Harabelerden Bir Gül

Aslı Yılmaz, hayallerini nihayet gerçekleştirmişti; İzmir'de adından söz ettiren, gelişen bir butik bira fabrikası kurmuştu.

Yeni çıkardığı "bulanık IPA" birasının başarısını kutlarken, Instagram'da geziniyor, iyi yaşanmış bir hayatın sessiz tatminini hissediyordu.

Ancak bu huzur, isimsiz bir özel mesajla anında tuzla buz oldu: Kocası Emre'nin, başka bir kadınla – kendi astı olan genç analist İrem'le – samimi bir şekilde sarmaş dolaş olduğu bir fotoğraf.

Aslı, Emre'nin saatini, İrem'in yapışkan kucaklamasını ve o loş, kuytu barı tanıdığında dünya başına yıkıldı.

Bu bir yanlış anlaşılma değildi; bu, Emre'nin aylardır süren buz gibi umursamazlığının, kısa mesajlarının ve "işte kriz var" diyerek geçiştirmelerinin kanıtıydı.

Hatta Emre, şiddetli bir İzmir fırtınası sırasında onu dehşet içinde tek başına bırakmış, sonradan İrem'le "güvenli ve sağlam" olduğu ortaya çıkmıştı. Üstelik daha sonra, metresi için aldığı çok belli olan birayı Aslı'ya ikram etmişti.

İçgüdülerinin "olayları fazla abarttığına" inandırılarak manipüle edilmenin, gazlighting'e maruz kalmanın zehir gibi acısı, ihanetin kendisinden bile daha beterdi.

Ona eğri büğrü bir seramik vazo yapıp Ege'nin göğü altında sonsuz bir sadakat sözü veren o samimi çocuk, nasıl olmuştu da onu tamamen silinmiş ve "kirli" hissettiren bu zalim yabancıya dönüşmüştü?

Ancak bu enkazın içinden bir kıvılcım parladı – annesinin ona hala içinde olduğunu hatırlattığı o savaşçı, zeki kız.

Aslı gözyaşlarını sildi, Emre'nin karşısına buz gibi bir netlikle dikildi ve yalanlarını bir bir parçaladı. Emre'nin onu geri satın almak için yaptığı çaresiz, mal varlığı dolu yalvarışlarını reddetti.

Şimdi, bu acı dolu bölümü kapatma ve tamamen kendine ait bir gelecek için savaşmaya başlama zamanıydı.

Bölüm 1

Aslı Yılmaz, bira fabrikasının Instagram akışında gezinirken dudaklarında hafif bir tebessüm belirdi.

Yeni çıkardıkları "bulanık IPA" birasının lansman partisi büyük bir başarıyla sonuçlanmıştı.

Yorumlar yağıyor, biranın lezzetini, bizzat denetlediği kutu tasarımını, tüm o havayı övüyordu.

Telefonu yeni bir özel mesaj bildirimiyle titredi.

Muhtemelen başka bir tedarikçi ya da umutlu bir influencer'dı.

Dokunup açtı.

"GerçekArayan88" adında sahte bir hesap. Profil fotoğrafı yok, gönderi yok.

Mesajda sadece tek bir fotoğraf vardı.

Nefesi kesildi.

Dünya başına yıkıldı, görüşünün kenarlarındaki renkler birbirine karıştı.

Bu Emre'ydi.

Onun Emre'si.

Birini öpüyordu.

Onu değil.

Kadın daha gençti, sarışındı ve ona şüpheye yer bırakmayacak kadar samimi bir şekilde yapışmıştı.

Alsancak'ta herkesin dilindeki o yeni kokteyl barı Fısıltı'daydılar; loş ışıkları ve kuytu köşeleriyle bilinen bir mekandı.

Aslı'nın midesi bulandı.

Emre'nin saatini tanıdı, beşinci evlilik yıldönümlerinde ona hediye ettiği o pahalı saati.

Kadın... Aslı fotoğrafı yakınlaştırdı, eli titriyordu.

Onu daha önce görmüştü.

İrem. İrem Vural. Emre'nin genç analisti.

İrem'in şaşırtıcı bir şekilde herkese açık olan profilinde yaptığı hızlı, telaşlı bir arama, bir arkadaşının etiketlediği eski, şimdi silinmiş bir fotoğrafı ortaya çıkardı.

Arkadaşının hesabı gizliydi ama önbellekteki küçük resim bunu doğruluyordu: İrem, aynı akşamın erken saatlerinde, aynı elbiseyle Fısıltı Bar'da.

Kanıtlar reddedilemezdi.

Bir mide bulantısı dalgası Aslı'yı sardı.

Elini ağzına bastırdı, cilalı beton ofis zeminine kusma dürtüsüne karşı koymaya çalıştı.

On iki yıl.

Yedi yıllık evlilik.

Ege Üniversitesi'nde tanışmışlardı, taptaze yüzleri ve hayalleriyle doluydular.

Bu olamazdı.

Kafası sanki öfkeli arılarla dolu gibiydi, vızıldıyor, sokuyorlardı.

Görüntü retinasına kazınmıştı.

Emre'nin kolu İrem'in belinde, İrem'in başı arkaya eğik, gözleri kapalı, dudakları sıkıca onunkilere bastırılmış.

Derin, sahiplenici bir öpücük.

Bu dostça bir öpücük değildi.

Bu bir yanlış anlaşılma değildi.

Bu ihanetti.

Soğuk, katı, inkâr edilemez.

Zihni, özenle görmezden geldiği "erken uyarı işaretlerine" kaydı.

Emre'nin mesajları kısalmış, seyrekleşmişti.

"Ok," "Sonra," "Meşgulüm."

Eve geldiğinde telefonu eline yapışık gibi görünse de, cevap vermesi çoğu zaman saatler sürerdi.

Kendine onun stresli olduğunu söylemişti.

Yatırım şirketindeki başkan yardımcılığı görevi zordu.

Yüksek riskler, uzun saatler.

O da meşguldü, kendi butik bira fabrikasının pazarlama departmanını sıfırdan kuruyor, işine tutkuyla sarılıyordu.

Anlayışlı olmaya çalışmıştı.

Ama endişe aylardır yüzeyin altında hafif bir uğultu gibiydi.

Bu fotoğraf, bu özel mesaj, o uğultuyu sağır edici bir kükremeye dönüştürdü.

Bunun sıradan zalimliği.

Bir yabancı tarafından gönderilmişti.

"GerçekArayan88"in kim olduğunu merak etti.

Huysuz bir iş arkadaşı mı?

İrem'in kıskanç bir arkadaşı mı?

Hatta bir önemi var mıydı?

Gerçek, kimden gelirse gelsin gerçekti.

Ağzını acı bir tat kapladı.

Bir sözü düşündü.

Yıllar önce, geniş Ege göğünün altında verilmiş bir söz.

İletişim hakkında, onun en önemli olduğu hakkında bir söz.

O söz şimdi zalim bir şaka gibi geliyordu.

Kafasındaki vızıltı yoğunlaştı.

Özenle inşa ettiği dünyası paramparça oluyordu.