Zalim Kocam Gerçeği Ben Ölürken Nihayet Öğrendi

Erkek arkadaşımın en yoksul olduğu anda, aniden ondan ayrıldım.

Daha sonra mafyada bir Patron oldu ve ne pahasına olursa olsun benimle evlendi.

Herkes beni iliklerine kadar sevdiğini söylerdi.

Ama her gece eve farklı kadınlar getiriyor, kasten beni kışkırtmaya çalışıyordu.

Ne soru sordum ne gözyaşı döktüm, metresleriyle olan buluşmalarını da asla bölmedim.

O ise öfkeden deliye döndü, beni sertçe öpüp hesap sordu: "Neden kıskanmıyorsun?"

Hasta olduğumu bilmiyordu. Öldüğümü.

O benden öfkeyle intikamını alırken, ben yavaşça ölüme doğru yürüyordum.

Bölüm 1

Sabahın üçüncü burun kanamasıyla pas rengine boyanan elimdeki mendil ağırlaştı.

Doktor, gelecek baharda Merkez Park'taki kiraz çiçeklerinin açtığını görecek kadar şanslı olabileceğimi söylemişti.

"Ama yaşam kalitesi çok düşük olacak. Nöbetler. Hafıza kaybı. Motor fonksiyonların kademeli olarak kaybı," demişti doktor.

Ölüm bir lütuf olurdu.

Asıl kriz, aslanın inine girmek ve son gelmeden önce onurumu korumak için gereken para uğruna benden nefret eden kocama yalvarmak zorunda olmamdı.

Parmak uçlarım gözlerimin altındaki tene dokundu; parşömen gibi inceydi ve en ufak bir baskıda yırtılacakmış gibi hissettiriyordu. Bu yüzün ait olduğu kadın bir yabancıydı.

Teni eski bir parşömenin yarı saydam, sararmış tonunu almıştı.

Gözleri çökmüştü, etrafı hiçbir lüks kapatıcının gizleyemeyeceği mor gölgelerle çevriliydi.

Yirmi altı yaşındaydım ama kendi hayatının harabelerine musallat olan bir hayalet gibi görünüyordum.

Telefonum soğuk mermer tezgahın üzerinde titredi; bu titreşim, odanın derin sessizliğini bozan sarsıcı bir müdahaleydi.

Bir dedikodu sitesinden gelen bir bildirimdi, ekran çığlık atan bir başlıkla aydınlandı: Patron ve İlham Perisi: Demir Karahan ve Selin Kızıl yüzük alışverişinde mi görüldü?

Kıskançlığın o acı verici sızısını bekledim ama hiç gelmedi.

Kıskançlık enerji gerektirir ve bedenimin verecek hiç enerjisi kalmamıştı.

Bunun yerine, sadece kemiklerimin tam merkezinden kaynaklanıyor gibi görünen donuk, ezici bir acı, iskelet tozunun sürtünmesini hissettim.

Ölümcül hastalık.

Ölümden korkmuyordum ama acıdan hoşlanmıyordum.

Karaborsada lüks bir sedandan daha pahalıya mal olan, sigortanın karşılamayacağı türden yüksek kaliteli morfin istiyordum.

Ama banka hesaplarım dondurulmuştu.

Demir üç hafta önce paramı kesmişti. Beni parayla kontrol etmeyi seviyordu çünkü artık kalbimi kontrol edemediğini fark etmişti.

En kalın kışlık kabanımı giyip üstüme sıkıca sardım. Tek bir ayda on beş pound verdiğim gerçeğini saklamak zorundaydım.

Demir kemiklerimin keskin hatlarını görseydi, durumumu acıma dilenmekle karıştırabilirdi.

Rüzgarkent Teşkilatı'nın atan kalbi olan Gökdelen'e gittim.

Burası Demir'in Babaların Babası olarak hüküm sürdüğü kaleydi. Kan ve yasa dışı kumar temelleri üzerine inşa edilmiş, cam ve çelikten bir monolit.

Vardığımızda girişteki korumalar bana kaskatı baş salladı.

Lobide yürüdüm, topuklarımın çıkardığı keskin ses cilalı zeminde yankılanıyordu. Her adımda eklemlerim isyanla çığlık atıyor, bacaklarıma doğru saplanan ezici bir ıstırap yükseliyordu.

Çenemi dik tuttum. Ben Aylin Vural'dım. Topallamayacaktım.

Özel asansörle en üst kata çıktım.

Kapılar yönetici süitine doğru kayarak açıldı ve o oradaydı.

Selin Kızıl.

Yönetici asistanının masasına tünemiş, aylak aylak tırnaklarını törpülüyordu.

O bir sekreter değildi. O bir mesajdı.

Demir onu oraya halka açık bir beyanname olarak, Rüzgarkent'teki her dedikodu köşe yazarına dikkatini tam olarak kimin çektiğini gösteren bir mesaj olarak yerleştirmişti.

Selin başını kaldırdı, gözleri parlak ve yırtıcıydı.

"Vay canına, bak kimin buzu çözülmüş sonunda," dedi yayvan bir sesle.

"Demir içeride mi?" diye sordum. Sesim sabitti. Soğuk. Mesafeli.

"Toplantıda," dedi Selin, kendisine çok büyük gelen deri koltuğa yaslanarak. "Önemli işler. Sen anlamazsın."

"Onun karısı olduğumu anlıyorum," dedim usulca.

Selin güldü. "Kağıt üstünde karısı, Aylin. Herkes onun eve geldiği kişinin ben olduğumu biliyor. Yani, önemli olan eve." Kendini abartılı bir hareketle gösterdi.

Ona baktım, gerçekten baktım.

Sinir bozucu bir sağlıkla ışıldıyordu.

Teni hayatla dolup taşıyor, saçları gür ve parlak görünüyordu.

Yalanlar ve hastalık beni içten dışa diri diri yemeden önce olduğum her şeydi o.

"Bu arada, berbat görünüyorsun," diye ekledi Selin, başını sahte bir endişeyle eğerek. "Bir ceset gibi. Belki biraz güneşlenmelisin. Ya da bir plastik cerraha gitmelisin."

Bakışlarım konferans odasının cam duvarına takıldı ve tam üç saniye boyunca bana geri bakan o iskelet kadını tanıyamadım.

Haklıydı. Ölüm gibi görünüyordum.

Ama bu benzetmenin ne kadar gerçek olduğunu bilmiyordu.

Bir asker, Enes, kapının yanındaki gölgelerden öne çıktı.

"Ağzına sahip çık, Selin," diye uyardı Enes, sesi alçak ve tehlikeliydi. "O hâlâ Patron'un karısı. Onu kızdırırsan, Patron seni öldürebilir."

Selin hiç istifini bozmadan gözlerini devirdi. "Şimdilik, Enes. Sadece şimdilik."

Şimdilik.

İçimden, haklı diye düşündüm.

Yakında Demir'i terk edecektim. Boşanmayla değil, çok daha kalıcı bir şeyle.