Karşılıksız Aşkın Bedeli

Boran Atahan'dan vazgeçmeye karar verdikten on sekiz gün sonra, Ceyda Arsoy beline kadar uzanan saçlarını kesti ve babasını arayarak İzmir'e taşınıp Ege Üniversitesi'ne gideceğini bildirdi.

Babası şaşkınlıkla bu ani değişikliğin sebebini sordu, ona her zaman Boran'ın yanında kalmak için nasıl direndiğini hatırlattı. Ceyda zoraki bir kahkaha atarak acı gerçeği açıkladı: Boran evleniyordu ve o, yani üvey kardeşi, artık ona yapışıp kalamazdı.

O gece, üniversiteye kabul edildiğini Boran'a söylemeye çalıştı, ama nişanlısı Kloé Erbil neşeli bir telefonla araya girdi ve Boran'ın Kloé'ye söylediği şefkatli sözler, Ceyda'nın kalbine birer kor gibi düştü. Bir zamanlar o şefkatin sadece kendisine ait olduğunu, Boran'ın onu nasıl koruduğunu ve ona olan aşkını bir günlüğe ve bir aşk mektubuna nasıl döktüğünü hatırladı. Ama Boran mektubu görünce çıldırmış, "Ben senin abinim!" diye bağırarak mektubu yırtıp atmıştı.

Boran kapıyı çarpıp gitmiş, Ceyda'yı yırtık parçaları özenle bir araya getirmeye çalışırken yalnız bırakmıştı. Ancak aşkı ölmemişti, Boran eve Kloé'yi getirip ona "Yengen de," dediğinde bile.

Şimdi anlamıştı. O yangını kendi kendine söndürmek zorundaydı. Boran'ı kalbinden söküp atmalıydı.

Bölüm 1

Boran Atahan'dan vazgeçmeye karar verdikten on sekiz gün sonra, Ceyda Arsoy beline kadar uzanan saçlarını kesti. Aynanın karşısına geçti ve parmaklarının arasında kıvrılan dumanıyla ilk sigarasını içti. Tadı acıydı.

O gece, ülkenin diğer ucundaki babasını aradı.

"Baba, Ege Üniversitesi'ni kazandım."

Sesi kısıktı.

"İzmir'e taşınmak istiyorum. Tekrar seninle olmak istiyorum."

Hattın diğer ucundaki babası Faruk Çınar'ın sesi şaşkın geliyordu. "Annenle boşandıktan sonra buraya yerleştim. Sana her zaman misafir öğrenci olarak gelmeni söyledim ama sen üvey abin Boran'ın yanında kalmakta ısrar ettin. Neden bu ani değişiklik?"

Ceyda kızarmış ve şişmiş gözlerini indirdi. Zoraki, hafif bir kahkaha attı.

"Bazı yolların sonuna gelmeden çıkmaz sokak olduğunu anlayamazsın."

Duraksadı, sesi hafifçe titriyordu.

"Boran evleniyor. Artık kan bağı olmayan bir kardeş olarak ona yapışıp kalmam doğru değil."

Babası içini çekti, sesi şefkat doluydu. "Bunu anlaman iyi olmuş. Annenle Bay Atahan yıllardır dünyayı geziyor, seni Boran'a emanet ediyorlardı. Artık büyüdün. Benimle yaşama zamanın geldi. Hem okur hem de şirketi yönetmeyi öğrenirsin."

"Tamam," dedi Ceyda ve telefonu kapattı.

Telefonun karanlık ekranındaki yansımada şişmiş gözlerini gördü. Banyoya gidip yüzüne soğuk su çarptı. İzmir'e gitmesine iki hafta vardı. Kendini toparlamalıydı.

Koridorda yürürken çalışma odasının ışığının yandığını fark etti. Bir an tereddüt etti, sonra telefonundan e-kabul mektubunu açıp kapıyı çaldı.

"Tık, tık, tık."

İçeride, Boran Atahan masasında oturuyordu. Koyu mavi ipek bir pijama takımı giymişti ve kemerli burnunun üzerinde altın çerçeveli bir gözlük duruyordu. Bilgisayarında bir şeyler yazarken zarif, mesafeli ve disiplinli görünüyordu.