Savaş Lordunun Muhteşem Ödülü

"Hmm… Alper…"

Sıkıca kapalı kapının arkasından gelen buğulu ses, Kayla Baran'ın elini kapıya vurmadan önce durdurdu.

Buz gibi suya batırılmış gibi, parmak uçlarından ta iç organlarına kadar bir ürperti hissetti.

Yıllarca süren evliliklerinde, o ve kocası Alper Baran hiçbir zaman yakınlık yaşamamışlardı.

Ama şimdi, odanın içinden gelen sesi duyunca, neler olup bittiğini gayet iyi anladı.

Nefesi kesildi, göğsünü bir inançsızlık pençesi gibi kemiriyordu. Alper—yapmazdı… hayır, yapamazdı.

Evlendiklerinde, Alper ona bir rahatsızlığı olduğunu itiraf etmişti—yakınlaşmayı imkânsız kılan bir şey. Bu yüzden içeridekinin o olduğuna inanmayı reddetti.

Kayla, titreyen elini şakağına bastırdı, kendini aksi yönde ikna etmeye çaresizce çalışıyordu. Fakat ardından gelen derin erkek inlemeleriyle birlikte, tutunduğu kırılgan teselli binlerce paramparça oldu.

O ses onundu. Çok iyi tanıyordu.

Bacakları titriyordu, sırtını destek için soğuk duvara yaslamıştı. Gözleri yaşlarla doldu, hıçkırıklarını bastırmak için elini ağzına götürdü ve gözyaşları sel gibi aktı.

Üç yıl önce, Alper'in araba kazası onu komada bıraktığında, Kayla kendini onun bakımına adamış, iki uzun yıl boyunca sarsılmaz bir bağlılıkla ona bakmıştı, sadece bir zamanlar onu bir kazadan kurtardığı için başkalarının alaylarını ve küçümseyici bakışlarını tamamen görmezden gelmişti.

Görünüşte sadece ona bakmış gibiydi, ama içten içe, mükemmel tıbbi becerisiyle onu tedavi ederek ölümün eşiğinden geri döndürmüştü. Onun uyandığı günü, elini saran o sıcaklığı, onunla evlenme ve onu sonsuza dek sevme sözünün ağırlığını hâlâ hatırlıyordu.

O gün kalbine kazınmıştı, tıpkı aralarında paylaştığını sandığı aşk gibi.

Onun için her şeyini feda etmiş, tüm kalbini ve ruhunu ona adamış, ilgili bir eş olmuştu. Ve yine de, karşılığında ne elde etmişti?

Kayla göğsünü tuttu, nefesi sığ ve düzensizdi, sanki kalbine bir bıçak saplanıyordu. Onun için yaptığı, feda ettiği her şey, acımasız bir şaka gibi geliyordu.

Bu kâbustan kaçmak için arkasını döndü, ama kapının öbür tarafından gelen sözler üzerine ayakları donup kaldı.

"Alper, bugün senin ve Kayla'nın evlilik yıldönümünüz," kadın alaycı bir endişeyle dolu sesiyle mırıldandı. "Muhtemelen şu anda evde oturmuş, sadık bir eş olarak seni bekliyor." Onunla birlikte olmak yerine benimle burada olman senin için kötü değil mi? Ya öğrenirse…"

"Merak etme, Elif. Sana daha önce söyledim, kalbimde sadece senin için yer var. Kayla ise sadece bir vekil. Ona asla dokunmadım!"

Alper'in sesi yumuşak, neredeyse şefkatliydi, ama sözleri soğuk ve acımasız bir hançer gibi vurdu.

Kayla daha fazla dayanamadı. Göğsü ihanetle yanıyordu ve titreyen elleriyle kapıyı gürültüyle açtı.

"Alper, neyi yanlış yaptım? Neden beni aldattın?"

Ani patlama Alper'i hareketin ortasında dondurdu.

Aceleyle bir palto kapıp hem kendi üzerine hem de yanındaki kadının üzerine geçirdi. Kaşları çatıldı, Kayla'ya baktıkça yüzünde bir rahatsızlık belirdi. "Burada ne işin var? Sana Baran Konağı'nda beklemeni söylememiş miydim?"

Kayla'nın dizleri zayıfladı. Onun kayıtsızlığı yüzüne bir tokat gibi çarptı.

Bu muydu? Artık numara bile yapmayacak mıydı?

Dudakları acı bir şekilde kıvrıldı, gözyaşları sel gibi akarken görüşünü bulanıklaştırdı. "Eğer gelmeseydim, bana ne kadar süre daha yalan söylemeyi planlıyordun?"

Alper hiçbir şey söylemedi. Aralarındaki sessizlik boğucuydu, onun rahatsızlığı o kadar açıktı ki, kadının kalan azıcık soğukkanlılığını da elinden aldı.

Yanındaki kadın sessizliği bozdu, konuşurken sesi titriyordu. "Alper'i suçlama. Bu benim hatam. Suçlanacak biri varsa, o benim."

