Vekalet Evlilik: Gizemli Kocam Bir Zengin

Düğün Günü, Kusursuz İntikamı

Kenan Soyer'i bir ara sokakta kanlar içinde buldum ve onu piyasaların kralı yaptım. Ona her şeyi öğrettim, bir imparatorluk verdim ve onu gizli kocam yaptım. O benim şaheserimdi. Sonra yeni influencer sevgilisi bana bir ses kaydı dinletti. Kendi ellerimle yarattığım o sesin bana "gardiyanım", "koltuk değneğim", "beni lağımdan çıkardığı için sahibi sanan o yaşlı karı" dediğini duydum. Ama bu sadece başlangıçtı. Ona verdiğim gücü aldı ve ölü doğan kızımız Umut'un anısına inşa ettiğimiz pediatrik onkoloji kliniğini yerle bir etmek için kullandı. Yıkıntının üzerine yeni sevgilisine hediye olarak lüks bir SPA merkezi inşa ediyordu. Hatta yüzüme karşı durup, "Belki de işe bu kadar takıntılı olmasaydın, Umut hala burada olurdu," dedi. Sıfırdan yarattığım adam, ölü çocuğumuz da dahil olmak üzere tüm geçmişimizi silmeye çalışıyordu. Beni yıkıp küllerim üzerinde yeni bir hayat kurabileceğini sandı. Bu yüzden bana düğün davetiyelerini gönderdiklerinde kabul ettim. Ne de olsa bir adamı tamamen yok etmeden önce ona mükemmel bir mutluluk günü yaşatmak önemlidir.

İstenmeyen, Durdurulamaz

On yıl boyunca yetiştirme yurdunda kaldıktan sonra, ailem sonunda beni buldu. Bunun gerçekleşen bir rüya olduğunu sanmıştım ama çok geçmeden yerimi öğrendim. Ben, mükemmel ikiz kardeşim Selin'in hayatının masraflarını karşılayan bir para makinesiydim; o ise gurur duydukları altın çocuklarıydı. Sahip olduğum tek iyi şey erkek arkadaşım Arda'ydı. Sonra, garsonluk yaptığım bir partide, ailemin onun ailesiyle yaptığı planları duydum. Arda'nın Selin'le evlenmesini ayarlıyorlardı; benim çok fazla yüküm olduğunu ve defolu mal olduğumu söylüyorlardı. Dakikalar sonra, herkesin önünde, Arda diz çöktü ve kız kardeşime evlenme teklif etti. Kalabalık alkışlarken, telefonum ondan gelen bir mesajla titredi: "Özür dilerim. Bitti." Eve döndüğümde onlarla yüzleştiğimde, gerçeği itiraf ettiler. Beni bulmak bir hataydı. Ben sadece başa çıkmaları gereken bir utanç kaynağıydım ve Arda'yı Selin'e vererek bana bir iyilik yapmışlardı. Beni susturmak için kız kardeşim kendini merdivenlerden aşağı attı ve onu ittiğimi haykırdı. Babam beni dövdü ve bir çöp gibi sokağa attı. Kaldırımda morluklar içinde yatarken, ailem gelen polise benim şiddet eğilimli bir saldırgan olduğumu söyledi. Beni silmek istiyorlardı ama daha yeni bir savaş başlattıklarını öğrenmek üzerelerdiler.

