My Prince Nightmare

Maya’t mayang sinusulyapan ni Nadia ang white gold niyang wristwatch. Dalawang oras nang delayed ang flight na hinihintay niya mula sa San Francisco. Marami nang oras ang nasasayang sa kanya. She was bored to death. Maraming mas importanteng kailangang gawin kaysa ang tumunganga sa airport.

Kumakalam na ang sikmura niya. Mula sa meeting kanina bago mag-lunch ay tumuloy na siya sa airport. She didn’t bother with lunch. Traffic papunta sa airport at ayaw niyang magkasalisi sila ng susunduin niya. Mahigpit ang bilin sa kanya na hindi siya dapat masalisihin ng susunduin niya.

“Sana pala nag-drive thru muna ako sa Jollibee at nag-take out ng cheeseburger meal. Mababaliw na ako sa gutom. Ang tagal naman lumabas ng departure no’n,” sabi niya at tiningnan ang relo. Magtatatlong oras na siya sa arrival area. Kanina pa dumating ang eroplano pero wala pa rin ang lalaki.

Nag-ring ang cellphone niya. Dali-dali niyang sinagot iyon nang makita na ang boss niyang si Felipe ang tumatawag. “Hello, Sir!”

“Nadia, kasama mo na ba ang anak ko?”

Ito ang presidente at CEO ng Deogracias Furniture, isang malaking kompanya na nagma-manufacture ng mga office and home furniture. Executive assistant siya ng lalaki. She was only twenty-four years old but so much is expected from her. Sa naturang kompanya siya nag-parttime job at kalaunan ay ginawang scholar. Kaya todo-todo ang dedikasyon niya sa kompanya. Kasama na doon ang overtime na walang bayad minsan, di nakakakain sa oras at ngayon naman ay kailangan niyang maghintay sa arrival area ng Ninoy Aquino International Airport para sunduin ang nag-iisang anak nito na si Jameson.

“Not yet, Sir. Dalawang oras na pong delayed ang flight niya. Kalalapag pa lang po ng eroplano. I just have to wait for him.”

Narinig niya ang malalim nitong paghinga sa kabilang linya. Nasa America ito at nagpapahinga. Natuklasan na may problema ito sa puso. Kailangan nitong umalis muna ng Pilipinas para takasan ang malaking kompanya nito. At ginagawa niya ang lahat para lang matulungan ito.

“You might find a hard time dealing with my son. Kung hindi lang dahil sa pakiusap ng kapatid ko, hindi uuwi si Jameson diyan at di niya ikokonsidera na hawakan ang kompanya. He is stubborn.”

“I survived men who are usually hard to deal with,” she answered confidently.

Humalakhak ito. “Ako ba ang tinutukoy mo? I am different. Mahal na mahal ko lang ang trabaho ko, hija. Jameson is in a different league.”

Jameson Deogracias, the only son of Don Felipe Deogracias. He was twenty-seven years old, handsome and the happy-go-lucky type. He had a degree in Business Management but he preferred being a bum. YOLO daw ang motto nito sa buhay at kung saan-saang parte ng mundo nagpupunta para maghanap ng thrill.

Naalala niya ang pictures ng lalaki sa social media account nito kung saan may kasama itong babae sa isang beach party pero nakatitig ang mga mata nito sa camera. Sa nang-aakit pa lang nitong ngiti at sa pilyong kislap sa mga mata nito, wala sa itsura nito ang magseseryoso sa buhay. Laro lang ang lahat dito. Hindi ito ang magiging achiever balang-araw. He was just mediocre. Malayong-malayo sa ama nito na sa edad na tatlumpu’t dalawa ay naitayo na ang Deogracias Furniture.

“I will make sure that he will take the company seriously,” Nadia assured her boss. Umaasa si Don Felipe na baka dahil di nalalayo ang edad niya kay Jameson ay magkakasundo sila at mas pakikinggan siya nito.

“That’s why I trust you, hija. Ang mga katulad mo ang dapat na tularan ng anak ko. Matapos ang lahat ng pinagdaanan mo para umangat, sigurado ako na mai-inspire sa iyo ang anak ko. Na ang buhay di pwedeng puro pasarap lang.”

Galing siya sa broken family. Isang martir na elementary school teacher ang nanay niya at ang tatay naman niya ay sumama sa ibang mas mayamang babae noong sampung taong gulang siya. Mag-isa siyang itinaguyod ng nanay niya. At dahil doon, maaga siyang natutong lumaban sa buhay.

Habang nag-aaral ay nag-part-time job din siya sa Deogracias Furniture. Noong una ay sales assistant lang siya. Napansin ni Don Felipe ang potential niya. Kinuha siyang scholar. Mula sa tindahan, inilipat siya nito sa opisina.

Sa kabila ng batang edad, mabilis niyang natutunan ang pasikot-sikot sa kompanya. Siya din ang hinihingan ni Don Felipe ng opinion sa mga importanteng desisyon nito sa negosyo. Magaling daw kasi ang utak niya mula sa marketing strategy hanggang sa pagresolba sa mga problema sa field. Kaya naman habang nasa bakasyon ito, sa kanya nito iniwan ang pag-a-assist sa anak nito. Siya ang personal assistant ni Jameson.

Maya maya lang ay namataan na niya ang isang matangkad na lalaki na may malaking backpack. Matangkad ito. Bahagyang moreno ang balat at mukhang komportable sa bawat galaw nito. Nakasuot ito ng shades kaya maangas ang dating. At kahit na may kasabay pa itong foreigner, ito pa rin ang nangibabaw. Nakasuot ito ng white sando na nagpapakita ng lean biceps nito at pantalon na gula-gulanit. Mukha itong survivor ng isang trahedya.