Sevdiğim Adam ve Gerçek Aşkım

Mirasçının Hesaplaşması

İlişkilerinin üçüncü yılında, adam arkamdan zengin bir kadınla evlendi. Bana, "Ben gayrimeşru bir çocuğum," dedi. Ancak onunla evlenerek babamın onayını alabilir ve ailedeki yerimi talep edebilirim." İçimden onu küçümsedim. Sadece hırsına bahane arıyordu. Her şeyi temiz bir şekilde bitirmek istedim, ama adam beni dünyadan saklayarak bir kafese hapsetti. "Hiçbir şey yapmadan lüks bir hayat yaşıyorsun. Daha ne isteyebilirsin ki?" diye sordu. Daha sonra, yeni eşini memnun etmek için beni on yedinci kattan atlamaya zorladı. Onlar beni güçsüz sanıyordu, oysa şehrin en büyük servetinin tek varisi olduğumdan habersizdiler.

Affedilmez Hatalar, Ödenmemiş Borçlar

Yedi yıl boyunca, üniversite aşkımı desteklemek için tüm mirasımı kullandım. Barmenlik yapan zeki ama gözden düşmüş bir öğrenci olan Kaan Demir'i alıp İstanbul'un teknoloji milyarderlerinden birine dönüştürdüm. Birlikte yaşadık ve aramızdaki bu anlaşmaya dayalı ilişkinin aşk olduğuna inanan aptal bendim. Sonra çocukluk aşkı Selin geri döndü. Aşağılanmam halka açık ve ani oldu. Bir yardım müzayedesinde, elli milyon liralık bir kolye için beni eledi ve herkesin gözü önünde kolyeyi Selin'in boynuna taktı. Aynı gece, uyuşturulup neredeyse saldırıya uğradıktan sonra beni kurtardı, ancak Selin sıkışan bir duş kapısı hakkında sahte bir acil durum araması yaptığı için beni bir otel odasında terk etti. Ama bardağı taşıran son damla, bana bir araba çarptıktan sonra geldi. Acil serviste kanlar içinde yatarken, hemşire acil ameliyatım için ondan onay almak üzere aradı. Telefondaki sesini duydum; buz gibi ve öfkeliydi. "Kız arkadaşımı teselli ediyorum," dedi. "Ona ne olduğu beni zerre kadar ilgilendirmez." Hat kesildi. Sıfırdan yarattığım adam, beni ölüme terk etmişti. Titreyen bir elle onay formunu kendim imzaladım. Sonra bir arama daha yaptım. "Erdem," diye fısıldadım bir yıl önce bana evlenme teklif eden adama. "Şu evlilik teklifin... hâlâ geçerli mi?"

Boğulmaktan Sevilene: İkinci Bir Şans

Evlilik başvuru formumu yırtıp atmaya hazır bir halde Belediye Binası'na girdim. Her şey bitmişti. Saatler önce bir hastane yatağında uyanmıştım. Nişanlım Arda yanımdaydı, yüzünde sinir bozucu bir ifade vardı. Benden, az önce beni buz gibi bir göle itip neredeyse boğulmama neden olan kadın Ceyda'dan özür dilememi istedi. Çalkalanan suyun içinde, Arda'nın beni geçip boğulma taklidi yapan Ceyda'ya doğru yüzdüğünü görmüştüm. Hayatı tehlikede olan yaralarıma rağmen, Ceyda'nın yalanlarına inanmış, ona saldırdığımı iddia etmişti. Acımı, fedakarlığımı ve yıllardır süren sadakatimi, geçmişte ona ihanet etmiş bir kadın için hiçe saymıştı. Hatta "başkalarını kendinden önce düşün" diyerek kendi değerlerimi bana karşı kullanmıştı. Yorulmuştum. İnanılmaz derecede yorgundum. Neredeyse boğulma anı, benim için bir vaftiz olmuştu. Sonunda anlamıştım: Bunu düzeltemezdim. Onun sevgisini kazanamazdım. Eve döndüğümde, kronik ağrılarım için olan değerli bitki çayımı çoktan Ceyda'ya vermişti. Sonra beni kendi evimde bir misafire indirgemiş, ona yemek pişirmemi emretmişti. Artık son köprüyü de yakma zamanı gelmişti.

