Küllerinden Doğan Luna: Alfa'nın Gecikmiş Pişmanlığı

Hastane bodrumundaki soğuk metal masaya bağlanmış halde, Kader Eşim olan Alfa Bora'ya merhamet etmesi için yalvardım.

Gözyaşlarımı görmezden geldi. Sıcaklıktan yoksun bir sesle doktora, kurt ruhunu yok etmek için tasarlanmış bir zehir olan sıvı gümüşü damarlarıma enjekte etmesini emretti.

"Yap şunu," diye emretti. "Kurt olarak kalırsa ayak bağı olur. Bir insan olarak Omega statüsünde kalabilir."

Gümüş asidi ruhumu kemirip kurdumla olan bağı koparırken çığlık attım.

Bora kılını bile kıpırdatmadı. Beni yanık yaralarımdan kurtarmıyordu; metresi Melis ve gizli gayrimeşru oğulları için yolu temizliyordu.

Yıkılmış ve kurtsuz bir halde, gayrimeşru çocuğunu herkesin önünde yeni varis ilan etmesini izlemek zorunda kaldım.

Boyun eğdiğimi sandı. Onun sadakasına muhtaç biri olarak sessizce hizmetkârlar koğuşuna çekileceğimi düşündü.

Kasasını açtığımı ve üç yıllık ihanetini kanıtlayan DNA testlerini bulduğumu bilmiyordu.

Melis ile düğününün sabahında, beni "sürgünüme" götürecek arabaya binerken gülümsedim.

On dakika sonra, her bir yalanı ifşa eden zamanlanmış e-postam Kadimler Konseyi'ne ulaştı.

Ve Bora, bir sahtekâr uğruna Gerçek Eşini yok ettiğini anlayarak yanan aracımın görüntüsü karşısında çığlıklar atıp dizlerinin üzerine çökerken, ben çoktan gitmiştim.

Bölüm 1

Cemre POV:

Sürü hastanesinin bodrumundaki hava pas ve antiseptik kokusuyla doluydu. Çamaşır suyuyla ovulup temizlenmiş bir mezbaha kokusuydu bu.

Metal masaya bağlı halde yatıyordum. Deri kayışlar bileklerime ve ayak bileklerime batıyor, üç gün önceki yangında aldığım yanıklardan dolayı zaten soyulmuş ve su toplamış olan derimi tahriş ediyordu.

"Alfa Bora, lütfen," diye fısıldadı Sürü Doktoru. Elindeki cam flakon, kafatasındaki dişler gibi metal tepsiye çarpıp titriyordu. "Hâlâ duman zehirlenmesinin etkisinden kurtulmaya çalışıyor. Vücudu çok zayıf. Gümüş... sadece kurdunu değil, insan tarafını da öldürebilir."

Boynum kaskatı kesilmiş bir halde başımı çevirdim. Bora gölgelerin arasında duruyordu. Kusursuz bir kömür karası takım elbise giymişti ve Karanlık Ay Sürüsü'nün güçlü Alfası gibi görünüyordu. Çenesi kilitlenmişti, gözleri çocukken sahip olduğu o sıcaklıktan tamamen yoksundu.

"Yap şunu," dedi Bora. Sesi alçaktı ama Alfa Emri'nin ezici ağırlığını taşıyordu.

Doktor irkildi. Emir, daha düşük rütbeli bir kurdun görmezden gelebileceği bir şey değildi. Bu fiziksel bir güçtü, boyun eğmeyi zorunlu kılan biyolojimize işlenmiş bir mecburiyetti.

"Ama Alfa," diye yalvardı doktor, gözleri dolarak. "O sizin müstakbel eşiniz. Eş Bağı..."

"Bağ bir ayak bağıdır," diyerek sözünü kesti Bora ve çiğ floresan ışığının altına adım attı. "Ona baksana. Çok zayıf. Yangın onu neredeyse öldürüyordu. Kurt olarak kalırsa meydan okunacak. Zarar görecek. Bu onun korunması için. Bir insan olarak güvende olabilir. Benim gözetimim altında, bir Omega olarak sürüde kalabilir."

Külliyen yalan.

Kalbim göğüs kafesimi dövüyordu. Daha önce verdikleri sakinleştirici uzuvlarımı ağırlaştırıyordu ama zihnim korkutucu derecede berraktı.

Beni buraya sürüklemeden önce nekahet koğuşundaydım. Duvarlar inceydi. Bora'nın telefonda konuştuklarını duymuştum.

*Etkisiz hale getirilmesi gerekiyor, yoksa Konsey Melis'in oğlunu varis olarak onaylamayacak,* demişti. *Evi yakın. Cemre hayatta kalırsa kurdunu elinden alırım. Kurdu olmayan bir Luna, Luna değildir.*

Beni korumak istemiyordu. Metresi ve gayrimeşru çocuğu için yer açmak istiyordu.

