Gözlerinde Cehennem, Öpüşünde Cennet

Ayşe Yıldırım, gün doğmadan hemen önce otelin 1205 numaralı odasından sendeleyerek çıktı; saçları darmadağınık, ruju dağılmıştı ve uyuşmuş parmaklarıyla ayakkabılarını güçlükle tutuyordu.

Şirket tatilinden hemen önce hayatı altüst olmuştu—erkek arkadaşını başka bir kadınla suçüstü yakalamıştı. Kırık bir kalp ve arka arkaya içtiği iki tekiladan sonra yanlış koridora sapmış, farkında olmadan kendini bambaşka bir odada bulmuştu.

Kapıdan içeri adım atar atmaz, içeride bir adam gördü. Ayşe geri çekilmeye yeltendi, fakat bacakları onu taşımadı ve doğrudan adamın kollarına yığıldı.

Adam şaşkınlıkla donakaldı. Bir an için yalnızca şaşkın bir mırıltı duyuldu; ardından adam nazikçe Ayşe'nin yüzünü kaldırdı ve dudaklarını onun dudaklarına bastırdı.

Ayşe onu itmek istedi; ancak dudakları çenesinin çizgisi boyunca gezinirken ve avuçlarının altında adamın güçlü kalp atışı yankılanırken, içkinin ve kederin etkisi duyularını bulandırdı. Ayşe, iradesinin parmaklarının arasından kayıp gittiğini hissederken, çaresizce onun sıcaklığına teslim oldu.

Adam belini sıkıca kavrayıp kendine çektiği anda, her şey bir anda kontrolden çıkmıştı..

..

Sevişme bittiğinde, pişmanlık Ayşe'yi keskin ve acı bir dalga gibi çarptı. Elinden geldiğince sessizce odadan süzüldü; sinirleri darmadağın olmuştu.

Kapının üzerindeki parlak numaraya baktı ve o an geceyi Ahmet Aksoy'un odasında geçirdiğini fark etti. O, departmanın genel müdürüydü.

Ayşe'nin dudaklarından derin bir nefes çıktı ve içini tuhaf bir rahatlama kapladı.

Ahmet'in çapkınlığı dillere destandı—eski sevgililerinin listesi neredeyse küçük bir telefon rehberini dolduracak kadar uzundu. Onunla yaşanan tek gecelik bir kaçamak büyük ihtimalle hiçbir anlam ifade etmeyecekti; muhtemelen Ayşe'yi bile hatırlamayacaktı, özellikle de oda tamamen karanlıkken.

Bu olayı geride bırakmaya ve sanki aralarında hiçbir şey yaşanmamış gibi davranmaya karar verdi.

Olanların izlerini silmeye çalışarak kendi odasına döndü; buharla dolu bir duşun altında uzun süre kaldı, ardından boynundaki dağınık öpücük izlerini gizlemek için yüksek yakalı bir kazak geçirdi.

Daha giyinmesini bile tamamlamadan, her zamanki gibi abartılı davranan iş arkadaşı Deniz Demir kapıyı yumruklamaya başladı. "Ayşe! Aç kapıyı! Büyük bir şey oldu—çabuk!"

Ayşe'nin kalbi bir anlığına duracak gibi oldu. İçini aniden yoğun bir korku kapladı.

Ahmet'le geçirdiği gece çoktan ortaya çıkmış olabilir miydi? Güneş henüz doğmamıştı bile.

Ahmet, Doruk Grubu'nda üst düzey bir konuma sahipti; o ise istemeden bulaştığı bu karmaşanın ortasında sıradan bir stajyerdi.

Eğer bu duyulursa Ahmet muhtemelen bir gece bile uykusuz kalmazdı—zaten kadınlarla olan maceralarıyla tanınırdı ve gittiği her yerde söylentiler bırakırdı. Ama onun için sonuçlar yıkıcı olurdu. Bir stajyerin kıdemli bir yöneticiyle ilişki yaşaması mı? Kariyeri başlamadan biterdi.

Ellerinin titrediğini hissederek kapıyı araladı.

Deniz heyecanla içeri daldı; Ayşe'nin solgun yüzünü ve gergin, güvensiz duruşunu fark bile etmedi.

