Ayçiçeklerinde Çiçek Açma ve Solma

"Otresh'e gitmeye ve Sınır Tanımayan Doktorlar'a (uluslararası bir tıbbi yardım kuruluşu) katılmaya hazırım." Kenia Watson'ın sesi kararlıydı.

Başhekim bir an tereddüt etti ve konuştu. "Otresh'e yapılacak yardım görevi en az iki yıl sürecek. Eşin senin gitmene razı mı?"

Sağ elindeki yüzüğü döndürdü, bir an sessiz kaldı ve sonra cevap verdi, "Boşanmak üzereyiz. Gittikten sonra ona nereye gittiğimi söylemezsiniz umarım."

Yıllardır gerçeği arayarak çok şey katlanmıştı.

Kanser teşhisi konduğunda, kocası üvey kız kardeşiyle bir ilişki yaşıyordu.

Bu sefer bırakmayı ve gitmeyi seçti; onunla artık hiçbir şekilde ilişki içinde olmak istemiyordu.

"Hobson Watson, bir ay sonra kurtulacağız."

Ancak kritik bir hastalık geçirdiğinde, hastane yatağının başında dua etti, tekrar tekrar uyanması için yalvardı.

......

"Dr. Watson, kararınızı verdiniz mi? Otresh savaşın ortasında ve dönmeyebilirsiniz."

Kenia masadan kalemi aldı ve kararlı bir şekilde adını imzaladı. "Otresh'e gitmeye ve Sınır Tanımayan Doktorlar'a (uluslararası bir tıbbi yardım kuruluşu) katılmaya hazırım."

Yaşlı başhekim ona yaklaştı ve elini tuttu. "Babana benziyorsun, doktor olarak yüce bir kalbin var. Ama eşin senin gitmene razı mı?"

Kenia'nın yüzü yumuşak bir gülümsemeyle aydınlandı. "Boşanmak üzereyiz. Artık onun fikri önemli değil."

Hastaneden eve döndüğünde, onu karşılayan manzara, üvey kız kardeşinin kocasının kucağında oturduğu ve ikisinin samimi bir şekilde sarıldığı görüntüsüydü.

Acı bir gülüşle güldü ve yanlarından geçerken bir söz savurdu. "Hobson, eğer böyle birini çekici buluyorsan, gerçekten hiç standartın yok."

Hobson'un eli, kadının ince belini okşarken, gözleri Kenia'ya kilitlenmişti.

"Öyle mi? O yatakta senden çok daha iyi."

Bu sözlerle, onun önünde utanmadan öpüştüler.

Onlara soğuk bir bakış attı ve odasına çıktı.

Hobson onun uzaklaşan siluetini izlerken, yumruklarını sıktı, ancak önündeki kadına hala bir gülümseme sundu.

"Hobson, sence kızacak mı?"

Hobson hafifçe kaşlarını çattı, sağ yanağını okşayarak.

"Beni çok seviyor, kızamaz."

Odasına vardığında, çekmeceden bir rapor çıkardı, kaşları çatıldı.

Rapor kalbine bir hançer gibi saplanmış gibiydi.

İleri evre mide kanseri.

Teşhis gününü hatırladı, hastane koridorunda huzursuz bir kalple dolanıyordu, bu onu Hobson'un numarasını çevirmeye itti.

O anda, sadece onun sesini duymak istiyordu, o kötü bir şey söyleyecek olsa bile.

Ama telefonu üvey kız kardeşinin sesi açtı. "Hobson duşta. Bir şeye mi ihtiyacın var?"

Eli titreyerek telefonu aniden kapattı.

Hobson ona bir dedikodu yüzünden kızgındı.

İlk evlendiklerinde, Hobson ona derin bir aşkla bağlıydı.

Ama evliliklerinin ikinci yılında, babasının tıbbi bir hatasının onun ilk aşkının ölümüne neden olduğu söylentisini duyduktan sonra, ona asla iyi davranmadı.

Hobson olayı kamuoyuna açıkladı, bu da babasının baskıya dayanamayarak intihar etmesine neden oldu.

Sonrasında gece kulüpleri ve barlara sık sık gitmeye başladı, eve bir kadını diğerinin ardından getirerek, onlarla onun önünde samimi oldu.

Başta Kenia, onun artık kendisini sevmediğine inanamadı. Defalarca onu suçladı, ama o soğukkanlılıkla cevap verdi, "Bir katilin kızını asla sevmeyeceğim."

Şimdi, üvey kız kardeşiyle birlikte olmak, sadece ona karşı bir başka intikam yoluydu.

Hobson onun en çok neyi önemsediğini ve kalbini nasıl acıtacağını biliyordu.

Kenia'nın gözleri karardı, raporu sıkıca tutarak parçalara ayırdı ve çöpe savurdu.

"Hobson, yakında kurtulacağız. "