Altı Yıl İsimsiz Bir Koca

Altı yıldır, kağıt üzerinde Aras Demir'dim ama aslında kendi evimde görünmez bir hizmetçi, bir kum torbasıydım. Ailemi kurtarmak için zorla içine itildiğim bu çarpık evlilikte yaşıyordum. Sıradan gibi görünen bir günde, kırmızı şarap (onların yıl dönümlerini kutlarken kadeh tokuşturdukları o aynı pahalı şarap) mermer zeminde tuzla buz oldu. Bardağı, karım Veda'nın sevgilisi Kaan "kazara" devirmişti. "Temizle şunu," diye tısladı Veda, bana bakmaya tenezzül bile etmeden. Sonra da değerli zeminini çizmemem için ellerimi değil, gömleğimi kullanmamı emretti. O sırada Kaan sahte bir şefkatle mırıldanarak, erkek olmanın nasıl bir his olduğunu hatırlayıp hatırlamadığımı sordu. 2.190 gündür giydiğim o tanıdık aşağılanma pelerini, boğazıma dolandı. Beni bir kafes olarak gören karımdan ve onun zalim suç ortağından her gün bu işkenceye neden katlanıyordum? Sonra hastaneden gelen sessiz bir telefon görüşmesi, içime bir yumruk gibi oturdu: Babam ölüyordu ve son dileği beni özgür görmekti. Bu bir umut kıvılcımı değildi, daha keskin bir şeydi. Bu, bir isyandı.

Annenin Yakıp Yıktığı Dünya

Yedi yaşındaki oğlum Can, benim bütün dünyamdı. Gözlerinde uzak galaksilerin merakını taşıyan, kahkahaları hayatımızı dolduran hassas bir çocuktu. Ama bu neşenin altında sürekli bir korku yatıyordu: hayatını tehdit eden şiddetli fıstık alerjisi. Hafta sonları babası Mert'in dergi kapaklarındaki gibi mükemmel, özenle düzenlenmiş arka bahçesinde yapılan teslimatlar her zaman bıçak sırtında yürümek gibiydi. Kavurucu bir öğleden sonra, o kusursuz süs ağacının bir dalı koptu ve korkunç bir olaylar zincirini tetikledi. Mert, yeni sevgilisi Ceyda'nın gazına gelerek, Can'ı o zalim güneşin altında inatçı bir ağaç kütüğünü kazmaya zorladı. Bütün bunlar olurken Ceyda yakında bir şezlonga uzanmış, umursamazca fıstık yiyordu. Çok geçmeden Can nefesi kesilerek boğazını tutmaya başladı, yüzü kırmızı lekelerle kaplandı. Ben adrenalin iğnesini bulmak için çabalarken ve Mert'e 112'yi araması için çığlık atarken, Mert kolumu yakaladı ve "abarttığımı", panik yaptığımı söyleyerek beni engelledi. O beni tutarken değerli, acı dolu saniyeler akıp gitti ve sonunda biricik oğlum maviye dönmüş dudaklarıyla cansız bir şekilde yere yığıldı. O günün ilerleyen saatlerinde, Can morgda yatarken, Mert yeni doğacak bebeği için Ceyda'yla neşeyle bir cinsiyet partisi kutluyor, oğlumuzun ölümünü sadece bir "tatsızlık" olarak nitelendiriyordu. Sonra da Can'ın varlığını tamamen silmeye çalışarak en değerli oyuncağını, dedesinden kalma eski X-Wing'ini acımasızca çöpe attı. Benim kederim kanayan bir yaraydı, ama onun kalpsiz umursamazlığı, hemen kutlamalara başlaması ve Ceyda'nın soğuk zaferi hayal bile edilemez bir işkenceydi. Bir zamanlar her yiyecek etiketini kontrol eden adam, nasıl olur da oğlumun trajik ölümüne "tatsızlık" diyebilirdi? Sırf özgür kalabilmek için nasıl olur da herkesin önünde kendimi suçladığım aşağılayıcı bir özür videosu çekmeye zorlanabilirdim? Ama sonra, Mert'in anne babasının hizmetçisinin gizlice sakladığı arka bahçe kameralarından bir gözetim videosu ortaya çıktı. Video, Mert'in ölümcül eylemsizliğini, Ceyda'nın fıstıklarla kasıtlı kötülüğünü ve Ceyda'nın doğmamış çocuğunun aslında Mert'ten olmadığına dair şok edici yalanı gün yüzüne çıkardı. Şimdi, inkâr edilemez kanıtlarla donanmış bir şekilde, Can'ın çok sevdiği Uzay Günlüğü'nde bıraktığı hayallerin rehberliğinde, onun için adaleti aramaya hazırdım.

