Böbreğimi İstediği Gün

Böbreğimi İstediği Gün

Sandbar

5.0
Yorum(lar)
711
Görüntüle
18
Bölümler

Ailemin Soykanlara bir borcu vardı; hayatlarımıza görünmez bir mürekkeple kazınmış derin bir borç. Yıllar önce, bir zamanlar kahramanım gibi gördüğüm Turgut Soykan’ın oğlu Arda’ya kemik iliği bile bağışlamıştım. Bu, beni onların dünyasına daha da derinden bağlayan küçük bir geri ödeme gibiydi. Sonra Arda bana geldi, yakışıklı yüzüne endişe kazınmıştı. "Aslı," dedi yalvarırcasına, "Mesele Beren. Böbrekleri iflas ediyor. Ve sen tam uyumlusun." Benden bir parçamı daha istiyordu. O boğucu anda, zihnime acımasız bir görüntü saplandı: Beren ölüyordu, Arda’nın korkunç öfkesi hayatımı sistemli bir şekilde mahvediyor ve her şey onun planlı intikamının bir sonucu olan şüpheli ölümümle son buluyordu. Bu korkunç önsezinin dehşeti, içimdeki son saflık kırıntısını da söküp attı. Hayatını kurtardığım, ailesi benim ailemi kurtaran adam nasıl bu kadar canavarca bir kötülüğe sahip olabilirdi? Hayatta kalmak tek düşüncem haline geldi. Ona baktım; bir kahraman değil, potansiyel bir yok ediciydi. "Pekala, Arda," dedim, sesim şaşırtıcı derecede soğukkanlıydı. "Yapacağım. Ama şartlarım var. Bu son geri ödeme olacak. Tüm bağların tamamen koparılması için yasal olarak bağlayıcı bir sözleşme ve tamamen ortadan kaybolmam için yüklü bir miktar para. Benim özgürlük biletim."

Bölüm 1

Ailemin Soykanlara bir borcu vardı; hayatlarımıza görünmez bir mürekkeple kazınmış derin bir borç. Yıllar önce, bir zamanlar kahramanım gibi gördüğüm Turgut Soykan’ın oğlu Arda’ya kemik iliği bile bağışlamıştım. Bu, beni onların dünyasına daha da derinden bağlayan küçük bir geri ödeme gibiydi.

Sonra Arda bana geldi, yakışıklı yüzüne endişe kazınmıştı. "Aslı," dedi yalvarırcasına, "Mesele Beren. Böbrekleri iflas ediyor. Ve sen tam uyumlusun." Benden bir parçamı daha istiyordu.

O boğucu anda, zihnime acımasız bir görüntü saplandı: Beren ölüyordu, Arda’nın korkunç öfkesi hayatımı sistemli bir şekilde mahvediyor ve her şey onun planlı intikamının bir sonucu olan şüpheli ölümümle son buluyordu. Bu korkunç önsezinin dehşeti, içimdeki son saflık kırıntısını da söküp attı.

Hayatını kurtardığım, ailesi benim ailemi kurtaran adam nasıl bu kadar canavarca bir kötülüğe sahip olabilirdi?

Hayatta kalmak tek düşüncem haline geldi. Ona baktım; bir kahraman değil, potansiyel bir yok ediciydi. "Pekala, Arda," dedim, sesim şaşırtıcı derecede soğukkanlıydı. "Yapacağım. Ama şartlarım var. Bu son geri ödeme olacak. Tüm bağların tamamen koparılması için yasal olarak bağlayıcı bir sözleşme ve tamamen ortadan kaybolmam için yüklü bir miktar para. Benim özgürlük biletim."

Bölüm 1

Ailemin Soykanlara borcu vardı.

Bu, defterlere değil, annemle babamın geceleri hala uyuyabilmesine kazınmış derin bir borçtu.

Yıllar önce, babamın küçük inşaat şirketi batmıştı.

Yerel bir ekonomik kriz vurmuş, bir yatırımcı çekilmiş ve aniden kendimizi yıkımın eşiğinde bulmuştuk.

Arda’nın babası Turgut Soykan devreye girmişti.

Tanınmış bir müteahhitti, sessiz bir güce sahip bir adamdı.

Mali yardımı gizli, akıl hocalığı paha biçilmezdi. Bizi kurtarmıştı.

Bu iyilik, içimde neredeyse ailevi, derin bir minnettarlık duygusu yeşertmişti.

