Sevgisiz Evlilik İki Yıl: Ben Kaçarım, Sen Deli mi Oluyorsun?

Üçüncü evlilik yıldönümlerinin gecesinde, Nora Payne ve Ethan Stanley kendilerini bir karakolda bulmuşlardı.

Ethan gece yarısını geçene kadar bir kulüpte kadınlarla eğlenmiş ve Nora onu suçüstü bastı.

Arabuluculuk odasında, Nora'nın dudakları titriyordu. "Ethan, benimle ilgileniyor musun gerçekten?" diye sordu.

Ethan geriye yaslandı, boynunun derisi ruj izleriyle lekelenmişti. "Bunca yıldan sonra hâlâ kim olduğumu bilmiyor musun?"

Nora'nın gözleri kızardı. Elbette biliyordu.

Başkentteki sosyal çevrelerde, o en kötü şöhrete sahip çapkındı; gece gündüz kadından kadına koşuyordu. Hiçbir saygın aile, kızlarını böylesine sefih bir adamla evlendirmek istemezdi.

Ancak bir zamanlar tanıdığı Ethan böyle değildi. Başka bir kadına olan derin sevgisine bizzat tanık olmuştu.

O kadın öldükten sonra bile, Nora onun karısı olduğunda, ona her zaman saygılı davranmış, Bayan Stanley olarak her türlü onuru vermişti.

Sonra, evliliklerinin ikinci yılında, Ethan birden her türlü zevke düşkün olmaya başlamış, Nora'ya karşı soğuk davranmaya başlamıştı. Nora yalvarmış, tartışmış, öfkelenmişti ama hiçbir şey onun gidişatını değiştirmemişti.

Önceki nezaketin hatırası, onun değişebileceğine dair içinde küçük bir umut yaşatıyordu.

Bir gün, garajındaki lüks arabalar filosunu terk etti ve işe şehir otobüsüyle gitmeye başladı.

Henüz sevinmeye fırsat bulamadan, Ethan ve kadın şoförün arka koltukta sarmaş dolaş oldukları fotoğrafları aldı.

Dikkatlice baktığında, kadın onu şok etti; yıllar önce ölmüş ama hâlâ Ethan'ın kalbinde yaşayan ilk aşkına, Rosalyn Harper'a, çarpıcı bir şekilde benziyordu.

"Ethan, o otobüsten in!" Nora, ön camın önünde durdu, başka bir kadınla sıkışık halde onu görmekten duyduğu acı, güneşin yakıcı ışığının yanında hiçbir şeydi. "İn yoksa kamu malını kötüye kullanmaktan seni şikayet edeceğim!"

Kapı tıslayarak açıldı ve dağınık haldeki Ethan indi, her zamanki kayıtsız gülümsemesi gitmiş, ağzı sert bir çizgi halini almıştı.

Badem gözleri kısıldı, öfkesini zorlukla bastırıyordu. "Nora! Ölmek istiyorsan, bunu benim önümde yapma! Bu otobüsü ben satın aldım. Burada hiçbir yetkin yok." Nora içeri bakmaya çalıştı ama Ethan onun yakasını tutup uzaklaştırdı.

Bakışlarında sabırsızlık parladı.

"Böyle devam edersen seni tutuklatırım." Araç boştu, sadece şoför vardı, o da şimdi üniformasını düzeltiyor ve iniyordu.

Nora, kadının yüzünü ilk kez net bir şekilde gördü.

İçinde bir panik dalgası yükseldi ama bastırdı. "Ethan, kendine gel. O Rosalyn değil!"

Şoför, Lilah Harper, gözleri genişlemiş bir şekilde Nora'yı işaret etti. "Ethan, o Bayan Payne mi? Ablamın atladığı gün onunla tanıştığını hatırlıyorum."

Bu sözler üzerine Ethan'ın gözleri kan çanağına döndü. Nora'ya çılgına dönmüş bir hayvan gibi baktı.

"Demek sensin!"

