Mirasçının İntikamı: Pişmanlık İçin Artık Çok Geç

Beş yıl boyunca güzel bir yalanı yaşadım. Şehrin en çok korkulan Mafya Capo'sunun el üstünde tutulan eşi ve Don'un sevgili kızı Aylin Demirhan Yalçın'dım ben. Görücü usulü evliliğimin aşka dönüştüğüne inanmıştım.

Doğum günümde kocam beni lunaparka götüreceğine söz vermişti. Bunun yerine onu orada diğer ailesiyle, varlığından hiç haberdar olmadığım oğlunun beşinci yaş gününü kutlarken buldum.

Planlarına kulak misafiri oldum. Kocam bana "saf bir aptal", gizli oğlunu meşrulaştırmak için kullanılan bir paravan diyordu. Asıl ihanet onun ilişkisi değildi; caddenin karşısına park edilmiş öz babamın arabasının görüntüsüydü. Ailem sadece durumun farkında değildi; mahvoluşumun bizzat mimarlarıydılar.

Eve döndüğümde kanıtı buldum: Kocamın diğer ailesinin ailemle birlikte poz verdiği gizli bir fotoğraf albümü ve tüm bu aldatmacayı babamın finanse ettiğini gösteren kayıtlar. O mutlu ailecilik oynayabilsin diye hafta sonları bana uyuşturucu bile vermişlerdi.

Bu keder beni yıkmadı. Soğuk ve keskin bir şeye dönüştü. Asla bana ait olmayan bir hayatın içinde bir hayalettim ve bir hayaletin kaybedecek hiçbir şeyi yoktur.

Aleyhlerindeki her bir lanet olası dosyayı bir USB belleğe kopyaladım. Onlar mükemmel günlerini kutlarken, ben bir kuryeyle veda hediyemi gönderdim: İhanetlerinin bir kaydı. Onların dünyası küle dönerken, kendimi silip her şeye yeniden başlamaya hazır bir halde havalimanına doğru yürüdüm.

Bölüm 1

Aylin Bakış Açısı:

Demirhan Örgütü'nün en çok korkulan Capo'su olan kocam Bora, doğum günüm için beni lunaparka götüreceğine söz vermişti. Yalan söylemişti. Onu orada diğer ailesiyle, varlığından hiç haberdar olmadığım oğlunun beşinci yaş gününü kutlarken buldum.

Her şey bu sabah, hayatım sandığım o güzel yalanın içinde başladı. Nihayet yerini sağlamlaştırmış, el üstünde tutulan, uzun zamandır kayıp olan o mirasçı olduğuma emindim. Görücü usulü evliliğimin aşka giden bir yol olduğuna, kocamın bana taptığına inanıyordum.

O sabah, evden çıkmadan önce beni öpmüştü; sahiplenici, neredeyse dalgın bir hareketti. Başparmağı çenemi okşamış, dudakları dudaklarıma sertçe kapanmıştı. "İyi ki doğdun, mia cara."

Bu sözler, ardında bırakacağı yatağımızdaki o soğuk boşluğun üzerine örtülen sıcak bir battaniye gibiydi.

Beş yıl önce rakibim Ceren beni mahvetmeye çalışmıştı. Aile için yürüttüğüm milyonlarca dolarlık bir sanat eseri alımını sabote etmişti; bu, babam Don'un gözünde beni yetersiz göstermek için hesaplanmış bir hamleydi. Annemle babam bana onun akli dengesini yitirdiğini, özel bir kliniğe yatırıldığını söylemişlerdi. Mesele kapanmıştı. Onlara inanmıştım.

Şehir merkezinde kahve içerken, en yakın arkadaşım Derya o kadar da emin değildi.

Lattesini gereğinden fazla bir kuvvetle karıştırırken, "Onu bu kadar kolay bırakmalarına hâlâ inanamıyorum," dedi. "İtibarını yerle bir etmeye çalıştı."

Çaresizce doğru olmasına ihtiyaç duyduğum bir anlatıyı savunarak, "O hastaydı, Derya," dedim.

Telefonumu çıkardım, parmaklarım ekranda umut dolu, çocuksu bir mesajla Bora'ya doğru kaydı. Hâlâ lunaparka gidebilir miyiz? Doğum günüm için?