Ve Turgut Bey’in oğlu Arda’ya karşı kahramanına tapan bir kız çocuğu aşkı beslemeye başlamıştım.

Gençtim, saftım. Minnettarlığı aşkla karıştırmıştım.

On dokuz yaşımdayken Arda’ya aplastik anemi teşhisi kondu.

Kemik iliği nakline ihtiyacı vardı. Ben uyumluydum.

Karar anlıktı. Hiç tereddüt etmedim.

Onun hayatını kurtarmak, ailesinin benim ailem için yaptıklarının yanında küçük bir geri ödeme gibi hissettirmişti.

Bu beni onların yörüngesine daha da çekti, beni zar zor tanıdığım ama her şeyimi borçlu olduğumu hissettiğim Arda’ya daha da bağladı.

İyileşti. Onu izledim, sevgim sessiz, umutlu bir şeydi.

Her zaman kibardı, bazen sıcak bile davranırdı ama mesafeliydi.

Beni, gerçek beni hiç gördüğünü sanmıyorum.

Sadece babasının yardım ettiği kız, ona iliğini veren kız.

Şimdi, yıllar sonra, Arda karşımda duruyordu, yakışıklı yüzüne endişe kazınmıştı.

"Aslı," diye başladı, sesi çaresizdi. "Mesele Beren."

Beren Acar, nişanlısı. Güzel, mükemmel, taptığı kadın.

"Böbrekleri iflas ediyor, Aslı. Durumu kritik. Doktorlar acil nakil gerektiğini söylüyor."

Duraksadı, bakışları yoğundu. "Ve sen tam uyumlusun."

Kelimeler havada asılı kaldı, ağır ve boğucu.

Benden bir parçamı daha istiyordu.

Nefesim kesildi.

Aniden, oda başıma yıkıldı.

Keskin ve acımasız bir görüntü zihnime saplandı.

*Görüntüde kendimi gördüm, daha yaşlı, yıpranmış. Beren hastaydı, ölüyordu. Arda bana bir böbrek için yalvardı. Reddettim. Yapamazdım. Bir daha asla.*

*Beren öldü.*

*Arda’nın yası canavarca bir şeye dönüştü. Bana döndü, gözleri hiç hayal etmediğim bir nefretle buz gibiydi.*

*Beni mahvetti. Sistematik olarak. Hakkımda uydurma hikayeler sızdırdı, beni takıntılı bir sapık gibi gösterdi.*

*İşim gitti. İtibarım paramparça oldu. Arkadaşlarım onun gücünden etkilenerek benden yüz çevirdi.*

*Görüntü, parlayan farlar ve mide bulandırıcı bir metal gıcırtısıyla sona erdi. Arabam hurdaya dönmüştü. Ölümüm şüpheliydi. Onun eseriydi.*

Dehşeti mutlak, yaşamadığım ama her hücremde hissettiğim bir hayatın tüyler ürpertici bir önsezisiydi.

Bu bir uyarıydı.

Gözlerimi kırpıştırdım, oda yeniden netleşti.

Arda hala oradaydı, cevabımı bekliyordu.

O görüntü, o "ilk hayat" travması, soğuk ve korkutucu bir şekilde üzerime yapışmıştı.

İçimdeki son saflık kırıntısını, o çocuksu aşkın son izlerini söküp attı.

Hayatta kalmak. Tek düşünce buydu.

Arda’ya baktım, gerçekten baktım ve bir kahraman değil, potansiyel bir yok edici gördüm.

"Pekala, Arda," dedim, sesim şaşırtıcı derecede soğukkanlıydı. "Yapacağım."

Rahatlayarak gevşedi. "Aslı, teşekkür ederim. Sana güvenebileceğimi biliyordum—"

"Ama," diye kestim sözünü, kelime keskindi. "Şartlarım var."

Kaşlarını çattı, yüzünden bir anlık öfke geçti.

Bu yeniydi. Ben asla talepte bulunmazdım.

"Bu, ailemin sizinkine olan gerçek ya da hayali tüm borçlarının son geri ödemesi, son hizmet eylemi olacak," diye belirttim, kelimelerim netti.

"Yasal olarak bağlayıcı bir sözleşme istiyorum. Sen ve Soykan ailesiyle tüm bağların tamamen koparılması. Bir daha asla, hiçbirinizden hiçbir şekilde temas olmayacak."

Gözleri kısıldı.