Erkeğin Kibri, Kadının Sessiz İntikamı

Kocam Emir Hanzade, güçlü, kibirli bir adamdı ve metresi Ceyda Vural'ı açıkça sergilemekten çekinmezdi. Herkes bana, onun gölgesinde yaşayan sessiz, itaatkâr karısına acıyordu. Ama hiçbir fikirleri yoktu. Her aşağılama, her zalimce umursamazlık, her ihmal anı, benim gizli, umutsuz planımın hesaplanmış bir adımıydı. Emir'le tek bir nedenle evlenmiştim: bir çocuk sahibi olmak. Onun çocuğu değil, Can'ın. Can, onun tek yumurta ikizi, hayattan daha çok sevdiğim adam, trajik bir şekilde çok erken benden alınmıştı. Emir sadece bir araçtı, ruh eşimin yaşayan bir kopyasıydı. O gebelik testi pozitif çıktığında, görevim tamamlanmıştı. Her zamanki umursamazlığını bekleyerek boşanma davası açtım. Beni başından savdı, Ceyda'nın önemsiz talepleriyle fazla meşgul olduğunu söyleyerek "sen hallet" dedi. Hatta Ceyda beni haksız yere suçladığında beni merdivenlerden aşağı itti, kanlar içinde, bebeğimiz için nefes nefese bıraktı. Ama bardağı taşıran son damla, Ceyda'nın, Emir'in onayıyla, küçük, paha biçilmez bir kar küresini—Can'ın bana son, yerine getirilmemiş hediyesini—paramparça etmesi oldu. Gözyaşlarımın, sessiz "bağlılığımın", özenle biriktirdiğim eşyaların kendisi için olduğunu sanıyordu. Gerçeği asla görmedi, kibrinin onu gerçekten sahip olduğu kadına karşı nasıl kör ettiğini asla anlamadı. Nasıl anlayabilirdi ki? Egosu o kadar büyüktü ki. Boşanma kesinleştiğinde onu aradım. "Seni asla sevmedim, Emir," dedim, her kelime bir buz parçası gibiydi. "Sen sadece bir araçtın. Taşıdığım çocuk Can'ın mirası, senin değil." Arkamı dönüp onu ve boş dünyasını geride bıraktım, İzmir'de yeni bir başlangıç yapmak için, Can'ın çocuğuyla ve nihayet kendi özgürlüğümle.

Aşkın İhaneti: Sahte Bir Evlilik

"Boşanmak istiyorum." Sessiz ama çelik gibi sert kelimeler, gergin havayı bir bıçak gibi kesti. Beş yıldır ben, Hira Akay, Kaan Arslanoğlu'nun sadece kağıt üzerinde karısıydım. Babam onun hayatını kurtarırken öldükten sonra ailesinin imajını kurtarmak için yapılan bir anlaşmaydım. Onun gaddarlığına, aşağılamalarına katlandım ve gözlerimin önünde başka bir kadını sevmesini izledim. Nihayet özgürlüğümü isteme cesaretini topladığımda, ailenin reisi olan annesi, sürgün edilmediğimi kanıtlamak için ailenin "disiplin cezasına" -otuz kırbaç- katlanmam gerektiğini soğuk bir şekilde bildirdi. Ama sonra, şok edici bir gerçek dünyamı başıma yıktı: "Sahte," diye gelişigüzel açıkladı Kaan. "O evlilik yasal bile değil." Beş yıllık acım, dayaklarım, toplum içindeki utancım, hepsi bir yalan içindi. Rahatlamam kısa sürdü. Kaan'ın metresi Beren, önce köpeğine zarar verdiğim için, sonra da bir at gezintisi sırasında onu öldürmeye çalıştığım için bana iftira attı. Ona olan körü körüne bağlılığıyla Kaan, her yalana inandı. Beni vahşice cezalandırdı, bacağımı kırdı ve kolumu çıkardı, beni ölüme terk etti. Ben sadece bir dekordum, bir yer tutucuydum, onun gözünde şımarık bir köpekten bile daha değersizdim. Acım, onurum hiçbir şey ifade etmiyordu. Neden kanayan bedenime değil de onun her sözüne, her gözyaşına inanıyordu? Ama umutsuzluğun en derinliklerinde bir can simidi belirdi. Onun gaddarlığından dehşete düşen annesi, beni gizlice Londra'ya göndererek o çok arzuladığım özgürlüğü bana bahşetti. Sonunda özgürdüm ve Kaan Arslanoğlu'nu bir daha asla görmeyeceğime yemin ettim.

