Reddedilen Eşin Dönüşü: Beyaz Kurdun İntikamı

Ziyafette ölüyordum; sürü, üvey kız kardeşim Leyla'nın terfisini kutlarken ben siyah kan öksürüyordum.

Odanın diğer ucunda Alfa ve benim Kader Eşim olan Kaan, endişeli görünmüyordu. Rahatsız olmuş görünüyordu.

"Kes şunu Elif," sesi zihnimde yankılandı. "Dikkat çekmeye çalışan yalanlarınla bu geceyi mahvetme."

Ona yalvardım, bunun zehir olduğunu söyledim ama o sadece zemini kirletmeyeyim diye Sürü Konağı'nı terk etmemi emretti.

Kalbim kırık bir halde, aramızdaki bağı koparmak için herkesin önünde Bağ Koparma Töreni talep ettim ve ucuz bir motelde tek başıma ölmek üzere ayrıldım.

Ancak son nefesimi verdikten sonra gerçek ortaya çıktı.

Kaan'a, Leyla'nın on yıldır çayıma kurtboğan katarak beni zehirlediğini kanıtlayan tıbbi kayıtları gönderdim.

Katili koruduğunu ve gerçek eşini reddettiğini anlayınca kederden delirdi. Leyla'ya işkence etti ama pişmanlığı beni geri getiremedi.

Ya da o öyle sandı.

Ölümden sonraki yaşamda Ay Tanrıçası bana yansımamı gösterdi. Ben kurtsuz bir zayıf değildim.

Zehirle bastırılmış, hepsinin en nadiri ve en güçlüsü olan bir Beyaz Kurt'tum.

"Burada huzur içinde kalabilirsin," dedi Tanrıça. "Ya da geri dönebilirsin."

Benden çaldıkları hayata baktım. Hiç kullanamadığım güce baktım.

"Geri dönmek istiyorum," dedim. "Onun aşkı için değil. İntikam için."

Gözlerimi açtım ve hayatımda ilk kez kurdum kükredi.

Bölüm 1

Elif POV:

Ziyafet salonunun tepesindeki avize baş döndürücü bir şekilde dönüyordu; kristal ve ışıktan oluşan bir kaleydoskop gibi damarlarıma yayılan karanlıkla alay ediyordu. *Hava, kızarmış geyik eti kokusu, tasarım parfümler ve dönüşen kurtların ağır, misk kokulu feromonlarıyla boğulmuştu.* Başkaları için bu, yılın kutlamasıydı; sürünün gözdesi Leyla, Seçkin Savaşçı unvanına yeni terfi etmişti. Bana göreyse bir cenaze gibi hissettiriyordu.

Dudaklarıma bir peçete bastırarak öksürdüm. Peçeteyi çektiğimde, beyaz keten siyah lekelerle lekelenmişti. Bu sadece kan değildi. Çürümenin ta kendisiydi.

"Fazla vaktin kalmadı Elif," diye fısıldadı Sürü Doktoru, nabzımı kontrol etme bahanesiyle yaklaşarak. Gözleri soğuk, *profesyonel ve tamamen satın alınmıştı.* Ne de olsa babamın bordrosundaydı. "Kurtboğan iliğinde kireçlendi. İçsel Kurt'un... Onu artık duyamıyorum. Muhtemelen çoktan gitti."

İçsel Kurt'um. Bana rehberlik etmesi, beni koruması ve Dönüşüm geçirmemi sağlaması gereken ruh. Üvey kız kardeşim Leyla'nın 'durumum' için aldığımdan emin olduğu 'ilaç' tarafından bastırılmış, yıllardır sessiz kalmıştı.

Odanın diğer tarafına baktım. İşte oradaydı. Kaan.

Derisinin altındaki Alfa canavarının ölümcül gücünü gizleyemeyen özel dikim smokini içinde omuzları geniş, dik bir şekilde duruyordu. Leyla'nın söylediği bir şeye gülüyor, eli sahiplenici bir şekilde kızın bel çukurunda duruyordu.

Bu manzara içimi herhangi bir bıçaktan daha keskin bir şekilde parçaladı. Kaan, Kara Ay Sürüsü'nün Alfasıydı. Bölgedeki en güçlü kurttu. Ve o, benim Kader Eşimdi.

Ay Tanrıçası bizi ruh ruha eşleştirmişti. Ama o, kırık, kurtsuz bir Omega istemiyordu. Leyla gibi bir savaşçı istiyordu.

Gözlerimi kapattım ve zihnimle uzanarak Zihin Bağı'na bağlandım. Sürünün her üyesini birbirine bağlayan telepatik bir ağdı; genellikle engellediğim seslerin oluşturduğu bir uğultuydu. Yalnızca ona odaklandım.

