Memoria

“Ate! Tulungan mo ako!”

“Rix!”

“Ate! Please! Tulungan mo ako!”

“N...Natatakot ako, Bunso! Wala akong madadaanan! H...Hihingi ako ng tulong sa labas! Hintayin mo kami, okay? Basta, hintayin mo kami!”

“Mother! Please! Tulungan po ninyo ang kapatid ko sa loob! Iligtas po ninyo siya! Please po, Mother!”

“Huwag kang mag-alala, Maude. Maliligtas ang kapatid mo. Tutulungan siya ng mga bumbero. Pangako. Huwag ka nang umiyak.”

“Sir! May bata pa po sa loob! Tulungan ninyo siya!”

“Nabalot na ng apoy ang orphanage! Delikado na ang pumasok doon! Wala nang madadaanan!”

“P...Pero nasa loob pa po ang kapatid ko! Please po! Tulungan po ninyo siya!”

“Pasensya ka na talaga, Hija.”

____

“Labin-limang taon na pala ang lumipas,” bulong ni Maude sa hangin habang nakatitig sa malaking building ng kumpanya na puno ng bagong sasakyan sa loob. 

Ang lugar na ito ang pinagtayuan ng nasunog na orphanage na kinaroroonan nila Maude noon labinlimang taon na ang nakalipas. Pagkatapos kasi ng insidente ay may nagpatayo na ng building kaya bagong-bago na ang hitsura ng lugar. Gayunpaman, sariwa parin sa isip ni Maude na ang lugar na ito ang siyang dating kinaroroonan ng orphanage kaya tuwing napapadaan siya dito ay hindi niya maiwasang maalala ang malagim na nangyari sa nakaraan.

Sa nasunog na orphanage na ‘yon dinala sina Maude at ng kanyang kapatid na si Rix. Hirap na kasi ang magulang nila noon na buhayin pa sila kaya naisipan nilang dalhin na lamang ang magkapatid sa orphanage at kukuhanin na lang sakaling umayos na ang buhay nila ngunit gano’n naman ang nangyari sa bahay-ampunan.

Bumigat ang dibdib ni Maude dahil naalala na naman nito ang nangyari sa nakaraan. Ang kasalanang hindi niya naman intensyong gawin kaya gayon na lang ang inis niya sa sarili at kahit labinlimang taon na ang nakalipas ay hindi niya parin mapatawad ang sarili. 

Yumuko ito dahil hindi na nakayanan pa ng mga mata niya na tiisin ang mga luhang namumuo kaya tumulo na ang mga ito. 

Tumatakbo sa kanyang isipan ang mga pangyayari noon. Kung paano magmakaawa sa kanya ang nakakaawang kapatid na iligtas siya sa sunog ngunit iniwan niya lamang iyon dahil sa takot. 

Hindi naman iyon ang intensyon ni Maude. Balak niya lang humingi ng tulong sa labas ngunit ang nangyari ay pati ang mga bumbero ay naduwag nang sumugod sa apoy upang iligtas ang kapatid niya. 

Puno ng pagsisisi, inis at pighati ang puso ng dalaga. Kung hindi niya sana iniwan si Rix at gumawa siya ng paraan upang matulungan ito, sana ay buhay pa ang kapatid niya ngayon. Sana kasama niya iyon at sana hindi galit ang mga magulang niya sa kanya ngayon.

Hindi man tunay na kapatid  ni Maude si Rix ay mahal na mahal niya iyon kaso nabigo siya dahil hindi niya man lang siya nagawang iligtas. 

Napahawak ito ng madiin sa dibdib dahil sa matinding lumbay ngunit agad ding napahinto nang biglang tumunog ang kanyang cellphone na nakalagay sa bulsa ng pink jacket niya. Kinuha niya iyon at mabilis na sinagot ang tawag.

“Hello Mr. Flores?” Pinunas niya ang mga luha at inayos ang sarili.

“Ayoko sanang sabihin ito sa’yo, Maude, pero pasensya na. Wala na pala silang bakante sa kumpanya.” Nahimigan ni Maude ang awa sa boses ng matanda. Kahit pa hindi siya kita ni Maude ay ramdam niya ang pagsimangot nito sa kabilang linya.

Humugot na lang ng malalim na hininga ang dalaga. Umasa na naman ito. Akala niya ay magkakaroon na siya ng trabaho. Tila sigurado pa naman noon si Mr. Flores nang sabihin niya kay Maude ang tungkol sa bakanteng trabaho pero wala na naman pala.

Isang mapait na ngiti ang nabuo sa kanyang labi bago siya tumingin sa kawalan. “Ayos lang po. Maraming salamat po.”

“Makakahanap ka rin, Hija. Huwag ka lang mawalan ng pag-asa. Goodluck!” pagpapagaan ng matanda sa damdamin ni Maude.

“Opo. Maraming salamat po ulit.” Pinutol na nito ang tawag. Nakasimangot parin ang dalaga na ibinulsa ang selpon pati ang kamay sa bulsa ng hoodie jacket niya, pagkatapos ay muling tinignan ang malaking building bago malaya nang naglakad.