Alfımın Metresi, Oğlumun İşaretsiz Mezarı

Oğlumun ölümünün dördüncü yıldönümünde, ruhuna huzur bulması için bir ritüel gerçekleştirmek üzere Sürü Arşivi'ne gittim. Ama kayıtlar, aklımın almadığı bir gerçeği yüzüme vurdu. Eşim, Alfa Demir'in başka bir çocuğu vardı; deli bir takipçi olduğunu iddia ettiği dişi kurttan gizli bir oğlu. Kutsal zihin bağımız üzerinden bana yalan söyledi, acil bir sürü meselesi olduğunu iddia etti, ama ben onları gizli bir köşkte kahkahalar atarken buldum. O, metresi ve oğulları... mükemmel, mutlu bir aile. Kendi garajımda saklanırken, dünyamı başıma yıkan o konuşmaya kulak misafiri oldum. Oğlum nehre sadece kayıp düşmemişti. Yakınlardaki vahşi, umursamaz çiftleşmelerinin sesinden korkarak dehşet içinde kaçmıştı. Onların kaçamağı bebeğimi öldürmüştü. Bu dehşet üzerime çökerken, aşk için var olması gereken eş bağımız bir işkence aletine dönüştü. Benden sadece birkaç metre uzakta, arabanın içinde, saklandığım yerden onu tekrar alırken yaşadığı zevkin her saniyesini hissetmeye zorlandım. O ve annesi daha sonra bana iftira atıp beni istismarla suçladılar, oğlumun küllerini mezarından çıkartıp bir lağıma döktürdüler ve beni gümüş bir kırbaçla dövdükten sonra bir sürü vahşi Başıboş'un ortasında ölüme terk ettiler. Ama hayatta kaldım. Ve bir seçim yaptım. İntikam aramayacaktım. Unutuluşu arayacaktım. Yasak büyüyle uğraşan bir sürü buldum; zihnimi tamamen temizleyebilecek bir ritüel. Onu, oğlumuzu ve eski hayatıma dair her anıyı silecektim. Yeniden doğacaktım.

Beş Yıllık Aldatmaca, Ömürlük Bedel

Ben, yıllardır kayıp olan Karahan varisiydim. Çocukluğumun yetimhanelerde geçen karanlık günlerinden sonra nihayet evime, ailemin yanına dönmüştüm. Annemle babam bana tapıyordu, kocam Hakan beni el üstünde tutuyordu ve hayatımı mahvetmeye çalışan o kadın, Beren Aksoy, bir akıl hastanesine kapatılmıştı. Güvendeydim. Seviliyordum. Doğum günümde, kocam Hakan'a ofisinde bir sürpriz yapmaya karar verdim. Ama orada değildi. Onu şehrin öbür ucundaki özel bir sanat galerisinde buldum. Yanında Beren vardı. Beren bir klinikte falan değildi. Kocamın ve beş yaşındaki oğullarının yanında dururken göz kamaştırıcı bir güzellikteydi, kahkahalar atıyordu. Camın ardından Hakan'ın onu öpüşünü izledim. Tıpkı o sabah beni öptüğü gibi tanıdık, sevgi dolu bir öpücüktü. Sessizce yaklaştım ve konuşmalarını duydum. Benim doğum günü dileğim olan lunaparka gitme isteğim reddedilmişti, çünkü Hakan çoktan bütün parkı onların oğluna kiralamıştı. Oğlunun doğum günü, benimkiyle aynı gündü. "Bir ailesi olduğu için o kadar minnettar ki, ne söylesek inanır," dedi Hakan. Sesindeki zalimlik nefesimi kesti. "Neredeyse acınacak halde." Tüm gerçekliğim – bu gizli hayatı finanse eden sevgi dolu ailem, sadık kocam – beş yıllık koskoca bir yalandan ibaretti. Ben sadece sahnede tuttukları bir aptaldım. Telefonum titredi. Hakan'dan bir mesajdı. Gerçek ailesinin yanındayken göndermişti. "Toplantıdan yeni çıktım. Çok yorucuydu. Seni özledim." Bu sıradan yalan, son darbe oldu. Kontrol edebilecekleri zavallı, minnettar bir yetim olduğumu sanıyorlardı. Ne kadar fena yanıldıklarını öğrenmek üzerelerdi.

