Hidden Agenda of Natalie

Savannah's Pov:

Nasa harap pa lang ako ng gate namin ay hindi na maganda ang pakiramdam ko. Tila nasagot ko kung bakit ganito ang nararamdaman ko nang makita ko ang kotse ng tatay ko.

"Kanina pa ba siya nandyan?" tanong ko sa guard namin. Alanganin naman itong tumango.

Napabuntong-hininga naman ako bago ko tinuloy ang pagpasok sa bahay.

"Everleigh!" sigaw ng tatay kong kanina pa ata ako inaantay. Ang sakit niya talaga sa tenga.

I just look at him. Hinihintay ang susunod niya pang sasabihin.

"Ano bang plano mo sa buhay mo? Pinapahiya mo ang sarili mo, pati na rin ang apelyidong dala-dala mo," galit na sabi niya. Kung makapag-react akala mo naman first time lang nangyari 'to.

Ano nga ulit ang sabi niya? Pinapahiya? Ako pa talaga ang nagpapahiya sa apelyido niya? Ayoko rin naman maging apelyido ang apelyido niya. Nagiging magkatunog ang buong pangalan namin ng babaeng 'yun.

"Bakit ka ba nagagalit? Malay ba ng mga tao diyan na ikaw ang tatay ko. Malay ba nila na anak ako ng isang babaerong bussiness man? Ayoko din naman ipagkalat kahit pwede ko namang gawin iyon," inis na saad ko.

"How dare you! Anong karapatan mong lumaban sa akin, anak lang kita," saad niya sabay duro sa mukha ko. Nandyan na naman siya sa paborito niyang linya.

"Whatever Dad! Akyat na ako sa kwarto," walang galang kong sabi at tinalikuran siya.

Dumaan muna ako sa kusina, naabutan ko yung nanay ko na umiiyak.

"Nak, bakit ka naman kasi nakipag-away ulit? Look at your beautiful face, may galos na naman," nag-aalalang saad ng nanay ko.

Hindi ko alam isasagot ko, iba ako kay papa at iba ako kay mama. Tiningnan niya lang ako at nakipagtitigan na lang din ako sa kanya.

Bumuntong-hininga muna siya bago nagsalita ulit.

"Okay, pumunta kana muna sa kwarto. Maligo ka at susunod ako para gamutin yang sugat mo," sabi niya at sinunod ko naman siya.

Pumasok ako sa kwarto ko at didiretso sana sa banyo nang may napansin ako.

"Hi," ngiting-ngiti niyang saad.

"What are you doing here, Baril?" tanong ko sa kanya.

Yung mga nakakapikon niyang ngiti ay bigla namang nawala at nag-pout pa talaga. Sipain ko kaya ang batang 'to?

"Ate naman, baril pa rin hanggang ngayon? I'm Gun, don't call me baril, nakakahiya pag may nakarinig na iba," sabi niya habang lumalapit sa akin at niyakap ako.

"Aray!" daing ko nang masagi niya ang isa sa mga sugat ko sa braso.

"Ayan kase, walang pinagbago," mapang-asar niyang saad at sinundot-sundot pa ang mga ito.

"Ano ba? Kung sipain kita palabas dito sa kwato ko?" banta ko sa kanya. Lumayo naman siya sa akin at bumalik sa pag-upo sa kama ko.

Hindi ko na muna naituloy ang pagligo dahil sa batang to.

"Bakit ka sumama dito?" tanong ko sa kanya.

"Bored ako sa bahay, lagi namang wala sila ate at kuya dun," sabi niya pa at tuluyan nang humiga sa kama ko.

"Porket wala ang ate at kuya mo, ako ang pinupurwisyo mo?" kunwaring galit na saad ko.

"Ate naman, minsan na nga lang kita makita, magmamaldita ka pa," maktol niya. Natawa naman ako sa inasta niya.

"Okay lang naman na pumunta ka dito. Ang mali mo lang ay, may guest room naman at dito ka pa sa kwarto ko tumambay," saad ko at tumayo na dahil napagdesisyunan ko nang maligo. Feeling ko kasi anytime mahihilo na ako, mabagok pa ako sa banyo, ikamatay ko pa.

"I'm your little brother, bawal na ba ako dito? Dati naman pwede ah," sabi niya.

"Half-brother Gun, half-brother," walang gana kong sabi. Natahimik naman siya kaya tuluyan na akong pumasok sa banyo.

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Hindi naman malala ang sugat ko, hindi naman ako gangster kaya mild lang yung sapakan kanina.