Tasarım Utancı: Varisin Hesaplaşması

Fırında pişen hindinin kokusu normalde beni mutlu ederdi ama bu bayram midemi bulandırmaktan başka bir işe yaramıyordu. Üvey kız kardeşim Beren, kocam Kenan'ı köşeye sıkıştırmış, adeta evimize yerleşmişti. Kızım Elif'in şiddetli kuruyemiş alerjisini bildiğim için, cevizli turtamı servis etmeden önce Beren'e oğlu Can'ın alerjisi olup olmadığını dikkatle sormuştum. "Hiç yok, Aslı. Kuruyemişe bayılır," diye yalan söyledi, tatlı tatlı gülümseyerek. Dakikalar sonra Can nefessiz kalmış, mosmor kesilmişti. Kenan öfkeyle bana döndü, yüzü nefretle kasılmıştı. "Bunu sen yaptın! Kuruyemiş yiyemediğini biliyordun!" diye kükredi ve misafirler bakarken turtayı ağzıma tıkadı. Herkesin önünde yaşadığım bu aşağılanma sadece bir başlangıçtı. Evim bir savaş alanına, kocam bir yabancıya dönüştü. İçinde yine kuruyemiş olan bir kurabiye hakkındaki endişelerimi umursamadı ve bu, biricik Elif'imizin neredeyse ölümcül bir alerjik reaksiyon geçirmesine yol açtı. Ama pişmanlık duymak yerine, Beren ve Can'la birlikte Uludağ'a gitti ve Elif hastane yatağında yatarken sosyal medyada "şifa tatillerini" sergiledi. Her etiket, her sırıtan fotoğraf, beni kötü kadın, ihmalkâr anne, çılgın eski eş olarak gösteren yeni bir darbeydi. Fısıltılara, bakışlara, beni bir canavar gibi gösteren o viral videoya katlandım. Dünyam başıma yıkıldı ve beni sevmesi gereken insanlar tarafından yaratılan bir kâbusun içinde tamamen yalnız hissettim. Bu haksızlık dayanılmazdı. Nasıl bu kadar kör olabilmiştim? Beni nasıl bu kadar kolay yok edebilmişlerdi? Sonra, en dipteyken bir mucize oldu. Avukatım, üvey annemin benden çaldığı devasa, gizli bir miras fonunu ortaya çıkardı: tam elli milyon dolar. İşte o an içimde bir şeyler koptu. Bu gece, Kenan'ın ödül töreninde, onlardan özür dilememi, herkesin önünde yalvarmamı bekliyorlar. Ama ben kırılmayacağım. Bu gece, özgürlüğümü ilan edeceğim ve onların o mükemmel yalanlarını yerle bir edeceğim. Bu bir özür değil; bu benim dirilişim.