Muhteşem Eski Eşinin Sırları

"Aldatılmış kadının öfkesi cehennemden beterdir!" Brenda'nın Miguel'den boşandıktan sonra yaptığı ilk şey, onun ezeli rakibini baştan çıkarıp nişanlısı olmaktı. Brenda, yeni ilişkisini eski kocasına karşı koz olarak kullandı. Evliyken kendisine nasıl davrandığı yüzünden onun sinirlerini bozmaya özen gösteriyordu. Miguel, onun sürekli sataşmalarından nefes alacak zaman bulamadı. Her şeyiyle üzerine gelirken, gizli kimlikleri birbiri ardına açığa çıktı. Dünyanın en ünlü piyanisti mi? Ünlü Tasarımcı Elan mı? Ve ayrıca gizemli yatırımcı mı? Bir insan nasıl bu kadar mükemmel olabilir? İnanılmaz! Miguel, daha önce onun hakkında bunları bilmediğini öğrendiğinde şoktan küçük dilini yuttu. Brenda, her zaman düşündüğü gibi asalak biri değildi. Onun hayalindeki kadındı. Onu geri kazanabilir miydi? Miguel'in haberi olmadan, onu başka bir şok bekliyordu...

Ay Işığında Teklif

Basit bir asistan olarak, gecenin bir yarısında CEO'ya yetişkin filmleri paylaşmasını talep eden bir mesaj göndermek cesurca bir hareketti. Beklenildiği gibi, Bahar hiçbir film almadı. Ancak CEO'nun yanıtı şöyle oldu: "Paylaşacak filmim yok ama canlı bir demonstrasyon sunabilirim." Tutku dolu bir gecenin ardından Bahar işini kaybedeceğinden emindi. Fakat patronu ona şöyle bir teklifle geldi: "Benimle evlen. Lütfen bunu düşün." "Bay Bayraktar, şaka yapıyorsunuz, değil mi?"

İkinci Evlilik: O Kör Ama Aşık Değil

"Efendim, o henüz ölmedi. Üzerinden bir daha geçmemi ister misiniz?" "Yap." Yaralı ve kanlar içindeki Rebecca, kocasının emrini duydu ve dişlerini sıktı. Çift hiçbir zaman evliliklerini tamamlamamıştı ve bu nedenle hiç çocukları olmamıştı. Ancak, çocuksuz evlilikleri kayınvalidesini Rebecca'yı kısır olmakla suçlamaya itmişti. Şimdi, kocası sadece onu aldatmakla kalmamış, aynı zamanda onun ölmesini istiyordu! Onu boşayabilirdi, ama burada, onu öldürmeye çalışıyordu... Ölümden kıl payı kurtulan Rebecca, hemen vicdansız kocasından boşandı ve kısa süre sonra yeniden evlendi. İkinci kocası, şehrin en saygın adamıydı. Gücünü kendi lehine kullanacağına ve kendisine zarar verenlerden intikam alacağına yemin etti! Evlilikleri, her ikisinin de çıkarına olacak bir anlaşma olacaktı. Beklenmedik bir şekilde, her şey durulduğunda, ikinci kocası elini tuttu ve "Neden sonsuza dek benimle kalmıyorsun?" diye sordu.

Ateşli Aşk: Bir İntikam Meleği

Yolande, küçük kız kardeşi tarafından tuzağa düşürülüp sadakatsizlikle suçlanmanın utancını yaşamak zorunda kaldı. O günden sonra, kocası soğuk bir tavırla yaklaştı. Üç uzun yıl boyunca hayatı bir kabusa dönüştü. Önündeki adama bakarken, hayatının artık böyle devam edemeyeceğini hissetti. Onu sevmesine rağmen, boşanma davası açtı. Daha sonra intikam meleği olarak geri döndü ve intikamını almak, onu en derin depresyona sürükleyenlere, kendisi kadar acı bir acı tattırmak için!

