Mafya Varisinin İntikamı: Pişmanlık İçin Çok Geç

Kara para aklama hesaplarını inceliyordum ki kocam dadı için yüz bin dolar istedi.

Susturmaya çalıştığı kadının, kaybolan vintage Chanel küpelerimi taktığını fark etmem üç saniyemi aldı.

Doğukan, en iyi doktor ses tonunu kullanarak gözlerimin içine baktı.

"Zor durumda, Aslıhan. Doyurması gereken beş erkek çocuğu var."

Ceren içeri girdiğinde üzerinde üniforma yoktu. Benim takılarımı takmış, kocama samimi bir yakınlıkla bakıyordu.

Yüzleştiğimde özür dilemek yerine Doğukan onu korudu. Bana acıma ve tiksinti karışımı bir ifadeyle baktı.

"O iyi bir anne," diye alayla sırıttı. "Senin anlayamayacağın bir şey."

Tedavi etmek için milyonlar harcadığım kısırlığı bana karşı bir silah olarak kullandı.

Dedektifin dosyasını az önce aldığımı bilmiyordu.

O beş erkek çocuğunun onun olduğunu kanıtlayan dosyayı.

Bebek denemelerine başlamamızdan altı ay önce gizlice vazektomi yaptırdığını kanıtlayan dosyayı.

Yıllarca acı verici işlemlere, hormonlara ve utanca katlanmama izin vermiş, bu sırada da babamın parasıyla gizli ailesini finanse etmişti.

Beyaz önlüğüyle tanrıcılık oynayabilsin diye dünyamın şiddetinden koruduğum adama baktım.

Çığlık atmadım. Ben bir Demirhan'ım. Biz infaz ederiz.

Telefonumu alıp tetikçimi aradım.

"Mahvolmasını istiyorum. Elinde hiçbir şey kalmasın. Ölmüş olmayı dilemesini istiyorum."

Bölüm 1

Aslıhan POV

Kocam, kaybolan Chanel küpelerimi çoktan takmış olan bir kadının sadakatini garantilemek için yüz bin dolar istediğinde, Batı Kıyısı operasyonlarının kara para aklama hesaplarını inceliyordum.

Talebin beynimde idrak edilmesi üç saniye sürdü.

Yemek odasındaki tek sesin, teknik olarak var olmayan bir defterin ağır kaliteli kâğıdına kalemimin agresif bir şekilde sürtünmesi olduğu üç saniye.

Başımı kaldırdım.

Doğukan masanın başında duruyordu.

Yaratmak için milyonlar ödediğim Cerrahi Şefi rolüne tepeden tırnağa uyuyordu. Takım elbisesi özel dikim İtalyan yünündendi; elleri tertemiz ovalanmıştı—bir şifacının elleri.

Ama gözleri kıpır kıpırdı, Ceren'in şüphesiz dinlemekte olduğu mutfak kapısına doğru gergin bir şekilde kayıyordu.

Kalemimi bıraktım. Maun ağacında keskin bir tıkırtı çıkardı.

"Dadının maaşını ikiye katlamak istiyorsun," dedim.

Sesim duygusuzdu. Babamın bir infaz emri vermeden hemen önceki tam ses tonuydu.

Doğukan kravatını düzeltti; Aile hesaplarından benden ne zaman para istemek zorunda kalsa geliştirdiği gergin bir tikti bu.

"Zor durumda, Aslıhan," dedi.

En iyi hasta başı ses tonunu takındı—ailelere sevdiklerinin geceyi çıkaramayacağını söylerken kullandığı o ağırbaşlı, pratik edilmiş tonu. "Doyurması gereken beş erkek çocuğu var."

Sandalyemde arkama yaslandım. Deri altımda gıcırdadı.

Ona baktım. Onu gerçekten inceledim.

Uğruna Capo'lara kafa tuttuğum adamı gördüm. Steril beyaz bir önlük içinde tanrıcılık oynayabilsin diye dünyamın kanından ve şiddetinden koruduğum adamı.

Ve sonra mutfak kapısına baktım.

Ceren kapıyı kalçasıyla iterek açtı.

Bir kahve tepsisi taşıyordu. Üniforma giymemişti. Bunun yerine göğsünü saran dar bir kaşmir kazak ve üzerine yapışmış gibi duran kot pantolon giymişti.