Kayla'nın bakışları bu kadına kaydı. Yüzünde bir şey bir anısını tetikledi.

Ah, tabii. O, Alper'in çocukluk arkadaşı Elif Hivay'dı.

Evlendiklerinde Alper'in masasının üzerinde onun fotoğrafını bir kez görmüştü. Sonra, fotoğraf ortadan kayboldu ve Kayla aptalca onun ilerlediğini varsaymıştı.

Ama şimdi, kendisinin yerini alan kadına bakınca, ne kadar saf olduğunu fark etti.

Kayla, Elif'i görmezden geldi, dikkatini Alper'e odakladı. Sesi kısık çıktı, neredeyse duyulmazdı. "Benimle kalmak istemiyorsan, bunu söyleyebilirdin." Neden bunu yapıyorsun… neden yıldönümümüzde?"

Alper'in alaycı bakışı buz gibi kesti. "Humph, tamam!" Sesi küçümsemeyle doluydu. "Şimdi açık olalım. Boşanmak istiyorum. Baran Hanım pozisyonu baştan beri Elif'in olmalıydı."

Onun soğuk bakışlarıyla karşılaşırken, Kayla'nın kalbi acıyla burkuldu, ama sesi tuhaf bir şekilde sakin kaldı. "Tamam, o zaman boşanalım. Ama evlilik mallarının yarısını istiyorum. Bir kuruş eksik değil."

Alper'in ifadesi değişti ve Elif'in çenesi neredeyse düştü. Şaşkınlıkla birbirlerine baktılar, yüzlerinde inanmazlık ifadesi vardı.

Kayla, hiçbir şeyi olmayan yetim, Baran ailesinin servetinin yarısını talep etmeye nasıl cesaret edebilirdi?

Ne kadar saçma!

Elif hızla toparlandı, bakışlarını indirdi ve sahte bir sempati tonuyla konuştu. "Kayla, bu biraz adaletsiz değil mi? Alper aile işini yönetirken sen evde hayatını yaşadın. Baran ailesi sana her şeyi verdi — nasıl bu kadar açgözlü ve nankör olabilirsin? Lütfen, tüm Baran ailesini düşmanın haline getirme."

Kayla'nın dudakları küçümseyen bir şekilde kıvrıldı, gözleri keskin ve tavizsizdi. "Bir yuva yıkıcının bana adalet konusunda ders verme hakkı yok." Net olalım — izin istemiyorum. Bir açıklama yapıyorum. Ve bana güvenin, bu olay kamuoyuna yansırsa, zedelenecek olan benim itibarım olmayacak."

Sözleri bir kırbaç gibiydi, ikisini de anında susturdu. Onlara bir daha bakmadan arkasını döndü ve villadan hızla çıktı.

Soğuk gece havası yüzüne vurdu. Kayla telefonunu çıkardı, parmakları ekranın üzerinde duraksadı. Kısa bir tereddütten sonra, yıllardır aramadığı bir numarayı tuşladı.

Çağrı neredeyse anında bağlandı ve karşı taraftaki ses, zorlukla bastırabildiği bir heyecanla doluydu. "Kayla? Gerçekten sen misin? Sonunda beni hatırladın!"

"Evet," diye yanıtladı, sesi kararlıydı. "Alper'in özel villasının dışındayım. Beni almaya gelebilir misin? Sana adresi göndereceğim."

"Tabii ki! Hemen orada olurum."

On dakika içinde, birkaç lüks otomobilin önünde durmasıyla sessiz sokak motorların gürültüsüyle bozuldu.

Öndeki araç sorunsuz bir şekilde durdu ve sürücü araçtan indi. Tanıdık yüzü görünce, Kayla yoğun bir ironi duygusu hissetti.

Yıllarca gerçek benliğini gömmüş, kendisini hak etmeyen bir adamı desteklemek için gölgelere çekilmişti.

Ne kadar gülünç!

Ama artık perde kalkmıştı ve hayatını geri kazanmak için henüz çok geç değildi.

"Kayla," dedi Galip, Kayla'nın astı, sesinde kaygı vardı, yanına yaklaşırken. "Ne oldu? Neden ağlıyorsun?"

Aceleyle yanına gitti, yüzündeki gözyaşı izlerini görünce gözleri şok içinde büyüdü.

Kayla kadar direngen birinin… ağladığını görmek?

Kayla'nın yüzü sakin kaldı, elini gözyaşlarının kalıntılarını silerken sesi sabit bir şekilde çıktı, "Bir şey değil. Sadece o pislikten boşanmaya karar verdim."

"Boşanmak mı?" Galip dona kaldı, kelimenin ağırlığı ona yıldırım gibi çarptı. Olanları anlaması biraz zaman aldıktan sonra yüzünde geniş bir gülümseme belirdi, ardından da içten bir kahkaha attı. "Harika, Kayla! Sonunda gerçeği gördün! Gerçek kendine hoş geldin!"