Tercihinin Tuzağında

Yarım aylık soğuk savaşımızın bir noktasında, ben, Claire Parker, Daniel Carter'ın takım elbisesinin cebinde bir kürtaj prosedür fişi buldum.

Hastanın adı, Daniel'in çocukluğundan beri şefkatle koruduğu o kırılgan küçük çocukluk aşkı Sophie Bennett'e aitti.

Kağıdı sakince katladım ve bulduğum yere geri koydum.

Daniel hemen benim hareketimi fark etti ve bakışları bir an duruldu. Dikiz aynasından bana baktı, sesine bir teslimiyet tonu yerleşmişti.

"Şimdi neyi kuruyorsun kafanda? Sophie sadece hastanede bir arkadaşına eşlik ediyordu. Yanlışlıkla orada bırakmış."

Camdan dışarı döndüm ve hiçbir şey söylemedim.

Bu, Sophie'nin bana meydan okumasıydı, ama iş dünyasında rakiplerini acımasızca ezecek bir adam ona tamamen inanıyordu.

Arabanın içindeki sessizlik boğucu bir hal aldı, ta ki Daniel sonunda lüks bir mücevher mağazasının önünde durana kadar.

Saçlarımı alışılmış bir rahatlıkla karıştırarak, şefkatli ve hoşgörülü bir tonla konuştu.

"Hadi, bir yüzük seç. Doğum günün de gelecek ay, evliliğimizi de aradan çıkarırız."

Dudaklarımı ısırdım, gözyaşlarım sessizce elime damladı.

O hâlâ bilmiyordu ki, gelecek ayı görecek kadar uzun yaşamayacaktım..

.....

"Bu pembe elmas, Sophie'nin ten rengine mükemmel uyum sağlar. Lütfen onu çıkarıp bana gösterin."

Daniel'in sesi VIP salonunda yankılandı, sanki bu dünyanın en doğal şeyiymiş gibi, en ufak bir tereddüt olmadan.

Kanepeye rahatça yayılmıştı, uzun parmakları cam vitrine hafifçe vuruyordu.

Satış danışmanı bir an donakaldı, bakışları utangaç bir şekilde onunla benim aramda gidip geldi.

"Beyefendi, bu pembe elmas, bizim imza parçalarımızdan biri. Genelde nişan yüzüğü olarak satın alınır. Bu parçayı görmek istediğinizden emin misiniz?"

Daniel hafifçe kaşlarını çattı, sesine sabırsızlık karıştı.

"Çıkarın. Sophie'nin gelecek hafta bir yardım galası var. Elbisesi, havasını tamamlayacak güçlü bir şeye ihtiyaç duyuyor."

Bunu o kadar rahat söyledi ki. O kadar sıradan bir şekilde.

Yanında sessizce oturuyordum ki, aniden midemde şiddetli bir kramp hissettim.

İçgüdüsel olarak öne eğildim, elbisemin kumaşını tutarak alnımdan soğuk terler süzüldü.

Daniel hemen fark etti ve bana baktı.

Gözleri yüzümde iki saniye durduktan sonra iç çekti.

"Claire, yine mi canını sıkıyorsun?"

Gevşek saç tellerimi kulağımın arkasına dikkatlice yerleştirirken, sesi çaresizlikle doluydu.

"Sana bunu daha önce söylememiş miydim? Gelecek ay evleniyoruz. Sophie benim için küçük bir kız kardeş gibi. Her zaman kırılgandı ve son zamanlarda bazı zor şeyler yaşadı."

Duraksadı, o kürtaj fişinin ardındaki gerçeği ustalıkla gömerek.

"Onunla ekstra ilgilenmek tamamen doğal. Zaten Bayan Carter olmak üzeresin. Biraz daha anlayışlı olamaz mısın?"

Ona baktım, yüzündeki kendinden emin ifadeye.

Beni asla terk etmeyeceğimden emindi. Bayan Carter unvanının, ne yaparsa yapsın kalmam için yeterli olduğundan emindi.

"Tamam," zayıf sesimin cevap verdiğini duydum.

Daniel memnuniyetle gülümsedi ve yanağımı hafifçe çimdikledi.

"İşte böyle. Hadi, oradaki sade yüzüklerden birini seç."

En sıradan vitrin tezgahını işaret etti, köşeye sıkışmış bir yeri.

"Zaten sürekli ev işleri yapıyorsun. Fazla gösterişli bir şey çizilir. Sana en çok sade bir yüzük yakışır."

Konuşmasını bitirir bitirmez, tekrar arkasını döndü ve satış danışmanının milyonlarca değerindeki pembe elması paketlemesini izlemeye odaklandı.

Ayağa kalktım. Midemdeki ağrı bacaklarımı zayıf hissettirdi, ama yine de kendimi sade yüzüklerin sergilendiği tezgaha doğru yürümeye zorladım.

Satış danışmanı dikkatlice vitrin içindeki en ucuz platin halkayı çıkardı.

"Parker Hanım, bu boyu deneyin."

Yüzüğü parmağıma taktım. Neredeyse bir beden büyük geldi, gevşek bir şekilde duruyordu.

Kemoterapi ve haftalarca neredeyse hiçbir şey yiyememekten parmaklarım incelmişti.

"Biraz bol," diye yavaşça söyledim.

Bunu duyan Daniel yanımıza geldi. Hiç bakma zahmetine bile girmeden doğrudan danışmana konuştu. "Bunu alıyoruz. Birine yeniden boyutlandırmasını söyleyin ve sonra gönderin."

Kısa bir duraksamadan sonra, rahat bir şekilde ekledi. "Resmi olarak evlendikten sonra sana daha iyisini alırım."

Siyah kartını çıkardı ve şifre girmeye bile üşenerek yüz tanıma ile ödeme yaptı.

Mücevher mağazasından çıktığımızda, dışarıda rüzgar şiddetlenmişti.

Daniel pembe elmas kutusunu dikkatlice ceketinin iç cebine yerleştirdi.

Sonra sade yüzük içeren küçük çantayı elime sıkıştırdı. "Tut bunu. Doğum gününde bunu telafi edeceğim."

Parmak uçları buz gibi elimle temas ettiğinde yarım saniye durakladı, ama hiçbir şey söylemedi.

Bana düzgün bir yüzük kutusu almayı bile düşünmemişti.

Kağıt çantayı sıkıca kavradım, içindeki metal halka avucuma acı vererek bastı.

"Teşekkür ederim," diye mırıldandım.

Daniel kolunu omuzlarıma sardı ve beni arabaya doğru yönlendirdi.

"Bu gece akşam yemeğinde ne yemek istersin? Sırf seninle vakit geçirmek için iş yemeğimi iptal ettim."

Sesinde, bana bir lütuf veriyormuş gibi bir üstünlük havası vardı.

Pencereden geçen şehir ışıklarına bakarken, boğazımda keskin bir kan tadı aniden yükseldi.

"Her şey olur." Kan tadını yutkunarak geri gönderdim ve gözlerimi sessizce kapattım.