986 İhanet Geceleri

986 gecedir evlilik yatağım benim değildi. Kocam, İstanbul'un en büyük emlak imparatorluklarından birinin varisi olan Korhan Emiroğlu, bir hayaletin esiri olmuştu. O hayaletin kız kardeşi İvana ise benim celladımdı. Her gece, kâbus gördüğünü iddia ederek kapımızı tırmalar, Korhan da onu içeri alıp yatak odamızdaki divana yedek bir yorgan sererdi. Bir gece İvana çığlık atarak beni işaret etti, "Beni öldürmeye çalıştı! Ben uyurken gizlice içeri sızıp boğazımı sıktı!" Korhan, bir an bile düşünmeden bana kükredi, "Ceyda! Ne yaptın sen?" Benim tarafımı dinlemek için yüzüme bile bakmadı. Daha sonra, en sevdiğim olan fıstıklı bir makaronla özür dilemeye çalıştı. Ama içi, benim ölümcül alerjim olan badem ezmesiyle doluydu. Boğazım düğümlenip gözlerim kararırken, İvana internetteki yorumlar yüzünden panik atak geçirdiğini iddia ederek tekrar çığlık attı. Korhan, benim can çekişen hırıltılarım ve onun sahte krizleri arasında bir seçim yapmak zorundaydı. Ve o, İvana'yı seçti. Onu kucağında taşıyarak uzaklaştı ve beni kendi başıma hayatta kalma mücadelesiyle bir başıma bıraktı. Hastaneye asla geri dönmedi. Beni taburcu etmesi için asistanını gönderdi. Eve döndüğümde gönlümü almaya çalıştı, ama sonra babamın son hediyesi olan parfüm orgumu İvana'nın "tasarım stüdyosu" için ona vermemi istedi. Reddettim, ama yine de aldı. Ertesi sabah İvana, babamın özel yapım parfümünün bir şişesini "yanlışlıkla" kırdı. Babamdan bana kalan son somut hatıraydı o. Kanayan ellerimle, paramparça olmuş kalbimle Korhan'a baktım. İvana'yı arkasına çekip benden korudu, sesi buz gibiydi: "Yeter artık Ceyda. Histerik davranıyorsun. İvana'yı üzüyorsun." İşte o an, son umut kırıntısı da öldü. Artık bitmiştim. Fransa'dan baş parfümör olma teklifini kabul ettim, pasaportumu yeniledim ve kaçışımı planladım.

Değiştirilen Kocalar, Karışmış Kalpler: Kader Değiştirilebilir mi?

Önceki yaşamlarında Gamze, Teoman ile evlenmişti. Dışarıdan mükemmel bir akademik çift gibi görünüyorlardı; ancak özelde, Gamze onun hırsları için sadece bir basamak taşı olmuş ve trajik bir sonla karşılaşmıştı. Küçük kız kardeşi Elif ise Baran ile evlendi, ancak onun gerçek aşkı uğruna terk edilerek, yalnız ve itibarını kaybetmiş bir halde bırakıldı. Bu sefer, iki kız kardeş de yeniden doğdu. Elif, Teoman ile evlenmek için acele etti. Gamze'nin bir zamanlar sahip olduğu başarıyı kovalamak için—farkında olmadan aynı kalp kırıklığını tekrarladığını bilmeden. Gamze ise onun yerine Baran ile bir sözleşmeli evliliğe girdi. Fakat tehlike geldiğinde, Baran onu kararlılıkla savundu. Kader, nihayet onların trajik sonlarını yeniden yazabilecek miydi?

Kader Paktı: Gizli Milyarder Kocam

Düşünsenize, fakir sandığınız bir adamla evleniyorsunuz ama aslında fakir olmadığını keşfediyorsunuz. Katherine, erkek arkadaşı tarafından terk edildikten sonra ertesi gün başka bir adamla evlenince ne beklemesi gerektiğini bilemedi. Yeni kocası Esteban yakışıklıydı ama Katherine, evlilik hayatının hiç de özel olmayacağını düşünüyordu. Esteban'ın aslında ne kadar yapışkan olduğunu keşfettiğinde bu onun için bir sürpriz oldu. Garip bir şekilde, evlilikten sonra karşılaştığı tüm sorunlar kolayca çözülüyordu. Bir şeyler ters gidiyordu. Şüpheyle sordu, “Esteban, burada neler oluyor?” Esteban omuz silkti ve “Belki de şans seninle,” diye yanıtladı. Katherine buna inandı. Sonuçta, Esteban neredeyse iflasın eşiğindeyken onunla evlenmişti. Ailenin eve ekmek getiren kişi oydu. Mütevazı bir çift olarak yaşamaya devam ettiler. Bu yüzden Katherine'i karşılaşacağı şok için hiçbir şey onu hazırlamamıştı. Fakir kocası o kadar da fakir değildi! Gerçekten bir milyarderin karısı olduğuna inanamıyordu. Şoku hala işlerken, Esteban onu kucakladı ve gülümsedi. "Harika, değil mi?" Katherine'in ona soracak milyonlarca sorusu vardı.

