Ofis Aşkı

Sonunda yapmıştım.

İstifa mektubum, Hakan Bey'in o pahalı maun masasının üzerine resmen konmuş, Arda Soykan'ın gizli kaçamağı olduğum yıllara acımasız bir nokta koymuştu.

Ama özgürlük anlık bir histi.

Arda'nın nişanlısı ve benim celladım olan Selin, elinde silah gibi tuttuğu eski, çocuksu bir çizimimle beni Arda'nın Bebek'teki çatı katı dairesine çağırdı ve suratıma okkalı bir tokat patlattı.

Arda geldiğinde ise beni savunmak yerine, Selin'in o mükemmel, parlak timsah gözyaşlarını sildi ve beni "hiçbir anlam ifade etmeyen" biri olarak bir kenara attı. Sadece "bir deşarj" olduğumu söyledi.

Bundan cesaret alan Selin, mimari hayallerimi – toplum merkezleri için yaptığım tasarımları – içinde barındıran portfolyomu kaptı, hepsini yere saçtı ve üzerlerine doğrudan kırmızı şarap dökerek geleceğimi kızıla boyadı.

Arda ise ayağımın dibine bir tomar para fırlattı. Sesi dümdüzdü: "Kuru temizleme için. Şimdi defol."

İstanbul'un aniden bastıran sağanağının altında, sevdiğim adam için bu kadar değersiz olmanın verdiği kahredici aşağılanmayı beynime çakan her bir yağmur damlasıyla sarsıla sarsıla yürüyordum.

Benim o saf dünyamın merkezindeki adam, onurumun ve hayallerimin şarapta boğuluşunu nasıl izleyebilir, sonra da sanki kırık bir eşyaymışım gibi önüme para atabilirdi?

Ama o en derin umutsuzluk anında, içimde bir şeyler koptu.

Onların bir kenara atılmış oyuncağı, duygusal kum torbası olmaktan bıkmıştım. Ne pahasına olursa olsun ortadan kaybolacak ve huzurumun satılık olmadığı bir hayatı yeniden inşa edecektim.

Bölüm 1

İstifa mektubunun üzerine kalemi koyduğumda çıkan o "tık" sesi, kafamın içindeki en yüksek sesti.

Bitmişti. Yıllardır yaşadığım o uzun, dağınık cümlenin sonuna bir nokta konmuştu.

Özgürlük ağırdı, sanki taşıyıp taşıyamayacağımdan emin olamadığım bir çanta gibiydi.

Soykan & Alkoç Holding'in açık plan ofisinde yürürken, topuklarım yumuşak halıda sessizdi.

Cilalı ahşap, parlayan çelik, pahalı kahve kokusu... bir zamanlar umutsuzca istediğim bir dünyaydı bu.

Şimdiyse sadece çıkıp gitmek istiyordum.

Mektubu İnsan Kaynakları'ndaki Hakan Bey'in o pahalı maun masasına bıraktım.

Anlardı ya da anlamazdı. Artık bir önemi yoktu.

Üsküdar'daki küçük daireme döndüğümde, şehrin gürültüsü tanıdık geldi, kaba bir teselli gibiydi.

Annemi aradım.

"Yaptım anne. İstifa ettim."

Telefonun diğer ucundan gelen rahatlama dolu bir "oh" çekti.

"Ah, Aslı'm, şükürler olsun. Sonunda."

"Biliyorum."

"O çocuk, Arda... sana hiç iyi gelmedi. O kadar para, o aile... bambaşka bir dünya yavrum."

"İyi birini bulman lazım Aslı. Buralardan, efendi birini. Sana iyi davranacak birini."

"Bulurum anne," dedim, sesim düzgündü, midemde düğümlenen yorgunluğu hiç belli etmiyordu.

"Sadece biraz zamana ihtiyacım var."

Biraz daha konuştuk, sesi yatıştırıcı bir merhem gibiydi.

Ziyaret edeceğime, yemeklerinden yiyeceğime söz verdim.

Telefonu kapatıp eskimiş kanepeme çöktüm. Zaman. İhtiyacım olan şey bir okyanus dolusu zamandı.

Telefonum sehpada titredi.

Yeni bir mesaj. Bilinmeyen numara, ama üslup şaşmazdı.

Arda'nın dairesi. Şimdi. Geç kalma. - S.

Selin. Tabii ki.

Midem kasıldı.

Şartlı refleksti. Yılların birikimi.

Ayağa kalktım.

Bebek'e giden taksi yolculuğu, şehir ışıklarının arasında bir bulanıklıktı.

Arda'nın binası tüm camları ve kibriyle üzerime doğru yükseliyordu.

Üniformalı ve ifadesiz kapıcı beni tanıdı. Hafifçe başını eğdi. Yeterince gelip gittiğimi görmüştü.

Özel asansör beni sessiz ve hızlı bir şekilde yukarı çıkardı.

Doğrudan çatı katı dairesine açıldı.

Ayağımın altında serin mermer, şehre bakan devasa bir boşluk.

Ve Selin, tavandan tabana pencerelerin önünde duruyordu, parıldayan şehir siluetine karşı bir karaltı gibiydi.

Yavaş, kasıtlı bir hareketle döndü.

Gülümsemesi gözlerine ulaşmıyordu.

"Aslı. Gelebilmene çok sevindim."

Alçak bir cam sehpaya işaret etti.

Üzerinde tek bir kağıt parçası. Bir çizim.

Benim çizimim.