Lycan Kralı’nın Terk Edilmiş Eşi

Paketi kurtarmak için, kaderimdeki Alfa, Loren Vale, içimdeki kurdu kendi elleriyle feda etmişti.

Bana Alfa'nın eşi yapacağına söz vermişti. Fakat Yaşlılar Konseyi beni bir lanet olarak damgaladığında, sadece bir şey söyledi.

"Kurallara uygun davran," dedi Loren.

Ben, Elena Whitmore, Northreach'in en acımasız Lycan Kralı'na bir ödül olarak sunuldum.

Dolunay gecesi, bir canavara dönüştü, gücü kontrolden çıktı.

Herkes kaçtı. Sadece ben akıntıya karşı durdum, aramızdaki mesafeyi adım adım kapattım.

Herkes nasıl öleceğimi görmek için bekliyordu.

Ama ona dokunduğum an, gümüş bir ışık patladı.

Çılgınlık azalmaya başladı ve kanda eski bir şey uyandı..

.....

Zindan boyunca zincirlerin sesi üç gündür yankılanıyordu.

Sırtımı soğuk taş duvara yaslayarak yaralı kollarıma baktım.

Bir zamanlar yumuşak gümüş tüylerle kaplı olan deri, şimdi çıplak ve cansızdı.

Üç ay önce, Silverbrook Paketi'nin en genç yüksek rütbeli Omega'sıydım, safkan ve olağanüstü yetenekli.

Ta ki gölge yaratıklar Paketin savunmasını aşana kadar.

Nişanlım Loren'in elimi tuttuğu o yağmurlu geceyi hatırlıyorum. "Elena, geleceğin Alfa'nın eşi olarak, Paket için üzerine düşeni yapmalısın. Sadece senin kanın Ay Tanrıçası'na sunulabilir ve onun korumasını kazanabiliriz."

Gözleri öyle içtendi ki ona inanmıştım.

Altarın üzerinde durmuş, bileğimi gümüş bir hançerle kesmiş, içimdeki kurdun parçalandığını hissetmiştim.

Canlı canlı ikiye bölünmek gibiydi. Ruhum çığlık attı. Kurduğum acı içinde uludu.

Gölge yaratıklar geri çekildi. Paket kurtarıldı. Ve ben lanetli bir kabuktan başka bir şey olmadım.

Yaşlılar Konseyi gece boyunca toplandı ve kurdum olmadan Pakete felaket getireceğimi ilan etti.

Loren'den yardım istedim ama gözlerimle bile karşılaşmadı. "Kurallara uygun davran," dedi.

O gece, Northreach'in en zalim Lycan Kralı'na savaş ganimeti olarak gönderildim.

Demir kapı patlayarak açıldı ve göz kamaştıran bir ateş ışığı içeri taştı.

"O mu?" Ses alçak, otorite doluydu.

"Evet, Majesteleri," dedi muhafız saygıyla. "Silverbrook Paketi liderinin barış için sunduğu bir hediye."

Başımı kaldırdım.

Meşale ışığında uzun boylu bir adam duruyordu. Siyah savaş deri giysiler giymişti, geniş omuzluydu ve gözlerinde parıldayan iki altın nokta vardı—bir Alfa'nın işareti.

Hayır. Bir Lycan Kralı, kurt adamların kralı.

"Başını kaldır," dedi.

Başım zaten kalkıktı, ama ne demek istediğini biliyordum. Boynumu açıkta görmek istiyordu—bir Omega'nın boyun eğme duruşu.

Reddettim.

"Seni gayet iyi duyuyorum," dedim, gözlerine kilitlenerek. "Ama ben senin evcil hayvanın değilim."

Hava durdu. Muhafızlar nefeslerini tuttu.

Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra soğuk bir kahkaha attı. "İlginç. Ne olduğunu biliyor musun? Değersiz bir savaş esiri. Ve yine de benimle böyle konuşmaya cüret ediyorsun?"

"Zaten kaybedecek bir şeyim kalmadı." Gözlerine baktım. "En azından onurumu koruyayım. Yoksa benimle bir ceset arasında ne fark kalır?"

Uzun süre bana baktı, sonra ayağa kalktı. "Güzel. Ruhlu avları severim. Onları kırmak daha ilginç olur. Çözün onu. Kurt köle kampına gönderin; bir tür esir kampı. Eski nişanlısı onu işe yaramaz olarak adlandırdığına göre, işe yaramaz şeylerin ne için olduğunu yapsın. Temizlik. Çamaşır. Zeminleri ovmak—"

Kapının eşiğinde duraksadı, bana zalim bir gülümsemeyle baktı.

"Bunu unutma. Sen sadece kurtsuz bir başarısızlıksın. Burada, tek değerinin savaşçılarımı bana ihanet edenlerin başına ne geldiğini hatırlatmak olduğunu unutma."

Demir kapı gürültüyle kapandı.

Karanlıkta oturdum, avuçlarım terle kaplıydı.

Az önce gözlerinde beliren o kısa süreli kırmızı parıltıyı düşündüm—bu sıradan bir kurt adamda olmayan bir şeydi.

Ve aynı anda, içimde uzun süredir uyuyan bir şey kıpırdanmıştı.