Karşılıksız Aşkın Bedeli

Boran Atahan'dan vazgeçmeye karar verdikten on sekiz gün sonra, Ceyda Arsoy beline kadar uzanan saçlarını kesti ve babasını arayarak İzmir'e taşınıp Ege Üniversitesi'ne gideceğini bildirdi. Babası şaşkınlıkla bu ani değişikliğin sebebini sordu, ona her zaman Boran'ın yanında kalmak için nasıl direndiğini hatırlattı. Ceyda zoraki bir kahkaha atarak acı gerçeği açıkladı: Boran evleniyordu ve o, yani üvey kardeşi, artık ona yapışıp kalamazdı. O gece, üniversiteye kabul edildiğini Boran'a söylemeye çalıştı, ama nişanlısı Kloé Erbil neşeli bir telefonla araya girdi ve Boran'ın Kloé'ye söylediği şefkatli sözler, Ceyda'nın kalbine birer kor gibi düştü. Bir zamanlar o şefkatin sadece kendisine ait olduğunu, Boran'ın onu nasıl koruduğunu ve ona olan aşkını bir günlüğe ve bir aşk mektubuna nasıl döktüğünü hatırladı. Ama Boran mektubu görünce çıldırmış, "Ben senin abinim!" diye bağırarak mektubu yırtıp atmıştı. Boran kapıyı çarpıp gitmiş, Ceyda'yı yırtık parçaları özenle bir araya getirmeye çalışırken yalnız bırakmıştı. Ancak aşkı ölmemişti, Boran eve Kloé'yi getirip ona "Yengen de," dediğinde bile. Şimdi anlamıştı. O yangını kendi kendine söndürmek zorundaydı. Boran'ı kalbinden söküp atmalıydı.

Üçüzlerimin Babasıyla Aşkımı Yenileme

İki yıl evli kaldıktan sonra, Ximena zor bir doğum sırasında bilincini kaybetti. Eski kocasının o gün aslında başka biriyle evlendiğini unuttu. "Boşanalım, ama çocuğum bende kalacak." Boşanmaları kesinleşmeden önce söylediği bu sözler hâlâ zihninde yankılanıyordu. O, Ximena'nın yanında değildi ama çocuğunun velayetini tamamen istiyordu. Ximena, çocuğunun bir başkasına anne demesindense ölmeyi tercih ederdi. Sonuç olarak karnında iki bebekle ameliyat masasında pes etti. Ama bu onun için son değildi... Yıllar sonra kader onları yeniden bir araya getirdi. Ramon bu sefer farklı bir adamdı. Zaten iki çocuk annesi olmasına rağmen onu kendine saklamak istiyordu. Düğün haberini alınca salona daldı ve olay çıkardı. "Ramon, bir kere öldüm, bu yüzden tekrar ölmekten korkmuyorum. Ama bu sefer birlikte ölelim istiyorum," diye bağırdı, gözlerinde acı bir bakışla ona. Ximena, onun kendisini sevmediğini ve nihayet hayatından çıktığı için mutlu olduğunu düşündü. Ama bilmediği şey, beklenmedik ölüm haberiyle kalbinin parçalanmış olduğuydu. Uzun süre boyunca yalnız başına ağladı, acı ve ıstırap içinde. Her zaman zamanı geri almayı ya da onun güzel yüzünü bir kez daha görmeyi diledi. Sonrasında yaşanan drama Ximena için dayanılmaz hale geldi. Hayatı dönemeçlerle doluydu. Kısa süre sonra, eski kocasıyla yeniden bir araya gelmek ya da hayatına devam etmek arasında kaldı. Ne seçecekti?

İstenmeyen Eşin Muhteşem Dönüşü

Evlilik yıldönümü gününde, Coşkun'un metresi Aylin'i uyuşturdu ve Aylin kendini bir yabancının yatağında buldu. Bir gecede Aylin masumiyetini kaybederken, Coşkun'un sevgilisi karnında onun çocuğunu taşıyordu. Kalbi kırık ve aşağılanmış hisseden Aylin, boşanma talebinde bulundu; ancak Coşkun bunu yine sıradan bir kapris olarak gördü. Nihayet yolları ayrıldığında, Aylin herkesin arayıp hayran kaldığı ünlü bir sanatçı oldu. Pişmanlık içinde kıvranan Coşkun, barışma umuduyla Aylin'in kapısına dayandı. Ancak onu nüfuzlu bir iş adamının kollarında buldu. "Haydi! Baldızınla tanış. "