"Karşılıklı, katı bir gizlilik anlaşması. Ve yüklü bir miktar para. Buna tıbbi tazminat de, gelecek güvencesi fonu de. Ortadan kaybolup tamamen bağımsız bir şekilde yeniden başlamama yetecek kadar."

Arda bir anlığına nutku tutulmuş bir halde baktı.

Ancak Beren için duyduğu çaresizlik güçlü bir motivasyondu.

"Ciddi misin?" diye sordu, sesinde bir parça inançsızlık vardı.

"Son derece ciddiyim, Arda."

Bu ani iddialı tavrım, bu soğuk, ticari yaklaşımım onu sinirlendirmişti.

Ama Beren’in hayatı söz konusuydu.

"İyi," diye tısladı. "Ne istersen. Yeter ki onu kurtar."

Manipülatif olduğumu, belki de durumu gizli bir gündem için, hatta belki onu kazanmak için kullanmaya çalıştığımı düşünüyordu.

Daha fazla yanılamazdı.

Daha sonra, avukatları tarafından ilk anlaşmalar hazırlandıktan sonra, beni yalnız buldu.

"Aslı," dedi, sesi şimdi daha yumuşaktı ama hala bir gerginlik taşıyordu. "Bunu takdir ediyorum. Tahmin ettiğinden çok daha fazla. Ama net olmam gerekiyor."

Yaklaştı. "Bu aramızda hiçbir şeyi değiştirmez. Beren benim hayatım. O, hayatımda seveceğim tek kadın, evleneceğim tek kadın. Bu... anlaşma, tamamen onun hayatta kalması için. Bunu başka bir şeye yorma."

Sözleri kesin bir ret, bir sınır koyma amacı taşıyordu.

Ona göre, ben hala bir oyun oynamaya çalışan aşık kızdım.

Gözlerine baktım, benimkiler okunaksızdı. "Anlaşıldı, Arda. Tek amacım temiz bir başlangıç."

Beren, kabul ettiğimi duyduğunda, Arda’nın önünde gözyaşları içinde bir minnettarlık gösterisi yaptı.

Ama Arda bir anlığına odadan ayrıldığında, tavrı değişti.

Bana doğru süzüldü, gülümsemesi ince, gözleri buz parçaları gibiydi.

"Ne kadar da cömertsin, Aslı'cığım," diye mırıldandı, sesi gözlerine ulaşmayan bir tatlılıkla damlıyordu.

"Neredeyse fazla cömert. İnsan hala... hisler beslediğini düşünebilir."

İmayı havada asılı bıraktı.

Sonra, sanki kazara olmuş gibi, eli koluma değdi, tırnakları keskin bir şekilde etime battı.

"Sakın aklından bir şey geçirme," diye tısladı, sesi alçak ve zehirliydi. "O benim. Ve bundan sonra, sen onun unutmak için para ödediği kötü bir anıdan başka bir şey olmayacaksın."

Sonra sesini hafifçe yükseltti, içinde bir titreme vardı. "Ah, Aslı, ne kadar da solgunsun. İyi misin?"

Arda odaya geri girdi, kaşları Beren için endişeyle çatılmıştı.

"Ne oldu?" diye sordu, Beren’in yanına koşarak.

"Hiçbir şey, sevgilim," dedi Beren, ona yaslanarak. "Aslı beni biraz korkuttu. Sanırım biraz bunalmış."

Arda’nın omzunun üzerinden bana muzaffer bir sırıtış fırlattı.

Arda bana baktı, sonra Beren’e, önceliği belliydi.

Beren’in üzerine titredi, tırnaklarının kolumda bıraktığı kırmızı izleri tamamen görmezden geldi.

Onu teselli mırıltılarıyla uzaklaştırdı.

O akşam ilerleyen saatlerde, Arda’yı telefonda konuşurken duydum, muhtemelen babasıyla.

Sesi alçak ve küçümseyiciydi.

"Evet, kabul etti... Hayır, öyle değil... Sadece... Aslı işte. Biraz dramatik, bunu bir alışverişe çevirmek istiyor. Muhtemelen bunun ona bir tür koz verdiğini düşünüyor... Merak etme, Beren’in tek önceliğim olduğunu açıkça belirttim. Bu iş bittiğinde, parasını alacak ve hayatımızdan tamamen çıkacak. En iyisi bu, dürüst olmak gerekirse. O her zaman biraz... fazlaydı."