Ve işte orada, kulaklarında sallananlar, babamın yirmi birinci doğum günüm için bana hediye ettiği vintage Chanel sallantılı küpelerdi.

Gözümü kırpmadım.

Çığlık atmadım.

Ben bir Demirhan'ım. Biz çığlık atmayız. İnfaz ederiz.

Bakışlarımı tekrar Doğukan'a çevirdim.

"Sivil bir dadıya en üst düzey teğmenlerimle yarışacak bir maaş vermek istiyorsun," dedim, sesim tehlikeli bir şekilde sakindi. "Ve hastane aracılığıyla tüm sürüsüne tam sağlık güvencesi sağlamak istiyorsun."

Doğukan hevesle başını salladı.

"Doğru olan bu," dedi. "Elimizde o kadar çok şey var ki Aslıhan. Neden her zaman bu kadar soğuksun?"

Masaya ellerini koyarak daha da yaklaştı.

"Sadece para. Üstelik kirli para."

Odadaki hava on derece soğudu.

İçinden geçirdiği şeyi yüksek sesle söylemişti. Kanlı parayı harcamaktan mutluydu ama kaynağından nefret ediyordu.

Ceren kahveyi bıraktı. Oyalandı.

Doğukan'ın omzuna bir el koydu; midemi bulandıran sıradan, samimi bir hareketti bu. Doğukan'ın onun dokunuşuna nasıl yaslandığını gördüm.

Hafifti. Beş yılını onun beden dilini ezberlemeye harcamamış biri için fark edilemezdi.

Ama ben gördüm.

Ceren'e baktım.

"Güzel küpeler," dedim.

Parmakları titreyerek onlara dokundu. "Ah, teşekkür ederim, Aslıhan Demirhan. Doğukan verdi bana. Etrafta duran alelade takılar olduğunu söyledi."

Ardından gelen sessizlik sağır ediciydi.

Doğukan'ın rengi attı. Gözlerinde dehşet parlayarak bana baktı.

Biliyordu.

Bir Demirhan'dan çalmanın ölüm fermanı olduğunu biliyordu. Ama rahata alışmıştı. Karşısında oturan kadının sadece karısı olmadığını unutmuştu; ben Don'un kızıydım.

Ayağa kalktım.

"Kov onu," dedim.

Doğukan dikleşti.

"Hayır."

Kelime havada asılı kaldı.

Bana daha önce hiç hayır dememişti. Önemli konularda asla.

"Kalıyor," dedi, sesi sahte bir cesaretle titreyerek. "Bize ihtiyacı var. Ev konusunda onun yardımına ihtiyacım var. Sen hiç burada değilsin, Aslıhan. Hep babanın yanındasın. Hep işle meşgulsün."

Kendi suçluluğunu bana yansıtıyordu. Kendi günahlarını haklı çıkarmak için beni kötü karakter gibi göstererek hikâyeyi yeniden yazmaya çalışıyordu.

Masanın etrafında yürüdüm. Topuklarım mermer zeminde ritmik bir şekilde tıkırdadı.

Ondan birkaç santim ötede durdum.

Yakasında kadının ucuz vanilya parfümünün kokusunu alabiliyordum. Ona aldığım pahalı kolonyayla karışarak ihanet gibi kokan bir koku yaratıyordu.

"Bu onun oğullarıyla mı ilgili?" diye sordum.

Sesim fısıltı gibiydi.

Doğukan irkildi.

"Aileye bir varis veremediğin için başka bir adamın soyuna babalık mı taslamak istiyorsun?"

Yüzünün rengi tamamen çekildi.

Kolumu tuttu. Tutuşu sertti. Fazla sertti.

"Sakın cüret etme," diye tısladı. "Bundan bahsetme sakın."

Ceren'e baktı; işe yaramayan bedeni hakkındaki gerçeği duymasından dehşete düşmüştü. Geceleri onu uykusuz bırakan utanç hakkında.

Kolumdaki eline baktım.

Sonra gözlerinin içine baktım.

"Beni bırakmak için beş saniyen var, Doğukan. Yoksa damarlarımda kimin kanının aktığını sana tam olarak hatırlatırım."