Nora şokun etkisiyle sarsıldı, tüm öfkesi acı dolu bir yaraya dönüştü. Yıllarca Rosalyn'in adı yasakken, onu bir cümlenin gücüyle mahkum etti. Sesi çatladı. "Çünkü Rosalyn'e benziyor, ona mı inanıyorsun?

Rosalyn on yıldır ölü!"

Tokat bir silah sesi gibi çınladı.

Ethan'ın avucu, Nora'yı yere serdi, kafası metal kapıya çarptı ve boş bir yankı yaptı. Darbe, ona ait olan her bir gurur kırıntısını parçaladı.

Ethan, ne kadar şiddetli kavga etseler de ona asla el kaldırmamıştı.

Bugün, sadece vahşi bir suçlamayla bunu yaptı.

Nora, yerde kıvrıldı, acı gücünü çekip aldı, bilinci kayboluyordu.

Siren seslerini duydu ve sisler içinde geçmişi hatırladı.

Ethan ve o birlikte büyümüşlerdi.

Ethan, Stanley ailesi tarafından varis olarak yetiştirilen, parlak ve göz kamaştırıcı biriydi, oysa Nora, üvey annesi tarafından büyütülmüş, şımarık ve saf bir kızdı.

O zamanlar Ethan'ı soğuk ve sıkıcı buluyordu.

Bir kaçırılma olayı her şeyi değiştirdi.

Kaçıranlar onları tehdit ederken, Nora korkuyla ağladı ama Ethan sakin kaldı, hatta onu teselli etti. "Korkma. Buradan çıkacağız."

Sonra onu sırtında taşıyarak dondurucu gecede rüzgardan korudu.

Bir kızın kalbi kolayca ateşlenirdi.

On sekizinci doğum gününde utangaçlığını yenip, el yapımı bir pasta ve aşk mektubu sundu.

Bir an için şaşırmış görünse de, mesafeli bir kibarlıkla yanıtladı. "Üzgünüm, zaten bir kız arkadaşım var."

Sözleri, gururunu yaraladı.

Yanında başka bir kızı hiç görmemişti; ona verdiği gülümsemenin eşsiz olduğuna inanmıştı.

Gözyaşları görüşünü bulanıklaştırdı, pasta yere devrildi. "Ethan, seni rahatsız etmeyeceğim. Beni uzaklaştırmak için bahaneler uydurma."

Ağlayarak kaçtı.

Haftalar süren araştırmalardan sonra, sonunda onun bahsettiği kızı gördü.

Kıskançlık içinde bile kabul etmek zorundaydı ki, Rosalyn Harper gülümsediğinde, gözlerinde yıldız ışığı birikiyor gibiydi.

Ethan ona, Nora'nın hiç almadığı bir şefkatle bakıyordu.

Nora'nın boğazı yandı; döndü ve sendeleyerek uzaklaştı.

Aşkını gömmeye hazırlanırken, Rosalyn üniversitenin çatısından atladı.

Kimisi depresyon dedi, kimisi aile yıkımı.

O günden beri Ethan hayalet gibi biriydi, yaşayan bir hayalet.

On yıl boyunca Nora onu sessizce takip etti, ilgilendi.

Stanley ailesi evlilik teklif ettiğinde, onun sadakatinin Ethan'ı etkilediğine inanarak kabul etti.

Düğünden sonra Ethan, mesafeli kaldı ama ona soyadının her ayrıcalığını verdi.

Kendine, onun sadece böyle biri olduğunu ve yanında kalabildiği sürece bunun yeterli olacağını söyledi.

Bir gecede her şey değişti. Buz gibi soğudu, nefretini açıkça gösterdi ve metreslerle dolup taştı.

Karşılık görmeden sevmek, Nora'nın içini kemirdi ve ısrarının değerinden şüphe etmeye başladı.

Şimdi, sağlık görevlileri onu sedyeye kaldırırken, Nora ağrıyan başını kaldırdı.

Ethan, beyazlar içindeki kadını kucaklamış, bir kez bile Nora'ya bakmamıştı.

Acı, her damara doldu ve karanlık sonunda onu ele geçirdi.