Kırık Kalpli Milyarder Asla Bırakmamalıydı

Akpınar, Tepe Villası'nda loş ışıklı bir yatak odasında.

Yakınlaşmalarının ardından Emre Şahin, Elif Demir'in göğsündeki küçük bene yumuşak bir şekilde dudaklarını dokundurdu ve doğruldu.

Soğukkanlı bir sesle, "Boşanalım," dedi.

Elif, yakınlaşmalarının etkisiyle hâlâ nefes nefese iken, gözlerinde inanamayan bir bakışla ona yavaşça döndü.

Bir yıldır evliydiler. Aniden boşanmak istemesi de ne demek oluyordu?

"Onun mide kanseri var ve yalnızca altı aylık ömrü kaldı," dedi Emre, sigarasını yakarken.

Duman, yüzünün etrafında yavaşça sarmal şeklinde yükseldi.

Sanki önemsiz bir şeymiş gibi, "Son dileği benim karım olmak," diye ekledi.

Elif, donakalmış bir şekilde ona baktı. Sessizlik odaya sis gibi yayıldı.

Yatağın başındaki lamba hafifçe parıldayarak duvara uzun gölgeler düşürüyordu, bu da onları olduğundan daha uzakmış gibi gösteriyordu.

Emre, ona bir bakış attı ve hafifçe kaşlarını çattı.

"Yalnızca onu rahatlatmak için," diye açıkladı. "Altı ay sonra yeniden evleneceğiz. O burada uzun süre kalmayacak, Elif."

Sesi sabit ve neredeyse kayıtsızdı, sanki onu ilgilendirmeyen bir mesajı ileten biri gibiydi.

Elif, sessizce Emre'yi izledi, gözleri onun profilinde sabitlenmişti.

Sözleri öneri değil, talimatlarmış gibi konuşuyordu.

İlişkileri her zaman tek taraflı olmuştu. Gençlik tutkusuna kapılmış, başından beri onun peşinde koşmuştu.

Yıllarca onun yanında kalmış, her zor dönemi vazgeçmeden birlikte atlatmıştı.

Elif o günü hâlâ hatırlıyordu; ikisini de sırılsıklam eden yoğun yağmur altında, Emre onunla üvey babası arasına dikilmiş, kırık bir sopa tutuyordu ve sesi öfkeyle, "Bir daha Elif'e dokunursan, pişman olursun," demişti.

O an, kalbine kazınmıştı. Zayıf ve kanlar içindeyken bile onu görmüştü; hareketsiz, koruyucu, vahşi.

O andan itibaren, o artık ona aitti.

Onu hiç durmadan seviyordu, isteklerini elinden gelen her şeyle karşılıyor ve onları, başka hiç kimsenin yapamayacağı kadar kusursuz bir şekilde yerine getiriyordu.

Her zaman hafifçe ve sıcak bir şekilde kafasını okşar ve alçak sesle "Aferin, Elif," derdi.

Ama Emre'nin övgülerinin ömrü kısa sürdü, öpücükleri neredeyse hiç kalıcı olmadı ve aralarındaki sevgi her zaman ulaşılamaz gibi hissettirdi. Ama Elif kendine bunun onun yapısı olduğunu söylemişti.

Diğerleri onu saf olarak nitelendirse de, o sadık ve güven dolu bir şekilde kalmaya devam etmişti.

Hayatının yedi yılını ona adamıştı.

Bir yıl önce, Emre'nin dedesi Derek Akpınar'ın sağlığı kötüleşmişti. Ailesi, moralini yükseltmek umuduyla, Emre'nin evlenmesi gerektiğine karar vermişti. Belki de bir düğünün neşesi yaşlı adama hayata tutunacak bir şey verirdi.

Böylece Emre, Elif ile evlenmişti.

Sonunda onların zamanının geldiğini düşünmüştü. Ama yeminlerini ettikten sonra, bir şeyler değişti. Emre uzaklaşmaya başladı. Bazen, ona sanki bir yabancıymış gibi bakardı.

"Elif, beni dinliyor musun?" Emre, Elif'in gözlerindeki uzak bakışı fark edince kaşlarını çattı.

"Böyle olmak zorunda mı?" diye sordu yumuşak bir sesle.

Cevap vermedi. Bunun yerine, "Çok zor bir dönemden geçiyor, Elif," dedi.

Elif'in göğsü sıkıştı. "Peki ya ben?"

Emre hemen yanıt vermedi. Gözleri, karanlık ve sabit, hafif bir sabırsızlıkla parladı.

Sonra, yaklaşık üç saniye sonra, "Elif, o ölüyor. Belki bilmiyorsun, ama o bana âşık. Evli olduğumuz için ve seni incitmek istemediği için, aramızdaki ilişkiyi asla çok ileriye götürmedi. Onun gönlünü almaya çalışsam da, asla izin vermedi. O, iyi bir insan. Lütfen, buna izin ver. Bana kalpsiz olduğunu düşündürme," dedi.

Sözleri, öyle sakin bir şekilde söylenmişti ki, bağırmış olsaydı bile onu bu kadar delip geçmezdi.

Yani Emre'nin gözünde, evli bir adama aşık olan, geri duracağına söz veren ama aslında asla vazgeçmeyen bir kadın azizeydi.

Ve kocasını sadece kendine saklamak isteyen bir eş kalpsizdi.

Elif, onun yüzüne baktı. Aşık olduğu aynı yüz: yoğun bakışlı gözler, belirgin burun, güzel dudaklar.

Her şey ne zaman dağılmaya başlamıştı?

Belki de o kadın ortaya çıktığı gündü.