"Devam et," diye emretti Bora. Odanın hava basıncı düştü, aurası mekândaki oksijeni emip bitirdi.

Doktor hıçkırdı, boğuk bir ses çıkardı ama bedeni kendi iradesi dışında hareket etti. Alfa Emri kaslarını ele geçirmişti. Şırıngayı eline aldı. Şırınga parıldayan, metalik bir sıvıyla doluydu.

Sıvı gümüş.

Bizim dünyamızda gümüş nihai zehirdir. Hızlandırılmış iyileşmemizi yakıp kül eder, dönüşümümüzü durdurur ve yüksek dozlarda doğrudan kan dolaşımına enjekte edilirse içimizdeki kurt ruhunu avlayıp yok eder. Bu, genellikle hainlere ve katillere uygulanan bir işkencedir.

"Bora," diye hırıldadım. Dumandan dolayı boğazım tahriş olmuştu. "Lütfen."

Bana bakmadı. Duvara baktı. "Yakında bitecek, Cemre. Artık kurdun yükünü hissetmeyeceksin."

İğne kolumdaki damarı deldi.

Nefesim kesildi.

Soğuk değildi. Ateşti. Erimiş kurşun kolumdan yukarı fırladı, kalbime doğru yarıştı.

Çığlık attım.

Acı sadece fiziksel değildi. Ruhsaldı. *Onun*—kurdumun—paniğe kapıldığını hissettim. Göğsümün içini tırmalıyor, kafa karışıklığı ve ıstırap içinde uluyordu. Bu istilayı iyileştirmeye çalıştı ama gümüş çok güçlüydü. İpeği yiyip bitiren bir asit gibiydi.

*Cemre!* diye haykırdı zihnimde, sesi acıyla bozulmuştu. *Kaç!*

*Yapamam,* diye hıçkırdım içimden.

Ateş her sinir ucuma yayıldı. Sırtım masadan yukarı doğru kavis çizdi, deri kayışları zorladı. Kendi çığlıklarımın sesi küçük odayı doldurdu, beton duvarlardan yankılandı.

Bora izledi. Kılını bile kıpırdatmadı.

Sonra o kopuş gerçekleşti.

Paslı bir kancanın ruhumun özüne takılıp onu boğazımdan dışarı söküp atması gibi bir histi.

Kafamda tiz bir sızlanma yankılandı, ardından korkunç, boğucu bir sessizlik geldi.

Kurdum son bir kez titredi, kürkünün kabarmasına dair hayalet bir his belirdi ve sonra yok oldu. Çocukluğumdan beri zihnimin arkasında ılık bir uğultu olarak duran bağ kopmuştu.

Kendimi bıraktım. Dünya griye döndü. Genellikle odanın öbür ucundaki bir kalp atışını duyabilecek kadar keskin olan işitme duyum anında köreldi. Pas kokusu silikleşerek sıradan bir metalik kokuya dönüştü.

Bomboştum.

"Bitti," diye fısıldadı doktor, dizlerinin üstüne çökerek.

Bora masaya doğru yürüdü. Bana tepeden baktı. Terliyordum, titriyordum, gözyaşlarım yüzümden kulaklarıma doğru akıyordu.

Elini uzattı ve alnımdaki nemli bir saç tutamını kenara çekti. Eş Bağı'nın kıvılcımlarını içimden geçirmesi—kaderin cilvesi olan bir bağın o elektrikli heyecanını hissettirmesi—gereken dokunuşu hiçbir şey hissettirmedi. Sadece ılık, kuru bir ten.

Ay bu bağı hâlâ tanısa bile, bağ fiziksel olarak kopmuştu.

"Şşt," diyerek teselli etti beni, sesi sahte bir şefkatle damlıyordu. "Artık güvendesin, Cemre. Dinlenebilirsin. Artık yük yok."

Eğilip alnımdan öptü. Bu bir hainin öpücüğüydü.

Yüzüne tükürmek istedim. Boğazını parçalamak istedim. Ama artık masaya bağlanmış, kurtlarla çevrili sıradan bir insan kızdım.

Eğer savaşırsam beni öldürürdü. Gerçeği bildiğimi ona gösterirsem bu odadan asla çıkamazdım.

Titreyen elimi zorla kaldırdım. Ceketinin yakasını tuttum. Can çekişen bir hayvanın tüm çaresizliğiyle gözlerinin içine baktım.

"Teşekkür ederim," diye fısıldadım, yalan ağzımda safra gibi bir tat bırakırken. "Beni kurtardığın için teşekkür ederim, Alfa."

Bora gülümsedi. Bu muzaffer, kibirli bir gülümsemeydi. Kazandığını sandı. Beni kırdığını düşündü.

Neyi serbest bıraktığı hakkında hiçbir fikri yoktu.