Cevabı çok geçmeden geldi. Umursamazdı.

Aile işlerine gömüldüm. Başka bir zamana ertelesek.

Göğsüme tanıdık bir sızı oturdu ama bu kez içine keskin bir şey karışmıştı: şüphe. Hep "Aile işleri"ydi.

Derya gözlerini kıstı. "Doğum gününde mi? Hiçbir erkek bu kadar meşgul olamaz Aylin. Bu kadar işine geldiği gibi meşgul olan bir adam bir şeyler saklıyordur." Yüzünde sessiz bir meydan okumayla öne doğru eğildi. "Ona öğle yemeği götürmelisin."

Sözleri, içimde yeni yeşeren korkunun verimli toprağına düştü. Ben de gittim.

Yalçın Biyoteknoloji A.Ş. en temiz paravanlarımızdan biriydi; çelik ve camdan parıldayan bir kuleydi. Bora'nın, ondan her zaman ölesiye korkuyormuş gibi görünen genç kadın sekreteri beni görünce sarardı.

"Aylin Hanım! Ben... sizi beklemiyordum."

En sevdiği sandviçin olduğu kese kâğıdını kaldırarak, "Bora içeride mi?" diye sordum.

Ellerini ovuşturdu. "Burada değil. O... Keskin Galerisi'nde. Batı Yakası'nda. Bir yerleştirmeyi denetliyor."

Keskin Galerisi. İsim boğazıma takıldı. Midemde yoğun ve boğucu, soğuk bir dehşet birikmeye başladı.

Direksiyondaki parmak boğumlarım beyazlaşmış halde arabayı sürdüm. Galeriye yanaştığımda onu gördüm. Babamın siyah zırhlı sedanı, caddenin karşısına belli etmeyecek şekilde park edilmişti.

Sadece durumdan haberdar değillerdi. İşin bizzat içindeydiler.

Galerinin tabandan tavana uzanan camından onları gördüm. Bora. Ceren. Ve Bora'nın koyu renk saçlarına ve benimkinin kusursuz, kahredici bir kopyası olan bir gülümsemeye sahip küçük bir erkek çocuğu. Bora gülüyordu; yıllardır yüzünde görmediğim kadar rahat, savunmasız bir ifadeydi. Mutlu görünüyordu. Aşık bir adama benziyordu.

Küçük çocuk Arda, göğsümün sessiz mağarasında yankılanan bir neşeyle bağırdı. "Babacığım, şimdi lunaparka gidebilir miyiz? Doğum günüm için?"

Bora'nın bana karşı asla kullanmadığı bir şefkatle bezeli sesi, hafifçe aralık kapıdan süzüldü. "Bütün parkı kapattım ufaklık. Sadece senin için."

Arda'nın doğum günü. Benimle aynı gündü.

Ceren, eli Bora'nın kolunda, ona doğru sokuldu. "Bir şeylerden şüpheleniyor mu?" diye fısıldadı.

Bora'nın kahkahası zalim, çirkin bir sesti. "Aylin mi? O tatlı, saf bir aptaldır. Söylediğim her kelimeye inanır."

Aşağı eğildi ve Ceren'e şefkatli bir öpücük verdi. Bu, tam olarak o sabah bana yaptığı o sahiplenici, neredeyse dalgın hareketin aynısıydı.

Önemli hiç kimsenin kendisini dinleyemeyeceğinden emin bir kibirle çınlayan sesiyle devam etti. Kısır olduğunu iddia edecekti. Arda'yı "evlat edineceklerdi." Onu Demirhan-Yalçın soyunun tek ve meşru varisi yapacaklardı. Benim amacım, bütün o beş yıllık evliliğim, sadece bir paravan olmaktan ibaretti. Gayrimeşru ailesi için meşru bir yüz.

Telefonum elimde titredi. Bora'dan bir mesaj.

Seni düşünüyorum. Özledim.

Bir kalp atışı süresince dünya sessizliğe büründü. Keder bir sızı değildi; ruhumun ana kayasından çatırdayarak geçen fiziksel bir yarılma, bir fay hattıydı. Beni yıkmadı. Parçalamadı. Bir adamın karnını deşecek kadar sert, soğuk ve keskin bir şeye dönüştü.

Arabayı vitese taktım.