Büyülenme: Senden Başka Hiçbir Şey İstemiyorum

En güvendiği iki insan, nişanlısı ve en iyi arkadaşı, ona tuzak kurmak için birleşmişti. Her şeyini kaybetti ve sokaklarda kimsesiz bir şekilde can verdi. Ancak bir mucize oldu ve yeniden hayata döndü. Gözlerini açar açmaz, kocasının onu boğmak için üzerine çöktüğünü gördü. Neyse ki, hayatta kaldı. Boşanma belgelerini tereddüt etmeden imzaladı, bu sefil hayatından kurtulmaya kararlıydı. Bu yeni hayatında sürpriz onu bekliyordu: annesinin kendisine muazzam bir miras bıraktığını öğrendi. Tüm kartları yeniden dağıttı, hem kaderini değiştirdi hem de öcünü aldı. Tam kariyeri ve aşkı en parlak dönemindeyken, eski kocası beklenmedik bir şekilde yeniden sahneye çıktı.

Gizli Oğlu, Çalınmış Serveti

O belgeyi şans eseri buldum. Ateş uzaktaydı ve ben kasadaki annemin eski küpelerini ararken parmaklarım kalın, yabancı bir dosyaya değdi. Benim değildi. Bu, "Arslan Aile Vakfı" dosyasıydı ve Ateş'in devasa servetinin birincil mirasçısı, yedi yıllık karısı olan ben değildim. Beş yaşındaki Can Arslan adında bir çocuktu ve yasal vasisi olarak ikincil mirasçı listesinde yer alan kişi ise Hazan Arslan'dı - evlatlık görümcem. Bir saat sonra aile avukatımız bunu doğruladı. Gerçekti. Sapasağlamdı. Beş yıl önce kurulmuştu. Telefon elimden kayıp düştü. İçime soğuk bir uyuşukluk yayıldı. Yedi yıl. Yedi yılımı Ateş'in deliliğini, öfke nöbetlerini, sahiplenici tavırlarını haklı çıkarmaya çalışarak, bunun onun sevgisinin çarpık bir parçası olduğuna inanarak geçirmiştim. Soğuk, sessiz yalıda kahkaha seslerinin geldiği doğu kanadına doğru sendeledim. Cam kapıların ardından onları gördüm: Ateş, Can'ı dizinde zıplatıyordu, Hazan yanındaydı ve başını onun omzuna yaslamıştı. Ve onlarla birlikte, çocuğa gülümseyip agulayanlar Ateş'in anne ve babasıydı. Kayınvalidem ve kayınpederim. Mükemmel bir aile tablosu çiziyorlardı. "Ateş, Kaya mal varlığının Can'ın vakfına son transferi tamamlandı," dedi babası bir kadeh şampanya kaldırarak. "Artık her şey sapasağlam." "Güzel," diye yanıtladı Ateş, sesi sakindi. "Lale'nin aile parası her zaman gerçek bir Arslan varisine ait olmalıydı." Benim mirasım. Ailemin mirası. Gizli oğluna devredilmişti. Kendi param, onun ihanetinin geleceğini güvence altına almak için kullanılmıştı. Hepsi biliyordu. Hepsi bu komployu kurmuştu. Onun öfkesi, paranoyası, hastalığı herkese yönelik değildi. Bu, sadece bana özel ayrılmış bir cehennemdi. Kapıdan geriye doğru çekildim, vücudum buz gibiydi. Yedi yıldır paylaştığımız yatak odamıza koştum ve kapıyı kilitledim. Aynadaki yansımama, eskiden olduğum kadının hayaletine baktım. Dudaklarımda sessiz ama mutlak bir yemin belirdi. "Ateş Arslan," diye fısıldadım boş odaya. "Seni bir daha asla görmeyeceğim."