Reddedilmiş Eski Eş? O Bir Milyarder Varis!

Pistte rüzgâr soğuktu ama kocamın beni reddedişi dondurucuydu.

"Jete gelmiyorsun," dedi Kaan, ona aldığım elmas kol düğmelerini düzelterek.

Kendim için diktirdiğim ipek elbiseyi giymiş olan metresi Alev'in durduğu merdivenleri işaret etti.

"Alev narin biridir. Özel kabinin konforuna ihtiyacı var. Sana tarifeli bir uçuştan bilet aldım. Üç saat içinde kalkıyor."

Elime bir zarf sıkıştırdı. Ekonomi sınıfı. Orta koltuk. İki aktarmalı.

Sürünün Luna'sı olarak orada öylece duruyordum; parasını 'benim' ödediğim Gulfstream G650'deki yerimi bir Sürüsüz alırken bana kargo gibi uçmam söyleniyordu.

Kayınvalidem bile ona aldığım tasarım çantaya sarılmış halde lafa karıştı ve "şifacı enerjimin" değerli misafirleri için fazla stresli olduğunu iddia etti.

Kaan telepatik bağımızı engelledi, metresinin elini tuttu ve kapı yüzüme doğru tıslayarak kapandı.

Kendini Alfa sanıyordu. Beş yıl boyunca bu rolü oynamasına izin verdiğim için gücün kendisinde olduğunu sanıyordu.

Ama küçük bir ayrıntıyı unutmuştu: Güven fonunda onun adı yazmıyordu.

Jet pistte ilerlerken ağlamadım. Telefonumu çıkarıp özel bankacımı aradım.

"Doktor Defne?"

"Uçuş planını iptal edin," dedim, sesim sakindi. "İzinlerini iptal edin. İlk yakıt ikmali durağında jeti yere indirin. Ve kredi limitlerini kesin. Hepsini."

"Hepsini mi, Hanımefendi? Sürü hesaplarını da mı?"

"Her şeyi," diye fısıldadım, uçağın havalanışını izlerken. "Bakalım Alfa cüzdanım olmadan nasıl hayatta kalacak."

Bölüm 1

Defne'nin Bakış Açısı:

Pistteki rüzgâr paltomu delip geçiyordu ama 'damarlarımda yayılan buzla yarışamazdı.'

Gulfstream G650'nin motorları şimdiden uğulduyordu, 'azı dişlerimi sızlatan' tiz bir çığlık gibiydi.

Muhteşem bir makineydi. Öyle de olmalıydı. Parasını ben ödemiştim.

Tıpkı savaşçıların giydiği 'İtalyan yünü' takım elbiselerin, depodaki 'binlerce galonluk' yakıtın ve kocamın cebinde duran Alfa Zirvesi davetiyesinin parasını ödediğim gibi.

"Defne, geri çekil," dedi Kaan. Sesi bir eşin sıcaklığını taşımıyordu. Fazla oyalanmış bir hizmetçiye karşı kullanılabilecek türden umursamaz bir ton taşıyordu.

Gözlerimi kırpıştırdım, 'bu saçmalığı anlamlandırmaya çalışıyordum.' "Pardon? Uçağa binmemiz gerek. Zirve'nin açılış töreni dört saat içinde başlıyor."

Kaan bana bakmadı. Kol düğmelerini düzeltiyordu; altın, elmas işlemeli. Ona yıl dönümü hediyemdi.

"Jete gelmiyorsun," dedi dümdüz bir sesle.

Kalbim bir an tekledi. "Ne? Kaan, ben Luna'yım. Demirhan Sürüsü'nün o masada yer almasını sağlayan kişi benim. Neden gelmeyecekmişim—"

"Alev narin biri," diye sözümü kesti, sonunda gözlerime bakarak. Bakışları soğuktu, beş yıl önce orada olan sevgiden yoksundu. "Vahşi doğadan yeni döndü. Kurdu zayıf düştü. Özel kabinin konforuna ihtiyacı var."

Onun arkasına baktım. Merdivenlerin tepesinde, trajik bir kadın kahraman gibi gövdenin çerçevelediği yerde duran kişi Alev'di.

Kendim için diktirdiğim ipek bir elbise giymişti. Elbise üzerinde bol duruyor, fazlasıyla hesaplanmış gibi görünen kırılganlığını vurguluyordu.

Bana küçük, hüzünlü bir gülümseme sundu. Bir köpekbalığının ısırmadan önce attığı türden bir gülümsemeydi bu.

"Ama on iki koltuk var," diye karşı çıktım, sesimi sabit tutmaya çalışarak. "Yeterince yer var."

