İhanete Uğrayan Eşin Muhteşem Geri Dönüşü

Ben Aylin'dim; çocukken kaybettiğim varlıklı ailesine nihayet kavuşmuş bir asistan doktordum. Beni seven ebeveynlerim ve yakışıklı, başarılı bir nişanlım vardı. Güvendeydim. Seviliyordum. Mükemmel, kırılgan bir yalandı.

Yalan, bir salı günü nişanlım Kerem'in yönetim kurulu toplantısında olmadığını, beş yıl önce bana iftira atmaya çalıştıktan sonra sinir krizi geçirdiği söylenen kadın olan Ceyda ile görkemli bir malikanede olduğunu keşfettiğimde paramparça oldu.

Rezil falan olmamıştı; ışıl ışıldı ve Kerem'in kollarında kıkırdayan küçük bir erkek çocuğunu, Can'ı tutuyordu.

Konuşmalarına kulak misafiri oldum: Can onların oğluydu ve ben yalnızca bir "yer tutucu"ydum; Kerem'in ailemin bağlantılarına artık ihtiyacı kalmayana kadar bir amaca giden araçtım. Ailem olan Doğanlar da bu işin içindeydi; Ceyda'nın lüks hayatını ve onların gizli ailesini finanse ediyorlardı.

Tüm gerçekliğim—beni seven ebeveynler, sadık nişanlı, bulduğumu sandığım güvenlik—özenle inşa edilmiş bir sahneydi ve ben başrolü oynayan aptaldım. Kerem'in gerçek ailesinin yanında dururken bana mesajla attığı o sıradan yalan son darbe oldu: "Toplantıdan yeni çıktım. Çok yorucuydu. Seni özledim. Evde görüşürüz."

Zavallı olduğumu sandılar. Aptal olduğumu sandılar. Ne kadar yanıldıklarını anlamak üzerelerdi.

Bölüm 1

Beş yıl. Ceyda'nın gittiğini bana söyledikleri süre buydu. Tıp kariyerimi neredeyse mahveden bir hamleyle, şirket sırlarını sızdırdığım gerekçesiyle bana iftira atmaya çalıştıktan sonra sözde sinir krizi geçirmesinden bu yana beş yıl geçmişti. Nişanlım Kerem ve ailem olan Doğanlar, onun yardım alması için uzaklara gönderildiğine, rezil olduğuna ve hayatımızdan sonsuza dek çıkarıldığına dair bana güvence vermişlerdi.

Onlara inandım. Ben Aylin'dim; çocukken kaybettiğim varlıklı ailesine nihayet kavuşmuş bir asistan doktordum. Beni seven ebeveynlerim ve yakışıklı, başarılı bir nişanlım vardı. Güvendeydim. Seviliyordum. Mükemmel, kırılgan bir yalandı.

Yalan bir salı günü paramparça oldu.

Kerem'in yönetim kurulu toplantısında olması gerekiyordu. Bana, "Seni düşünüyorum. Uzun bir gece olacak. Beni bekleme," diye mesaj atmıştı.

Ama ona sürpriz yapmak istedim. Hastanedeki 36 saatlik yorucu nöbetimi yeni bitirmiştim ve en sevdiği paket yemekle onun ofis binası olan Şahin Biyomedikal'e sürdüm. Lobideki güvenlik görevlisi bana kibarca gülümsedi. "Kerem Bey yaklaşık bir saat önce ayrıldı, Doktor Aylin."

Mideme soğuk bir düğüm oturdu. Telefonunu aradım. Bir kez çaldı, ardından sesli mesaja yönlendirildi. Arabasındaki takip cihazını denedim; bunu daha önce sadece bir kez, devasa bir otoparkta arabayı nereye park ettiğini unuttuğunda kullanmıştım. Telefonumun ekranındaki parlayan nokta her zamanki güzergâhlarının yakınında bile değildi. Şehrin diğer tarafındaki kapalı bir siteye, adını bile hiç duymadığım bir yere doğru ilerliyordu.

Ellerim direksiyonu sıkıca kavramış halde arabayı sürdüm. Midemdeki soğuk düğüm büyüdü, her milde daha da sıkıştı. Adres beni ışıkları pırıl pırıl yanan, müziği bakımlı bahçelere taşan modern ve görkemli bir malikaneye götürdü. Bir parti var gibi görünüyordu.

