu bir başkasına bağlamama tanıklık etmesi için herkesin önünde yapılan bir talep.

Caelia başını kaldırdı, bakışları kısa bir saniyeliğine benimkilerle buluştu. Orada hiçbir şey yoktu. Ne acı, ne aşk, ne de bir yalvarış. Sadece uçsuz bucaksız, bomboş bir dinginlik.

"Elbette," dedi. "Katılmaktan onur duyarım."