"Mesele yer meselesi değil, Defne," diye araya girdi kayınvalidem Handan. Bagaj arabasının yanında duruyor, geçen Noel'de ona aldığım tasarım çantaya sımsıkı sarılıyordu. "Mesele atmosfer. Alev'in huzura ihtiyacı var. Senin enerjin... fazla yoğun. Sen bir Şifacısın. Her zaman o klinik, steril gücü yayıyorsun. Bu onu strese sokuyor."

Tokat yemiş gibi hissettim. Gücüm—Handan'ın kireçlenmesinin onu sakat bırakmasını engelleyen şifa enerjisi, dolunay sırasında savaşçıların vahşileşmesini önleyen o güç—şimdi "stresli" olmuştu.

Kaan ceketinin cebinden bir zarf çıkardı ve bana doğru uzattı.

"Sana tarifeli bir uçuştan bilet aldım. Üç saat içinde kalkıyor."

Titreyen parmaklarımla zarfı aldım. Bilete baktım. Ekonomi. Orta koltuk. İki aktarma. Resmen bir kargo uçuşuydu.

"Demirhan Sürüsü'nün Luna'sının, bir Sürüsüz benim jetimi alırken ekonomi sınıfında uçmasını mı istiyorsun?" diye sordum, sesim tehlikeli bir fısıltıya dönüştü.

"O bir Sürüsüz değil!" diye hırladı Kaan. Bir an için gözleri altın sarısı parıldadı; bu, Alfa kurdunun yüzeye çıktığının işaretiydi. "O bir onur konuğu. Ve taşıdığı... bir potansiyel var."

Alev'in karnına baktı.

'Her şey durdu.'

"Kaan," telepatik bağımız olan 'Zihin Bağı' üzerinden ona uzandım. 'Kaan, lütfen bana bunu yapmadığını söyle. Lütfen beni sürünün önünde küçük düşürmediğini söyle.'

Sessizlik.

Beni engellemişti.

Sürünün Alfası, kocam, kendi eşine karşı zihinsel bir duvar örmüştü. Bu, kelimeler olmaksızın yapılabilecek en büyük reddedişti.

"Gitmemiz gerek," dedi Kaan yüksek sesle, sırtını bana dönerek. "Otele geç kalma, Defne. Vardığında tören cübbelerini ütülemen gerekiyor."

Merdivenleri çıktı. Alev'in elini tuttu. Yanağından öptü; yıllardır bana göstermediği şefkatli bir hareketti bu.

Sürü savaşçıları—iyileştirdiğim adamlar, çocuklarını doğurttuğum adamlar—bakışlarını kaçırdı. Alfalarını takip ettiler. Parayı takip ettiler. Daha doğrusu, parayı kontrol ettiğini düşündükleri adamı takip ettiler.

Jetin kapısı tıslayarak kapandı. Merdivenler geri çekildi.

Betonun üzerinde tek başıma kaldım. Yanan jet yakıtının kokusu burnumu doldurdu ama onun altında Alev'in sinmiş kokusunu aldım.

Bu sadece zayıf bir kurdun kokusu değildi. Ağır pahalı parfüm tabakasının altında bir Sürüsüz'ün çürümüşlüğü vardı; kanunsuz, onursuz yaşamış birinin kokusu.

Jet pistte ilerlemeye başladı. Kuyruk kanadındaki logoyu—Demirhan Kurdu'nu—izledim. Oraya çizdirmek için ressama parasını ben ödemiştim.

İçimde bir şey koptu. 'Bir kırılma değil, bir serbest kalış.'

Genelde sakin, beyaz bir varlık olan içimdeki kurt ayağa kalktı ve kürkünü silkeledi. Ulumadı. Hırladı. İliklerime kadar yankılanan alçak, titreşimli bir sesti.

Elimdeki ekonomi sınıfı bilete baktım.

Sonra cüzdanımdaki siyah Amex kartına baktım. Ana güven fonuna bağlı olan karta. Jeti, malikâneyi, arabaları ve midelerindeki yiyecekleri finanse eden güven fonuna.

Telefonumu çıkardım. Ekranı yanağımda soğuk hissettirdi.

"Buyrun, Doktor Defne?" diye açtı özel bankacım ilk çalışta.

"Gulfstream'in uçuş planını iptal edin," dedim, sesim bir cerrahın eli kadar sabitti.

"Hanımefendi? Zaten pistte ilerliyorlar."

"Biliyorum. İzni iptal edin. İlk yakıt ikmali durağında onları yere indirin. Ve kredi limitlerini kesin. Hepsini."

"Hepsini mi Doktor Defne? Sürü hesaplarını da mı?"

Uçağın gri gökyüzüne doğru havalanışını izledim. 'Kiralık kasamda duran belgeyi düşündüm—Kaan'ın beş yıl önce çaresizlik içinde imzaladığı belgeyi.

Onu kullanmak istememiştim. Öyle biri olmak istememiştim.'

'Ama beni o insan o yaptı.'

"Her şeyi," dedim. "Oyun bitti."