Alfamın Reddi, Tacımın Sahiplenişi

Ruh eşim, Alfa Demir, varisi için düzenlediği kutsal isim verme törenini yönetiyordu.

Tek bir sorun vardı: Bu kutlamayı, sürümüze getirdiği sürüsüz bir kurt olan Lara'dan olan yavrusu için yapıyordu. Ve ben, onun gerçek ruh eşi, onun asıl varisine dört aylık hamile olan ben, davet edilmeyen tek kişiydim.

Onunla yüzleştiğimde, kendi kolunu tırnakladı, kanattı ve benim ona saldırdığımı haykırarak çığlık attı.

Demir, onun bu performansını gördü ve bana bir an bile bakmadı. Hırlayarak Alfa Emri'ni kullandı ve beni gitmeye zorladı. Aramızdaki bağın gücü, bana karşı bir silaha dönüşmüştü.

Daha sonra, bana gerçekten saldırdı ve düşmeme neden oldu. Elbisemde kan lekeleri belirirken, çocuğumuzun hayatını tehlikeye atarken, kendi yavrusunu bir halının üzerine fırlattı ve benim onu öldürmeye çalıştığımı haykırdı.

Demir odaya daldı, yerdeki kanamalarımı gördü ve bir an bile tereddüt etmedi. Lara'nın çığlık atan yavrusunu kucağına alıp bir şifacı bulmak için koşarak uzaklaştı, beni ve gerçek varisini ölüme terk etti.

Ama ben orada yatarken, annemin sesi kendi zihin bağımız aracılığıyla zihnimde yankılandı. Ailemin gönderdiği refakatçiler, bölge sınırının hemen ötesinde beni bekliyordu.

Çöp gibi bir kenara attığı Omega'nın aslında dünyanın en güçlü sürüsünün prensesi olduğunu öğrenmek üzereydi.

Bölüm 1

Alara'nın Gözünden:

Soğuk telefonu kulağıma tutarken parmaklarım titriyordu; işe yaramaz bir insan icadı. Asıl konuşma zihnimde, yüzlerce kilometre ötedeki annemle beni birbirine bağlayan sessiz, parıldayan bir düşünce ipliğinde gerçekleşiyordu.

"Yapacağım, anne. Onu terk ediyorum." Bu düşünce, Zihin Bağı'mızın engin boşluğunda acı dolu bir fısıltıydı. Ay Tanrıçası'nın bir lütfu olan Zihin Bağı, sürü üyelerinin birbirine bağlı hissetmesi için bir teselli kaynağı olmalıydı. Bu gece ise, koparmak üzere olduğum bir hayat ipi gibiydi.

Gümüş Ay Sürüsü'nün Luna'sı olan annem Serap, anında cevap verdi. Zihinsel sesi, ay ışığı ve kadim bir gücün yatıştırıcı merhemi gibiydi. "Zamanı gelmişti, tatlı kızım. Endişeleniyorduk. O çocuk, Demir… hırsı, sürüsünün bölgesinden daha kötü kokuyor. Kanlıtaş Sürüsü'nün temelleri çürük."

"Biliyorum," diye karşılık verdim, içimi bir rahatlama dalgası kaplarken. Onun hayal kırıklığına uğramasından o kadar çok korkmuştum ki. "Sadece… onun doğru kişi olduğuna inanmak istedim. Tanrıça'nın bir lütfu olduğuna."

"Tanrıça bize zincirler değil, seçimler sunar, Alara. Seni bekliyoruz. Sürü seni bekliyor."

Bağlantıyı kestim, kafamdaki ani sessizlik hem boş hem de özgürleştiriciydi. Büyük salonun soğuk taş kemerine yaslandım, serinlik ince elbisemden içime işliyordu. Buradan, gölgelerin içinde saklanarak her şeyi görebiliyordum.

Ruh eşim, Alfam, Demir, odanın ortasında duruyordu.

Kucağında bir bebek tutuyordu. Henüz bir aylık bile olmayan, Kanlıtaş Sürüsü'nün tören kürklerine sarılmış bir yavru. Ve yanında, sanki dünyanın kraliçesiymiş gibi gülümseyen Lara vardı.

Bir yıl önce bölgemize getirdiği sürüsüz bir dişi kurt.

Sürü üyeleri tezahürat yapıyordu. Kadehlerini Demir'e, yavruya ve Lara'ya kaldırıyorlardı. Bu bir isim verme töreniydi, bir sürüdeki en kutsal ritüellerden biri. Alfa'nın varisi için bir kutlama.

Ve ben, onun gerçek, kaderle bağlanmış ruh eşi, onun asıl varisine dört aylık hamile olan ben, davet edilmeyen tek kişiydim. Tüm sürü biliyordu, paylaştıkları düşünceler duyularımın ucunda hissettiğim alçak bir heyecan uğultusuydu, ama hepsi bunu benden saklamak için komplo kurmuştu.

Acı bir anı zihnimde canlandı. Demir'le güzel sanatlar akademisinde tanıştığım gün. O bir doğa gücüydü, hırsı bir orman yangını gibi yanan bir Alfa'ydı. Önce kokusu çarpmıştı bana; fırtına sonrası çam ve zengin, kara toprak kokusunun baş döndürücü bir karışımı. Ruhumun anında tanıdığı bir kokuydu bu. Kalbim göğüs kafesime karşı çılgınca bir davul ritmiyle vurmuş, varlığımın en derinlerinde ilkel, sahiplenici bir kükreme yankılanmıştı.

"Benim!" diye haykırmıştı içimdeki kurt.

O da hissetmişti. Erimiş altın rengindeki gözleri benimkilere kilitlenmiş ve bir an için dünya yok olmuştu. Ay Tanrıçası bizi kutsamıştı.

Ya da ben öyle sanmıştım.

Şimdi, onu başka bir kadın ve onun çocuğuyla izlerken, o anı acımasız bir şaka gibi geliyordu.

Demir'in Beta'sından, yani ikinci komutanından, Zihin Bağı'nda bir huzursuzluk dalgası yayıldı. Odaklansam halka açık kanalları dinleyebilirdim.

"Alfa, o hâlâ sizin eşiniz. Bunu yapmak…" Beta'nın düşüncesi endişe doluydu.

Demir başını bile çevirmedi. Kendi zihinsel sesi keskin ve soğuktu. "Son zamanlarda Lara'ya karşı düşmanca davranıyor. Bu sadece bir tören. Bilmesine gerek yok."

"Peki ya öğrenirse?"

Cevap keskin ve zalimce geldi, bizi hâlâ birbirine bağlayan bağı delen bir buz parçası gibiydi. "Saklayabildiğimiz kadar saklayacağız. Gerekirse onu resmen reddederim."

Ağzımdan bir nefes kaçtı ve elimle ağzımı kapattım. Beni reddetmek mi? Tanrıça'nın bize hediye ettiği kutsal bağı koparacak mıydı? Onlar için mi?

Lara'nın etrafındaki sürü üyeleri ona dalkavukluk ediyordu. "Alfamız ne kadar da merhametli, zavallı, sürüsüz bir kurtla yetim yavrusunu sürümüze kabul etti," diye mırıldandı bir dişi kurt.

Bir diğeri güldü. "Alara'yı dert etmeyin. Öğrense bile nereye gidebilir ki? Hamile bir Omega, Alfa'sının koruması olmadan hayatta kalamaz. Onu asla terk etmez."

Göğsüme soğuk, sert bir kararlılık oturdu, kalp kırıklığını başka bir şeye, daha güçlü bir şeye dönüştürdü.

Hepsi ne kadar yanıldıklarını öğrenmek üzereydi.