Biraz fazla.

Hayatını kurtaran kız. Nişanlısı için bir organını vermek üzere olan kız.

Biraz fazla.

Ona karşı hissetmiş olabileceğim son sıcaklık kırıntıları, o gençlik hayranlığının son yankısı, tam orada öldü.

Yolum belliydi. Ameliyatı olacaktım. Parayı alacaktım.

Ve sonra, o kadar tamamen ortadan kaybolacaktım ki, hiç var olup olmadığımı merak edeceklerdi.

Görüntü bana kalmanın bedelini göstermişti.

Bu benim tek çıkış yolumdu.

Yeni bir hayata, uzak bir hayata olan bağlılığım, sarsılmaz bir kararlılığa dönüştü.

Bu fedakarlık onun için ya da onun için olmayacaktı.

Benim için olacaktı. Benim özgürlük biletim.

Okumaya Devam Et

Sandbar tarafından yazılan diğer kitaplar

Daha Fazla
Milyarder Varisin İntikamı

Milyarder Varisin İntikamı

Romantik

5.0

İlk işaret, Arda'nın telefon ekranında parlayan bir mesajdı. "Seni özledim. Ne zaman tekrar görüşebiliriz?" diye yazıyordu, Selin adında bir kadından. Yatağımızın kenarında oturmuş, onu bekliyordum. Elinde, onun gizli samimiyetinin bir geçmişini barındıran telefonu sıkıca tutuyordum. Duştan çıktığında, belindeki havlu dışında çıplaktı. Bağırmadım. Sadece telefonu kaldırdım ve "Ya o, ya ben, Arda," dedim. Beni seçti, numarasını sildi ve bunun bir hata olduğuna yemin etti. Ama Boğaz manzaralı çatı katı dairemizdeki sessizlik giderek daha da gürültülü hale geldi, dokunuşları bir alışkanlığa dönüştü ve gözleri bana değil, benim içimden geçip uzaklara bakıyordu. Bir emlak imparatorluğunun varisi olmama rağmen, kendimi kaybolmuş, çaresiz ve acınası hissediyordum. Bu yüzden, bir hayırseverlik balosunda hayali bir umuda tutunarak ona evlenme teklif ettim. Tek duyduğum, zoraki bir "Tamam, Aslı. Evlenelim," cümlesinin boş yankısıydı. Düğün hazırlıkları, benim çabalarımla dolu, onun ise bariz bir şekilde yok olduğu bulanık bir süreçti. Arkadaşlarım ve ailem gözlerimdeki acımayı görüyordu, ama ben yeminlerin Selin'in hayaletini kovacağına inanarak direndim. Sonra, o acı verici güzellikteki düğün günümüzde, nikah memuru bizi karı koca ilan etmeye hazırlanırken, ince bir ses havayı deldi. "Baba?" Koridorun girişinde, en fazla beş yaşında, kocaman yaşlı gözlerini Arda'ya dikmiş küçük bir kız duruyordu. Arda'nın beti benzi attı. Ellerimi yanan bir şeymiş gibi bıraktı, arkasını döndü ve koştu. Benden, yeminlerimizden, her şeyden uzağa koştu ve küçük kızı kucağına aldı. Selin, kızın arkasında duruyordu. Yüzünde hem muzaffer hem de kederli bir ifade vardı. Beni nikah masasında terk etti, tüm dünyanın görmesi için beni rezil etti. Derinlerde, soğuk bir berraklıkla bunun her zaman bir olasılık olduğunu biliyordum ve hazırlıksız değildim. Mikrofonu alıp, "Damadın önceden verilmiş bir sözü varmış. Yemeğin tadını çıkarın. Bunu, yeni kazandığım özgürlüğümün bir kutlaması olarak kabul edin," diye anons ettim. Güvenliği çağırdım ve avukatımı aradım. Onurumdan etmişlerdi beni, ama hikayemi yeniden yazmalarına izin vermeyecektim. Karşılık verme zamanı gelmişti.