Arabayı sokağın aşağısına park edip eve doğru yürüdüm. Tavandan tabana kadar uzanan pencerelerden, hiçbir anlam veremediğim bir sahne gördüm. Ve sonra onu gördüm. Nişanlım Kerem'i. Takım elbiseli değildi. Rahat kıyafetler içindeydi, yüzünde rahatlamış bir gülümseme vardı.

Omuzlarında belki dört ya da beş yaşlarında küçük bir erkek çocuğu taşıyordu. Çocuk kıkırdıyor, küçük elleri Kerem'in koyu renk saçlarına dolanıyordu.

Ve sonra yanlarında duran, eli Kerem'in kolunda duran kadını gördüm.

Ceyda.

Rezil falan olmamıştı. Bir tedavi merkezinde değildi. İpek bir elbise giymiş, ışıl ışıldı ve her haliyle mutlu bir anne ve hayat arkadaşı gibi görünüyordu. Ürpererek hatırladığım bir sesle güldü ve Kerem'i yanağından öpmek için eğildi. Kerem başını çevirip onu öperek karşılık verdi; daha o sabah bana da yaptığı tanıdık, sevgi dolu bir hareketti.

Nefesim kesildi. Dünya ekseninden kaydı. Bedenim titreyerek büyük bir meşe ağacının gölgesine doğru sendeledim.

Hafifçe açık olan veranda kapısından seslerini duyabiliyordum.

"Can çok büyüyor," dedi Ceyda, sesinden memnuniyet akıyordu. "Her geçen gün sana daha çok benziyor."

"Annesinin cazibesine sahip," diye yanıtladı Kerem, sesi şimdiye kadar benim hiçbir zaman gerçekten görmediğimi fark ettiğim bir şefkatle sıcacıktı. Çocuğu, Can'ı omuzlarından indirip yere bıraktı.

"Aylin'in hiçbir şeyden şüphelenmediğinden emin misin?" diye sordu Ceyda, ses tonu hafifçe değişerek. "Bunu sürdürmek için beş yıl uzun bir süre."

"Hiçbir fikri yok," dedi Kerem, ciğerlerimdeki havayı çalan rahat bir acımasızlıkla. "Bir ailesi olduğu için o kadar minnettar ki ona ne söylesek inanır. Neredeyse acınası bir durum."

"Zavallı, acınası Aylin," diye alay etti Ceyda. "Hâlâ onunla evleneceğini sanıyor. Hâlâ Doğan anne ve babasının öz kızlarını benden daha çok sevdiğini sanıyor."

Kerem güldü. Hoş bir ses değildi. "Suçluluk duyuyorlar. Hepsi bu. Sana borçlu olduklarını biliyorlar. Hepimiz biliyoruz. Bu ev, bu hayat… senin 'yaşadıklarını' telafi etmek için yapabileceğimiz en küçük şey."

"Yaşadıklarını" derken eliyle tırnak işareti yaptı. Sinir krizi hikayesinin tamamı bir oyundan ibaretti. Hepsinin ortak olduğu bir yalan.

Bir mide bulantısı dalgası hissettim. Ailem. Onlar da bu işin içindeydi. Bu lüks hayatın, bu gizli ailenin parası onlardan geliyordu. Benim olması gereken Doğan servetinden.

Tüm gerçekliğim—beni seven ebeveynler, sadık nişanlı, koruyucu aile yanında geçen bir çocukluğun ardından nihayet bulduğumu sandığım güvenlik—özenle inşa edilmiş bir sahneydi. Ve ben, oyuncu kadrosunun geri kalanının perdenin arkasında bana güldüğünden habersiz, başrolü oynayan aptaldım.

Yavaşça geriledim, hareketlerim kaskatıydı. Arabama bindim, bedenim o kadar şiddetli titriyordu ki anahtarı kontakta neredeyse çeviremiyordum. Telefonum kucağımda titredi. Kerem'den bir mesajdı.

"Toplantıdan yeni çıktım. Çok yorucuydu. Seni özledim. Evde görüşürüz."

Gerçek ailesinin yanında dururken yazılan bu sıradan yalan son darbe oldu. Dünya sadece ekseninden kaymadı; etrafımda toz olup ufalandı.

Ortak dairemize doğru değil, kontrol edemeyecekleri bir geleceğe doğru uzaklaştım. Keder, göğsümü ezen fiziksel bir ağırlıktı. Ama onun altında, küçük ve sert bir kararlılık koru parlamaya başladı.

Zavallı olduğumu sandılar. Aptal olduğumu sandılar.

Ne kadar yanıldıklarını anlamak üzerelerdi.