"Hadi! Benimle gelmelisin—bir tahmin et kim burada? Şirketin en gözde adamı! Bay Karahan gerçekten buraya geldi!"

Meğer bütün telaş bunun içindi. En azından şimdilik sırrı güvendeydi.

Deniz konuşmayı sürdürürken Ayşe'nin gerginliği yavaş yavaş azaldı ve birlikte otelin kalabalık açık büfesine doğru yürüdüler.

Mehmet Karahan—şirketin gizemli CEO'su—Ayşe'nin karşısına hayatında sadece bir kez çıkmıştı; o da iş görüşmesinde. Yine de onu unutmak imkansızdı. Tehlikeli derecede yakışıklıydı; tek kelime etmeden bile bulunduğu odayı etkisi altına alabilecek türden bir adamdı.

Mehmet, şirketi sıfırdan kurmuş ve yalnızca yedi yıl içinde sektörde dev bir güç haline getirmişti.

Röportaj sırasında neredeyse hiç gülümsememiş, yüzündeki ifade tamamen iş ciddiyetiyle dolu olmuştu; ama yine de Ayşe ondan etkilenmişti. Ayşe içten içe ona "ulaşılamaz aşkım" diye bir lakap takmıştı.

İşte oradaydı; pencerenin yanında dimdik duruyor, sanki güneş ışığı onu kalabalığın içinden özellikle seçip aydınlatıyormuş gibiydi.

Öyle şık ve kendinden emindi ki, Ayşe istemeden de olsa ona bakakaldı.

Odadaki kadınların çoğu Mehmet'e yakın bir yer kapmaya çalışıyor, aralarında fısıldaşıp utangaç bakışlar atıyordu.

"Bay Karahan inanılmaz derecede yakışıklı!" "Şimdi fark ettim—

boynunda bir öpücük izi var! Acaba dün gece hangi kız onu kaptı?"

Yan masadan gelen "öpücük izi" sözleri Ayşe'nin refleksle yakasını yukarı çekmesine neden oldu. Mehmet'i görmenin verdiği heyecan bir anda sönüp gitti; dün geceki düşüncesiz davranışını hatırlayınca içi burkuldu.

Bu sırada Deniz, o öpücük izinin arkasındaki hikâyeyi öğrenmek için neredeyse sabırsızlanıyordu; fakat Ayşe'nin bunu merak edecek hali bile yoktu.

Tam o sırada Ahmet her zamanki kendinden emin yürüyüşüyle içeri girdi ve Mehmet'in tam karşısındaki sandalyeye oturdu.

"Pekâlâ, iyi bir uyku çektin mi?" diye sordu, dudaklarında alaycı bir gülümseme belirdi.

Mehmet kahvaltısını ağır ağır yaparken dudaklarının kenarı bastırılmış bir eğlenceyle hafifçe kıvrıldı. Bakışları odayı dolaşırken bir an Ayşe'ye takıldı; gözlerinde sessiz bir muziplik parladı.

"Fena değildi," diye yanıtladı, yüzünde kendinden emin bir gülümseme oluştu.

Ayşe, Mehmet'in bakışlarının ağırlığını anında üzerinde hissetti. Utanarak tabağına eğildi ve kalabalığın içinde kaybolmaya çalışır gibi yüzünü eliyle gizledi.

Ahmet homurdandı, sesini dramatik bir fısıltıya indirerek, "Odamı kapmışsın! Bahse girerim kral gibi uyudun, ben ise dün gece bir yer bulmak için koridorlarda dolandım. Biraz da bana acı, olur mu?"

Doruk Grubu'ndaki herkes otelde konakladığı için neredeyse tüm odalar dolmuştu. Mehmet'in son anda tatile katılması, Ahmet'in departman müdürü olarak en iyi süiti ona bırakmak zorunda kalması anlamına geliyordu.

Mehmet kayıtsız bir ifadeyle yanıt verdi. "Sana ileride bir zam yapılmasını sağlayacağım."

Ahmet'in morali bir anda yükseldi; yüzüne geniş bir memnuniyet ifadesi yayıldı.