*Kaan... lütfen,* diye ilettim, zihinsel sesim titriyordu. *Yardıma ihtiyacım var. Canım yanıyor. Sanırım ölüyorum.*

Odanın karşısında Kaan kaskatı kesildi. Gülüşü kesildi. Döndü, gözleri bana kilitlendi. *Bir şeyin parıltısı belirdi—endişe mi? içgüdü mü?—ardından rahatsızlıkla söndürüldü.*

*Kes şunu Elif,* sesi kafamın içinde yankılandı, granit gibi soğuk ve sertti. *Dikkat çekmeye çalışan yalanlarınla bu geceyi mahvetme.*

*Bu bir yalan değil,* diye yalvardım, aramızdaki bağ onun reddiyle titredikçe göğsümdeki acı daha da şiddetlendi. *Doktor dedi ki—*

*Sessizlik dedim!*

Zihinsel komut bana çarptı. Sadece konuşmamıştı; Alfa'nın Otoritesini kullanmıştı. Başımı aşağı eğmeye zorlayan, irademi ezen psişik bir ağırlıktı. Ancak ciğerlerimdeki fiziksel acı daha güçlüydü. Onu tutamadım.

Şiddetle öksürerek iki büklüm oldum. Koyu bir kan püskürtüsü lekesiz beyaz masa örtüsüne çarptı ve yere sıçradı.

Müzik durdu. Gevezelikler kesildi.

Kaan bir saniye içinde oradaydı. Yardım etmek için değil, bir fırtına bulutu gibi tepemde dikilmek için.

"Şarabı içtin mi?" diye hırladı, sesi sessiz salonda yankılanıyordu. "Zayıf insan bedeninin alkolü kaldıramayacağını biliyorsun. Şu rezilliğe bak."

"Bu... zehir," diye hırıldadım ona bakarak. "Kaan, kana bak. Siyah."

"O kırmızı şarap, *seni drama kraliçesi*," diye tükürürcesine söyledi.

"Ah hayır, Elif!" Leyla mükemmel, endişeli bir masumiyet maskesi takınmış yüzüyle onun yanında belirdi. Kaan'ın kolunu tuttu. "Yine aynısını yapıyor Kaan. Terfi aldığım için kıskanıyor. Ben ne zaman başarılı olsam o hep hastalanır."

*"Onu buradan çıkarın,"* diye hırladı annem Sevgi, Zihin Bağı üzerinden. Sesi beynimde tırtıklı bir bıçak gibiydi. *Seni saçından sürükleyerek dışarı atmadan önce kalk ve git. Aileyi rezil ediyorsun.*

Kaan'a baktım. Eşime. Beni her şeyin üstünde tutması gereken adama. Yerdeki kana, sonra da burnunda tek bir damla olan cilalı ayakkabılarına baktı.

Tiksinti. Tek gördüğüm buydu.

"Eğer öleceksen Elif," dedi Kaan, sesi alçak ve acımasızdı, "bunu başka bir yerde yap. Sürü Konağı'mı kirletme."

İçimde bir şey koptu. Bu bir kemik değildi. On sekiz yaşımdan beri tutunduğum son umut ipliğiydi.

Acı durmadı ama korku yok oldu. Yerini soğuk, içi boş bir uyuşukluk aldı.

Solgun tenime siyah toksini bulaştırarak elimin tersiyle ağzımı sildim. Ayağa kalktım. Bacaklarım titriyordu ama dizlerimi kilitledim.

"Haklısın Alfa," dedim yüksek sesle. Sesim pürüzlüydü ama salonda yayıldı. "Evinizi artık kirletmeyeceğim."

Bakışlarımı baş masada oturan ve sahneyi kaşlarını çatarak izleyen Yüce Kıdemli'ye çevirdim.

"Kıdemli," dedim. *"Bağ Koparma'yı istiyorum."*

Salonda nefesler tutuldu, bir fısıltı dalgası yayıldı. Bağ Koparma Töreni, bir Eş Bağı'nı zorla koparmak için yapılan kadim ve ızdırap dolu bir ritüeldi. Nadiren yapılırdı ve genellikle sadece eşlerden biri ağır bir suç işlediğinde uygulanırdı.

Kaan'ın gözleri faltaşı gibi açıldı, sonra kısılarak çizgi haline geldi. Parmaklarını morluklarla dolu tenime geçirerek kolumu tuttu.

*"Beni tehdit edebileceğini mi sanıyorsun?"* diye tısladı. "Bu küçük numaranın umurumda olacağını mı sanıyorsun? Blöf yapıyorsun."

"Blöf yapmıyorum," diye fısıldadım. "Gidiyorum."

"O zaman git!" diye kükredi Kaan. *Beni itti.*

*Kaygan zeminde dengemi kaybederek geriye doğru sendeledim.* Başım mermere çarptı.

"Defol!" Alfa Sesi'ni kullandı. "Yıkıl git!"

Zihnimden önce bedenim itaat etti. Leyla onun omzunun arkasından kıs kıs gülerken ben aşağılanmış, kırılmış bir halde geriye doğru emekledim.

Sallanarak ayağa kalktım. Ona bakmadım. Çıkışa baktım.

İçsel Kurt'um son bir acı dolu inilti çıkardı; mutlak bir çaresizliğin sesiydi bu ve ardından sessizliğe büründü. Bu kez sadece uyumadığını biliyordum. Gitmişti.