Ayrıca beğenebilirsiniz

986 İhanet Geceleri

986 İhanet Geceleri

Stephanus Percy
5.0

986 gecedir evlilik yatağım benim değildi. Kocam, İstanbul'un en büyük emlak imparatorluklarından birinin varisi olan Korhan Emiroğlu, bir hayaletin esiri olmuştu. O hayaletin kız kardeşi İvana ise benim celladımdı. Her gece, kâbus gördüğünü iddia ederek kapımızı tırmalar, Korhan da onu içeri alıp yatak odamızdaki divana yedek bir yorgan sererdi. Bir gece İvana çığlık atarak beni işaret etti, "Beni öldürmeye çalıştı! Ben uyurken gizlice içeri sızıp boğazımı sıktı!" Korhan, bir an bile düşünmeden bana kükredi, "Ceyda! Ne yaptın sen?" Benim tarafımı dinlemek için yüzüme bile bakmadı. Daha sonra, en sevdiğim olan fıstıklı bir makaronla özür dilemeye çalıştı. Ama içi, benim ölümcül alerjim olan badem ezmesiyle doluydu. Boğazım düğümlenip gözlerim kararırken, İvana internetteki yorumlar yüzünden panik atak geçirdiğini iddia ederek tekrar çığlık attı. Korhan, benim can çekişen hırıltılarım ve onun sahte krizleri arasında bir seçim yapmak zorundaydı. Ve o, İvana'yı seçti. Onu kucağında taşıyarak uzaklaştı ve beni kendi başıma hayatta kalma mücadelesiyle bir başıma bıraktı. Hastaneye asla geri dönmedi. Beni taburcu etmesi için asistanını gönderdi. Eve döndüğümde gönlümü almaya çalıştı, ama sonra babamın son hediyesi olan parfüm orgumu İvana'nın "tasarım stüdyosu" için ona vermemi istedi. Reddettim, ama yine de aldı. Ertesi sabah İvana, babamın özel yapım parfümünün bir şişesini "yanlışlıkla" kırdı. Babamdan bana kalan son somut hatıraydı o. Kanayan ellerimle, paramparça olmuş kalbimle Korhan'a baktım. İvana'yı arkasına çekip benden korudu, sesi buz gibiydi: "Yeter artık Ceyda. Histerik davranıyorsun. İvana'yı üzüyorsun." İşte o an, son umut kırıntısı da öldü. Artık bitmiştim. Fransa'dan baş parfümör olma teklifini kabul ettim, pasaportumu yeniledim ve kaçışımı planladım.

Beklenmedik Yeminler: Terk Edilen Gelinden Rakibinin Karısına

Beklenmedik Yeminler: Terk Edilen Gelinden Rakibinin Karısına

Lena
5.0

Claudia ve Anthony on iki yıldır birbirlerini tanıyorlardı. Üç yıllık ilişkilerinin ardından, düğün tarihleri belirlendi. Evlenme haberleri şehirde büyük yankı uyandırdı. Duygular doruktaydı; birçok kadın Claudia'ya fazlasıyla kıskançlık duymaya başladı. İlk başlarda Claudia nefretten rahatsız olmadı. Ancak Anthony, bir çağrı aldıktan sonra onu nikâh masasında terk ettiğinde, Claudia yıkıldı. "Hak etti!" Düşmanları onun düştüğü duruma sevindi. Haber kulaktan kulağa hızla yayıldı. Garip bir olay dönüşü, Claudia sosyal medyada bir güncelleme paylaştı. Evlilik cüzdanıyla çekilmiş bir fotoğrafını "Bundan sonra bana Bayan Dreskin deyin" başlığıyla paylaştı. Halk hâlâ şoku atlatmaya çalışırken, yıllardır sosyal medyada bir şey paylaşmamış olan Bennett, "Artık evli bir adam" başlığıyla bir gönderi yaptı. Halk şaşkınlığa boğuldu. Birçok kişi, Bennett ile evlenerek altın madalya kazanan Claudia'yı yüzyılın en şanslı kadını olarak nitelendirdi. Anthony'nin rakibinin yanında karınca gibi kaldığını bir bebek bile biliyordu. O gün son gülen Claudia oldu. Düşmanlarının şaşkın yorumlarından zevk alırken, aynı zamanda alçakgönüllülüğünü de koruyordu. İnsanlar hâlâ evliliklerinin tuhaf olduğunu düşünüyorlardı. Bunun sadece bir menfaat evliliği olduğuna inanıyorlardı. Bir gün, bir gazeteci Bennett'a evliliği hakkında yorum yapma cesaretini gösterdi ve Bennett tatlı bir tebessümle, "Claudia ile evlenmek başıma gelen en iyi şey" diye cevapladı.

Bölümler
Şimdi Oku
Kitabı İndir